Sygn. akt X K 1162/17 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 kwietnia 2018 roku Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Maria Julita Hartuna Protokolant: Jakub Zank po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na rozprawie sprawy T. D. ( D. ), syna P. i T. z domu M. , urodzonego (...) w T. skazanego prawomocnymi wyrokami: 1. Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 27 czerwca 2014 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI K 615/13, za czyny: (
- i)ciąg przestępstw z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk popełniony w nocy z 26 na 27 czerwca 2013 roku i w nocy z 25 na 26 czerwca 2013 roku, za który wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności, (
- ii)z art. 280 § 1 kk popełniony w nocy z 26 na 27 czerwca 2013 rok, za który wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, ( (...) ) ciąg przestępstw z art. 279§ 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk popełniony w okresie od 14 do 16 czerwca 2013 rok, za który wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności, na mocy art. 85 kk , art. 86 kk , art. 91 kk wymierzono mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności; kara została wykonana w całości dnia 17.12.2016 roku; 2. Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 14 lipca 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI K 3/15, za czyn (
- i)z art. 281 kk , popełniony w dniu 30 czerwca 2014 r. za który wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, (
- ii)z art. 280 § 1 kk i in., popełniony w nocy z 30 czerwca 2014 r. na 1 lipca 2014 r. za który wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na mocy art. 85 kk i in. wymierzono mu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; kara nie została wykonana; 3. Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 27 października 2017 roku wydanym w sprawie o sygn. akt X K 367/17, za czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. art. 64 § 1 kk popełniony w dniu 23 stycznia 2017 roku, za który wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł każda; kara nie została wykonana; I. na mocy art. 568a § 1 pkt 2 kpk , art. 85 § 1 i 2 kk , art. 85a kk , art. 86 § 1 i 4 kk łączy karę i karę łączną pozbawienia wolności prawomocnie orzeczone wyrokami:
- a)Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 14 lipca 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI K 3/15 ,
- b)Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 27 października 2017 roku wydanym w sprawie o sygn. akt X K 367/17 i w ich miejsce wymierza skazanemu T. D. karę łączną 4 (czterech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 572 kpk umarza postępowanie w pozostałym zakresie; III. na mocy art. 576 § 1 kpk a contrario pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach podlegających połączeniu pozostawia do odrębnego wykonania; IV. na podstawie art. 577 kpk zalicza skazanemu na poczet orzeczonej w punkcie I wyroku łącznej kary pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności zaliczone skazanemu w sprawach podlegających łączeniu oraz okresy odbytych kar w sprawach podlegających łączeniu, w szczególności okres od dnia 4 lipca 2014 r. do dnia 6 października 2014 r.; V. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. D. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych 60/100) tytułem kosztów obrony świadczonej na rzecz skazanego z urzędu, w tym 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych 60/100) tytułem podatku VAT; VI. na mocy art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. 1983, poz. 49/223 ze zm.) zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, a wydatkami tego postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt X K 1162/17 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: T. D. został skazany prawomocnymi wyrokami: 1. Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 27 czerwca 2014 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI K 615/13, za czyny: (
- i)ciąg przestępstw z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk popełniony w nocy z 26 na 27 czerwca 2013 roku i w nocy z 25 na 26 czerwca 2013 roku, za który wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności, (
- ii)z art. 280 § 1 kk popełniony w nocy z 26 na 27 czerwca 2013 rok, za który wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, ( (...) ) ciąg przestępstw z art. 279§ 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk popełniony w okresie od 14 do 16 czerwca 2013 rok, za który wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności, na mocy art. 85 kk , art. 86 kk , art. 91 kk wymierzono mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności; kara została wykonana w całości dnia 17.12.2016 roku; 2. Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 14 lipca 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI K 3/15, za czyn (
- i)z art. 281 kk , popełniony w dniu 30 czerwca 2014 r. za który wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, (
