Sad powszechny, III Ca 92/19

(1)o zapłatę kwoty 47.332,04 złotych. Sąd Rejonowy swoje rozstrzygnięcie oparł na następujących ustaleniach i zważył co następuje: W dniu 3 czerwca 2014 roku, S. H.

(1)zawarł z (...) Bank S.A. z siedzibą w W. umowę konsolidacyjnego kredytu gotówkowego nr (...) w kwocie 41.461,64 złotych na sfinansowanie potrzeb konsumpcyjnych oraz 1.232 zł. na spłatę innego kredytu na okres 96 miesięcy. W związku z zawarciem umowy i udzieleniem kredytu, kredytobiorca poniósł koszty prowizji bankowej w kwocie 1.247,15 zł, opłaty za objęcie ubezpieczeniem grupowym na życie i zdrowie w kwocie 6.145,60 zł. Umowa kredytu szczegółowo określa warunki na jakich został udzielony i sposób jego wypowiedzenia Pozwany S. H.

(1)nie dokonał spłaty zaległości w zakreślonym terminie. W piśmie z dnia 28 czerwca 2016 roku, (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wezwał S. H.

(1), pod rygorem wypowiedzenia umowy do uregulowania, w terminie 14 dni roboczych od daty doręczenia wezwania, zaległości w kwocie 2.351,11 złotych. W piśmie z dnia 29 lipca 2016 roku, doręczonym w dniu 16 sierpnia 2016 roku, (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wypowiedziała S. H.

(1)umowę kredytu nr (...) . Jednocześnie wezwano pozwanego do zapłaty całości środków kredytowych wraz z odsetkami i kosztami. W piśmie z dnia 10 października 2016 roku, (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wezwała S. H.

