Sad powszechny, II Ka 273/19

Sygn. akt II Ka 273/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 7 listopada 2019r. Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Agata Wilczewska Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk przy udziale A. W. Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Turku po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019r. sprawy M. G. oskarżonego z art.13§1k.k. w zw. z art.286§1k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 28 maja 2019r. sygn. akt II K 265/18 I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50zł i wymierza mu opłatę w kwocie 450zł za to postępowanie. Agata Wilczewska Sygn. akt II Ka 273/19 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 maja 2019r. Sąd Rejonowy w Kole, sygn. akt II K 265/18 oskarżonego M. G. uznał za winnego tego, że w dniu 4 marca 2015 roku w K. w województwie (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z ustalona osobą usiłował doprowadzić L. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6650 zł poprzez wprowadzenie w błąd co do okoliczności zdarzenia drogowego z dnia 2 marca 2015 roku, do którego miało dojść w K. w obrębie skrzyżowania ulic (...) i K. przy udziale samochodu marki J. (...) o nr rej. (...) kierowanego przez D. C. i samochodu marki O. (...) o nr rej. (...) kierowanego przez M. G. oraz zakresu powstałej szkody, co miało spowodować wypłatę nienależnego odszkodowania za szkodę komunikacyjną związaną z przedmiotowym zdarzeniem drogowym, czym działano na szkodę (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. przy ul. (...) , tj. przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i za to na podstawie 14 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i przy zastosowaniu art. 37a k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych w wysokości po 30 złotych każda z nich. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. oraz art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 450 złotych Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając je w całości. Obrońca orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. , polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów – zwłaszcza w zakresie zeznań biegłego T. G. i wyjaśnień oskarżonego – przejawiającą się w przyjęciu, że oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu, podczas gdy z zebranego w sprawie i wszechstronnie ocenionego przez Sąd materiału dowodowego nie wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się tego czynu, a wręcz przeciwnie materiał dowodowy i liczne wątpliwości (które to zostały przez Sąd I instancji rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego – zwłaszcza w zakresie oświadczeń oskarżonego i D. C. złożonych na etapie postępowania likwidacyjnego szkody) wskazują, iż oskarżony nie dopuścił się zarzucanego mu czynu. W oparciu o powyższy zarzut, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu oraz o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, pozostawiając Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach procesu i zastępstwa procesowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż obrońca oskarżonego w głównej mierze kwestionuje trafność ustaleń faktycznych i ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji, a w konsekwencji i sprawstwo oskarżonego M. G. . Kontrola instancyjna wykazała jednak, że zarzuty te są chybione i stanowią typową polemikę skarżącego z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez Sąd orzekający. Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacji, Sąd odwoławczy pragnie zauważyć, iż Sąd I instancji w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe oraz wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych, co do samego przebiegu zdarzenia. Ocena materiału dowodowego w zakresie czynu przypisanego oskarżonym przez Sąd I instancji dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach art. 2 k.p.k. , 4 k.p.k. , 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k. Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd odwoławczy nie stwierdził także błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu I instancji. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta w art. 410 k.p.k. , prawidłowo i w pełni oparty na poprawnie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 7 k.p.k. organy postępowania, a więc także i Sąd, kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgodnie z panującym w orzecznictwie poglądem, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , wtedy gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ), stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ), jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. ). (vide: wyrok składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 roku, publ. OSNKW 1991/9/41). Kontrola odwoławcza uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżony wyrok znajduje pełne oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania, tak więc nie ma podstaw do dyskwalifikowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego uznać należy, iż całkowicie niezasadny jest zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 k.p.k. Sąd orzekający dokonał prawidłowej oceny w zakresie wyjaśnień oskarżonego M. G. , odmawiając im przymiotu wiarygodności. Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z opinią biegłego P. Ż. , jak również z opinią biegłego T. G. . Z opinii tych bezsprzecznie wynika, iż uszkodzenia pojazdów uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu nie mogły powstać w okolicznościach wskazywanych przez oskarżonego tj. w wyniku zdarzenia drogowego. Dotyczy to przykładowo uszkodzeń prawego boku nadwozia samochodu J. (...) czy tylnej części nadwozia samochodu O. (...) , bowiem uszkodzenia obu pojazdów ze sobą nie korelują. Treść wyjaśnień oskarżonego nie znalazła potwierdzenia w śladach otarć powłoki lakierniczej, na przedniej części samochodu J. , jak również w pozostałym rzetelnym opisie i analizie mechanicznych uszkodzeń obu pojazdów. Wyjaśnienia oskarżonego pozostają również w sprzeczności z zeznaniami D. C. , bowiem w sposób odmienny i nie dający się pogodzić wskazał charakter zderzeń pojazdów. Niezasadny jest również zarzut obrońcy w zakresie nieprawidłowej oceny przez Sąd I instancji zeznań biegłego T. G. , złożonych na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2019r. Sąd I instancji słusznie ocenił zeznania biegłego jako fachowe, rzetelne i logicznie uzupełniające treść sporządzonej przez niego opinii, która nie była kwestionowana przez strony. Jednocześnie należy zauważyć, że pytania obrońcy zadawane biegłemu na rozprawie w większości miały na celu doprowadzić do czynienia założeń w zakresie alternatywnej wersji zdarzenia, co również słusznie zauważył Sąd I instancji wskazując, iż pytania te wiązały się z koniecznością stawiania przez biegłego hipotetycznych tez. Jednocześnie Sąd odwoławczy wskazuje, iż ocena obrońcy, dotycząca zachowania biegłego P. Ż. na rozprawie w dniu 27 listopada 2018r. pozostaje bez związku dla stanu faktycznego niniejszej sprawy. Sąd odwoławczy wskazuje, iż nad przebiegiem rozprawy czuwa sędzia przewodniczący, który nie widział podstaw, by kwestionować bezstronność biegłego, a obrońca również nie złożył formalnego wniosku o powołanie innego biegłego. Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem obrońcy, iż sprawstwo oraz wina została przypisana oskarżonemu w głównej mierze w oparciu o oświadczenia D. C. , złożone na etapie postępowania likwidacyjnego, bowiem oświadczenia te były jedynie jednym z dowodów, znajdujących się w zgromadzonym materiale dowodowym, które Sąd wziął pod rozwagę w przedmiotowej sprawie. W opinii Sądu odwoławczego nie budzi wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu z zamiarem bezpośrednim i kierunkowym, tj. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Postępowanie dowodowe pozwoliło bezsprzecznie ustalić, że do zdarzenia drogowego opisywanego w toku postępowania odszkodowawczego nie doszło, a zachowanie oskarżonego miało na celu jedynie próbę wyłudzenia nienależnego odszkodowania. Wobec powyższego, w oparciu o całość materiału dowodowego, zgromadzonego w toku postępowania sprawstwo oskarżonego M. G. nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego. Kierunek apelacji obligował również Sąd odwoławczy do dokonania kontroli w zakresie kary wymierzonej oskarżonemu, jednakże w tym zakresie również Sąd odwoławczy nie stwierdził żadnych uchybień. Uznając winę oskarżonego, Sąd orzekający rozważył wszystkie okoliczności, mające wpływ na wymiar kary. Kara grzywny w wysokości 150 stawek dziennych w wysokości po 30 złotych wymierzona oskarżonemu M. G. jest karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu sprawcy, uwzględnia stopień winy oskarżonego, spełni swoje cele wychowawcze i kompensacyjne, jak również uwzględnia możliwości majątkowe oskarżonego oraz stanowić będzie odczuwalną sankcję o charakterze finansowym. W ocenie Sądu odwoławczego, kara orzeczona przez Sąd I instancji spełni cele prewencyjne wobec oskarżonego, jak również da zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd orzekł w pkt II wyroku, na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych , zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 złotych (ryczałt za doręczania i dane o karalności) oraz wymierzył oskarżonemu za postępowanie odwoławcze opłatę w kwocie 450 złotych. Agata Wilczewska