Sad powszechny, III AUa 690/18

Sygn. akt III AUa 690/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2019 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący sędzia Małgorzata Pasek sędzia Małgorzata Rokicka-Radoniewicz (spr.) sędzia Krzysztof Szewczak Protokolant: st. prot. sądowy Joanna Malena po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2019 r. w Lublinie sprawy S. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o wysokość kapitału początkowego i wysokość emerytury na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 czerwca 2018 r. sygn. akt IV U 255/17 oddala apelację. Małgorzata Rokicka-Radoniewicz Małgorzata Pasek Krzysztof Szewczak III AUa 690/18 UZASADNIENIE Organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. decyzją z dnia 3.03.2017 r. przyznał S. G. prawo do emerytury od dnia 1.02.2017r. wyliczając jej wysokość w kwocie 1497,47 zł. a po waloryzacji 1.03.2017r. – 1507,49 zł. Do uprawnień emerytalnych nie zaliczono okresu od dnia 16.11.1978r. do dnia 6.08.1980r. w (...) Spółdzielni (...) w K. . Kolejną decyzją z dnia 18.04.2017 r. organ rentowy odmówił wnioskodawcy ponownego ustalenia wysokości kapitału początkowego na dzień 1.01.1999r., ponieważ nie uznał okresu zatrudnienia w Zakładzie (...) w S. w okresie od 1.10.1973 r. do 20 04.1974 r. Od obu decyzji odwołania do Sądu Okręgowego w Siedlcach złożył ubezpieczony S. G. wnosząc o wyliczenie wysokości emerytury z uwzględnieniem okresu zatrudnienia od dnia 16.11.1978r. do dnia 06.08.1980r. w (...) Spółdzielni (...) w K. oraz o wyliczenie wysokości kapitału początkowego z uwzględnieniem okresu zatrudnienia w Zakładzie (...) w S. od 1.10.1973r. do 20 4.1974r. Sąd Okręgowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 15 czerwca 2018 roku zmienił zaskarżoną decyzję z 18 kwietnia 2017 roku ustalając wysokość kapitału początkowego na dzień 1 stycznia 1999 roku w kwocie 92212,89 zł przy przyjęciu 19 lat i 28 dni okresów składkowych oraz 2 miesięcy i 25 dni okresów nieskładkowych oraz zmienił decyzję z 3 marca 2017 roku przyjmując wysokość emerytury w kwocie 1638,30 zł od 1 marca 2017 roku oaz 1687,21 zł od dnia 1 marca 2018 roku. Sąd Okręgowy ustalił na podstawie zeznań ubezpieczonego i świadków: S. M. i H. S. że S. G. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Zakładzie (...) w S. od 1.10.1973 r. do 20 04.1974 r. w placówce w K. jako spedytor. Głównie zajmował się odbiorem wagonów z węglem i z mieszankami dla zwierząt. Nie zachowała się dokumentacja pracownicza z tego okresu. Z pisma (...) Spółdzielni (...) w S. wynika, że dokumentacja została zalana na skutek awarii C.O. Zeznania ubezpieczonego i świadków są logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniają. Za ich wiarygodnością przemawia również fakt, że decyzją Prezesa Zarządu (...) w K. sporny okres został zaliczony ubezpieczonemu do celów ustalenia wysokości dodatku za staż pracy. Decyzja nosi datę 5.08.1983r. a więc przed zniszczeniem akt osobowych. Sąd okres ten uwzględnił również do wyliczenia wysokości emerytury. Sąd Okręgowy uznał również za wiarygodne zeznania S. G. (k. oraz świadka B. S. , że ubezpieczony od dnia 16.11.1978r. do dnia 6.08.1980r. świadczył pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) Spółdzielni (...) w K. jako członek tej Spółdzielni i pracował jako kierowca. Jego dniówka robocza znacznie przekraczała 8 godzin. Pracował ponad 20 dni w miesiącu, a co za tym idzie ponad 240 dni w roku. Zeznania ubezpieczonego i świadka są w pełni wiarygodne. Są logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniają. Ponadto są zgodne z doświadczeniem życiowym. Praca kierowców na ogół nie ogranicza się od 8 godzin na dobę, a trwa dłużej. Zwłaszcza w okresie natężonych prac polowych, kiedy intensywnie pracują wszyscy spółdzielcy w tym pracownicy transportu. Zgodnie z dekretem z dnia 04.03.1976r. o ubezpieczeniu społecznym członków rolniczych spółdzielni (...) i spółdzielni (...) oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 1983r. Nr 