(1)do zapłaty, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, całej należności obejmującej kwotę 44.006,06 zł tytułem należności kapitałowej tj. kwoty 2198,76 zł tytułem odsetek umownych, kwoty 267,14 zł tytułem odsetek podwyższonych za opóźnienie w spłacie należności kapitałowej, kwoty 13,49 zł + 3,14 zł tytułem opłaty za czynności windykacyjne. Z wyciągu z ksiąg bankowych (...) Bank S.A. z siedzibą w W. nr (...) wynika, że na dzień 19 grudnia 2016 roku figurowało w nich wymagalne zadłużenie strony pozwanej, na które składała się należność główna w kwocie 44.006,06 zł., odsetki umowne za okres korzystania z kapitału w kwocie 2198,76 zł, odsetki za opóźnienie liczone od kwoty niespłaconego kapitału w kwocie 1110,59 zł oraz opłaty i prowizje w kwocie 16,63 zł. W dalszej kolejności Sąd Rejonowy przywołał treść przepisów 244 § 1 k.p.c. , art. 245 k.p.c. art. 252 k.p.c. i art. 253 k.p.c. oraz treść art. 95 ust. 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe . Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszym postępowaniu powódka dochodziła od pozwanego zwrotu należności wynikającej z zawartej umowy kredytu konsumpcyjnego gotówkowego nr (...) . Pozwany zakwestionował tymczasem wysokość wierzytelności powódki wskazując, iż okoliczność ta nie została przez powódkę udowodniona. Według Sądu Rejonowego zarzut ten w realiach niniejszego postępowania ocenić należało jako trafny. Przedłożony przez powódkę dokument w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych z dnia 19 grudnia 2016 roku, mający stanowić podstawę wykazania powstania, istnienia, wysokości oraz wymagalności dochodzonego przez nią roszczenia, nie spełnia wymogów określonych w ust. 1 art. 95 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe , stanowiąc jedynie prywatny dokument, nie mogący stanowić dowodu na powołane okoliczności skoro został on zakwestionowany przez pozwaną. Podkreślić również należy, iż okoliczności, mające zgodnie z żądaniem powództwa składać się, na ogólną sumę roszczenia, nie zostały w postępowaniu w żaden sposób udowodnione, nie zgłoszono bowiem w tym celu żadnych środków dowodowych. Ponieważ oprócz wskazanego wyciągu z ksiąg rachunkowych powódka przedłożyła jedynie dowody w postaci wezwań pozwanego do zapłaty należności dochodzonej pozwem, uznać należy, że powódka, na której stosownie do art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu, nie wykazała zasadności dochodzonego roszczenia co do wysokości. W ocenie Sądu Rejonowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazywał, aby pozwany zalegał z zapłatą na rzecz powódki kwoty dochodzonej w pozwie. Jest przy tym oczywiste, że samo twierdzenie zawarte w pozwie nie jest wystarczające do przyjęcia istnienia roszczenia we wskazanym rozmiarze. Sąd Rejonowy zważył dalej, że na uwzględnienie zasługują zarzuty pozwanej, iż powódka nie wykazała wysokości należności dochodzonej w niniejszym postępowaniu. Sąd Rejonowy podkreślił ponadto, że do pisma powódki z dnia 22 marca 2018 roku załączono dokument z wyliczeniem zaległości dotyczący innej osoby i innego numeru umowy kredytu. Powyższe rozstrzygnięcia zaskarżyła strona powodowa rozstrzygnięciu zarzucając: - naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 233 § 1 k.p.c. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów w postaci dokumentu prywatnego wyciągu z ksiąg bankowych - poprzez pryzmat pozbawienia go cech dokumentu urzędowego w sporze cywilno -prawnym, podczas, gdy dokument ten jako prywatny, stanowił pełnoprawny środek dowodowy korzystający z domniemania autentyczności i mógł, a nawet powinien był, stanowić podstawę ustaleń faktycznych, a dalej nie był niesprzeczny z innymi dowodami w sprawie, szczególności umową kredytu, wypowiedzeniem umowy; - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 245 k.p.c. poprzez uznanie, że przedłożony przez powoda wyciąg z ksiąg banku nie spełnia wymogów dla środków dowodowych w sprawie podczas gdy wyciąg z ksiąg banku jako dokument prywatny zawiera oświadczenia wiedzy o treści wynikającej z ksiąg bankowych, opatrzony jest pieczęcią banku i podpisem konkretnego pracownika i potwierdza w ten sposób wysokość zadłużenia pozwanej na dzień wytoczenia powództwa; Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego; ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów postępowania za obie instancje wg norm przepisanych wraz z kosztami poniesionymi w elektronicznym postępowaniu upominawczym o opłatą skarbową od pełnomocnictwa. Strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania. Sąd Okręgowy zważył: apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W wywiedzionej apelacji skarżący podniósł zarzuty odnoszące się jedynie do kwestii związanych z prawidłowością dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i wydał trafne, odpowiadające prawu rozstrzygnięcie przedstawiając logiczną argumentację prawną. Ustalenia sądu I instancji i wyprowadzone na ich podstawie wnioski Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne. Sprawia to, że nie zachodzi potrzeba powtarzania szczegółowych ustaleń faktycznych oraz dokonanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku interpretacji przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1997 r., sygn. akt II UKN 61/97 - OSNAP 1998 r. nr 3, poz. 104; wyrok Sądu Najwyższego z 8 października 1998 r., sygn. akt II CKN 923/97- OSNC 1999 r., z. 3, poz. 60; wyrok Sądu Najwyższego z 12 stycznia 1999 r., sygn. akt I PKN 21/98 - OSNAP 2000, nr 4, poz. 143). Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów apelacji należy stwierdzić ich bezzasadność. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. i art. 245 k.p.c. poprzez dokonanie błędnej oceny wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionego przez powoda dowodu w postaci wyciągu z ksiąg bankowych. Trafnie zauważył Sąd Rejonowy, że wyciąg taki nie może sam w sobie być dowodem istnienia czy wysokości dochodzonego roszczenia. Art. 95 ust. 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1876 z późn. zm.) jasno stanowi, że nadana takim wyciągom przez art. 95 ust. 1 tejże ustawy moc dokumentów urzędowych nie obowiązuje w postępowaniu cywilnym. Skoro zatem wyciąg z ksiąg bankowych Sąd winien traktować jako dokument prywatny, to może on z mocy art. 245 k.p.c. stanowić dowód jedynie tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie, żaden przepis nie stanowi jednak, iż z faktu złożenia przez osoby upoważnione do działania w imieniu banku oświadczenia o istnieniu wpisu określonej treści w księgach funduszu wynika domniemanie faktyczne czy prawne o rzeczywistym istnieniu wierzytelności czy jej wysokości. Trzeba zatem zaznaczyć jasno, że w ocenie Sądu II instancji złożenie w formie dokumentu prywatnego oświadczenia, iż powodowi przysługuje określona wierzytelność względem pozwanego, nie skutkuje z pewnością wykazaniem powstania, wysokości i wymagalności zobowiązań S. H. odpowiadających roszczeniom dochodzonym pozwem, ani też dokument ten sam w sobie nie kreuje na gruncie obowiązujących przepisów prawa domniemania faktycznego czy prawnego co do zaistnienia tych faktów / por. Wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 20 lipca 2018 III Ca 608/18/. Skoro zatem wyciąg z ksiąg bankowych w postępowaniu cywilnym nie ma mocy dokumentu urzędowego, określonej w art. 244 k.p.c. , a stanowi dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c. to zgodnie z regułami art. 233 k.p.c. podlega ocenie razem ze wszystkimi innymi dowodami. Przede wszystkim wymaga zaznaczenia, że zaprzeczenie prawdziwości dokumentu w postaci wyciągu z ksiąg banku w niniejszej sprawie przez pozwanego, stosownie do z art. 253 k.p.c. , przeniosło ciężar dowodu prawdziwości tego dokumentu na stronę powodową. Skarżący jak się wydaje miał świadomość przedmiotowego obowiązku, albowiem złożył do akt sprawy dokument z wyliczeniem zaległości zobowiązań pozwanego (k.33). Niemniej jednak dokument ten dotyczy innego kredytobiorcy i innego kredytu, a podane w treści dokumentu wyliczenia nie są tożsame, ani z treścią złożonej do akt sprawy umowy ( inna kwota kredytu), ani też ze złożonym przez powoda wyciągiem z ksiąg banku. Mające na uwadze tak istotne sprzeczności pomiędzy dwoma dokumentami pochodzącymi od powoda, uwzględniając przy tym treść art. 253 zd. 2 k.p.c. uznać należy, że na gruncie okoliczności sprawy powodowi nie udało się udowodnić, że pozwanego S. H. obciążało zadłużenie z tytułu niespłaconego kredytu w wysokości dochodzonej w pozwie. Oprócz wskazanego wyciągu z ksiąg rachunkowych i sprzecznych z wyciągiem dokumenty z wyliczeniem zaległości powódka przedłożyła jedynie dowody w postaci wezwań pozwanego do zapłaty należności dochodzonej pozwem, które niewątpliwie nie mogły stanowić podstawy do poczynienia jakichkolwiek pewnych ustaleń związanych z wysokością dochodzonego roszczenia. W tej sytuacji Sąd Okręgowy nie odnajduje sugerowanej przez skarżącego dowolności w ocenie zebranych w sprawie dowodów, ani też naruszenia przepisu art. 233 k.p.c. W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok jest prawidłowy i musi się ostać, apelacja nie zawierała zaś żadnej argumentacji przemawiającej za uwzględnieniem wniesionego środka zaskarżenia. Z tych wszystkich względów apelację należało oddalić na podstawie art. 385 k.p.c. . O kosztach postępowania w instancji odwoławczej Sąd Okręgowy orzekł na podstawie zasady odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażonej w art. 98 k.p.c. § 1 , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Zważywszy na oddalenie apelacji, powódka zobowiązana została do zwrotu poniesionych przez pozwanego kosztów postępowania.