27, poz. 135) Przy ustalaniu okresu pracy w spółdzielni wymaganego do uzyskania świadczeń za dzień pracy uważa się 8 godzin pracy, za miesiąc pracy dla mężczyzny uważa się 20 dni pracy a za rok pracy uważa się rok obrachunkowy, w którym mężczyzna przepracował w spółdzielni co najmniej 240 dni pracy. W ocenie Sądu ubezpieczony spełniał te wymogi. Sąd Okręgowy orzekł, że zgodnie z art. 174 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.1118 ze zm.) podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18 . Do ustalenia podstawy wymiaru przyjmuje się podstawę wymiaru składek za okres faktycznego podlegania ubezpieczeniu. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.1118 ze zm.) na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu. Sąd, zgodnie z wnioskiem ubezpieczonego, oba sporne okresy zaliczył zarówno do wyliczenia wysokości kapitału początkowego, jak i do wysokości emerytury S. G. . Wysokość kapitału początkowego Sąd Okręgowy ustalił w oparciu w oparciu o projekt sporządzony przez ZUS. W oparciu o tak wyliczony kapitał początkowy organ rentowy sporządził projekt decyzji (k.76) z którego wynika, że wysokość emerytury S. G. wynosi 1638,30 zł. a po waloryzacji 1 marca 2018r. 1687,21 zł. Emerytura wyliczona została w oparciu o przepisy art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.1118 ze zm.). Od tego wyroku apelację wniósł organ rentowy – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucał : 1. naruszenie przepisów prawa procesowego – art.233 § 1 kpc w związku z art.227 kpc poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ustaleniu, że ubezpieczony był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Zakładzie (...) w S. do 1 października 1973 roku do 2- kwietnia 1974 roku oraz w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) Spółdzielni (...) w K. w okresie do 16 listopada 1978 roku do 8 sierpnia 1980 roku; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego – art.174 i art.15 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że ubezpieczonemu przysługuje prawo do przeliczenia wysokości kapitału początkowego uwzględniającego prace w Zakładzie (...) oraz (...) Spółdzielni (...) w K. . Wnosił o zmianę wyroku i oddalenie odwołania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Wbrew jej zarzutom Sąd Apelacyjny nie stwierdza ani naruszenia prawa materialnego, ani wadliwości w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe i ocenił zebrane dowody, obdarzając je wiarą, przy czym nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art.233 § 1 KPC . Ocena tych dowodów nie budzi wątpliwości. Zeznania świadków przesłuchanych w toku postępowania wskazują jednoznacznie, że wnioskodawca był zatrudniony na stanowisku kierowcy w pełnym wymiarze czasu pracy w Zakładzie (...) w S. , jak również że będąc członkiem (...) Spółdzielni (...) w K. wykonywał pracę kierowcy w wymiarze dniówek pozwalających na uznanie tego okresu zatrudnienia. Sąd Apelacyjny w całej rozciągłości podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i wnioskowania prawnicze zawarte w motywach zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji nie zachodzi potrzeba ich powtarzania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1997 roku II UKN 61/97 – OSNAPiUS 1998/3/104, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 roku I PKN 339/98 – OSNAPiUS 1998/24/776). Podnieść należy dodatkowo, że skarżący argumentami przytoczonymi w apelacji w żaden sposób nie podważył zasadności stanowiska Sądu pierwszej instancji. Apelacja zawiera bowiem jedynie własną ocenę faktów odmienną od przyjętej przez Sąd Okręgowy i interpretację przepisów nie znajdującą potwierdzenia w utrwalonym orzecznictwie sądów, w tym orzecznictwie Sądu Najwyższego w analogicznych sprawach. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał, że zaskarżony wyrok w pełni odpowiada przepisom prawa, dlatego apelacja nie może być uwzględniona. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawie art.385 KPC orzekł, jak w sentencji.