- ii)z art. 280 § 1 kk i in., popełniony w nocy z 30 czerwca 2014 r. na 1 lipca 2014 r. za który wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na mocy art. 85 kk i in. wymierzono mu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; kara nie została wykonana; 3. Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 27 października 2017 roku wydanym w sprawie o sygn. akt X K 367/17, za czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. art. 64 § 1 kk popełniony w dniu 23 stycznia 2017 roku, za który wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł każda; kara nie została wykonana; dowody: dane o karalności k. 39-41, 48-50; wykaz wykonanych kar k. 51-52; odpis orzeczenia k. 7-7v.; orzeczenia w sprawach karnych k. 62-65 akt. X K 367/17. Zachowanie T. D. w warunkach izolacji penitencjarnej kształtuje się negatywnie – w/w był dziesięciokrotnie karany dyscyplinarnie (w tym czterokrotnie umieszczeniem w celi izolacyjnej) m.in. za udział w bójce i pobiciu, wulgarne zachowanie, zniszczenie mienia oraz wykonanie tatuażu. Nie był przy tym nagradzany regulaminowo. Karę pozbawienia wolności odbywa w systemie zwykłym, nie wykazując zainteresowania zmianą systemu odbywania kary na system programowego oddziaływania. Wobec nagannego zachowania T. D. nie został on również zatrudniony w jednostce penitencjarnej, nie dawał bowiem gwarancji poprawnego wypełnienia powierzonych mu obowiązków. Skazany deklaruje bezkrytyczny stosunek do popełnionych przestępstw oraz dotychczasowego trybu życia. dowód: opinia o skazanym k. 52 Na wolności T. D. mieszkał z konkubiną, również karaną sądownie. Posiadał negatywną opinię w środowisku lokalnym, związaną z nadużywaniem przez niego alkoholu i zakłócaniem spokoju. dowód: wywiad kuratora k. 15 Sąd zważył co następuje: Na początku rozważań prawnych należy zauważyć, że od dnia 1 lipca 2015 roku ustawodawca gruntownie przebudował model orzekania w przedmiocie wyroku łącznego i kar łącznych, konstruując również przepisy intertemporalne, które wskazują jakie przepisy stosować po dacie 1 lipca 2015 roku w związku z wejściem w życie w dniu 1 lipca 2015 roku przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks Karny oraz niektórych innych. I tak, norma art. 19 ust 1 wyżej wymienionej ustawy stanowi, że przepisów rozdziału IX kodeksu karnego , w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie T. D. został skazany m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu w sprawie o sygn. akt VI K 3/15, który został wydany w dniu 14 lipca 2016 roku oraz wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku w sprawie o sygn. akt X K 367/17 z dnia 27 października 2017 roku. Oba orzeczenia zapadły zatem po wejściu w życie znowelizowanych przepisów rozdziału IX ustawy – Kodeks karny . Tym samym, w przedmiotowej sprawie zachodziła możliwość orzekania wobec skazanego co do kary łącznej w oparciu o nowe przepisy rozdziału IX ustawy – Kodeks karny . Sąd zważył dalej, że postępowanie o wydanie wyroku łącznego ma na celu urzeczywistnienie zasady łączenia jednostkowych kar podlegających łączeniu, a wymierzonych prawomocnymi wyrokami w różnych postępowaniach. Przesłanki dopuszczalności łączenia kar jednostkowych, także w wyroku łącznym, wskazuje art. 85 kk . Zgodnie z art. 85 § 1 i 2 kk w obecnym brzmieniu, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną ( §1 ). Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w § 1 . W niniejszej sprawie przesłanki warunkujące możliwość wydanie wyroku łącznego i orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności, w ocenie Sądu, zachodzą zatem w stosunku do następujących wyroków:
- a)Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 14 lipca 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI K 3/15,
- b)Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 27 października 2017 roku wydanym w sprawie o sygn. akt X K 367/17. W tych przypadkach T. D. wymierzono karę jednostkową pozbawienia wolności oraz karę łączną pozbawienia wolności, które można ze sobą połączyć. Nadto, żadna z tych kar w dniu wyrokowania, tj. w dniu 11 kwietnia 2018 roku, nie została jeszcze w całości wykonana. Natomiast Sąd nie miał możliwości połączenia kary wymierzonej skazanemu w sprawie o sygn. akt VI K 615/13, albowiem w dacie wyrokowania została ona w całości wykonana (z dniem 17 grudnia 2016 roku). Rozważając kwestię wysokości kary łącznej pozbawienia wolności, jaka winna zostać orzeczona względem T. D. w miejsce kar objętych wyżej wymienionymi wyrokami podlegającymi łączeniu Sąd miał na względzie treść art. 86 § 1 kk . Z przepisu tego wynika, że Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa (ewentualnie - kar łącznych, podlegających łączeniu, vide art. 86 § 4 kk ) do ich sumy, nie przekraczając jednak w odniesieniu do kary pozbawienia wolności – 20 lat. Co do zasady zatem, kara łączna pozbawienia wolności w tym wypadku powinna mieścić się w granicach do 3 lat i 6 miesięcy do 4 lat i 4 miesięcy. Nadmienić należy, że wymierzając karę łączną Sąd nie rozważa ponownie kwestii społecznej szkodliwości czynów, za które zostały orzeczone kary jednostkowe, ani też stopnia zawinienia przy popełnieniu wyżej wymienionych czynów. W doktrynie prawa karnego podkreślano dotąd, że przy wymiarze kary łącznej decydujące znaczenie ma wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej (M. Szewczyk, Kara łączna w polskim prawie karnym, Kraków 1981, s. 78) . Zastosowanie właściwej zasady łączenia kar (absorpcji, kumulacji, asperacji) w głównej mierze zależy od związku podmiotowego i przedmiotowego pomiędzy zbiegającymi się czynami. W aspekcie przedmiotowym związek realnie zbiegających się przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych przestępstw, tj. bliskość czasowa ich popełnienia (największa, gdy przestępstwa popełniane są równocześnie lub bezpośrednio po sobie) , tożsamość osób pokrzywdzonych (największa ścisłość związku zachodzi, gdy kilkoma przestępstwami pokrzywdzono tę samą osobę) , rodzaj naruszonego dobra prawnego (im bardziej zbliżone dobra prawne, tym większa przedmiotowa bliskości przestępstw) , sposób działania sprawcy. W aspekcie podmiotowym chodzi o motywy bądź pobudki kierujące sprawcą, rodzaj i formę jego zawinienia. Im ściślejszy związek podmiotowy i przedmiotowy pomiędzy zbiegającymi się czynami, tym bardziej zasadne jest zastosowanie zasady absorpcji. (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 marca 1981 r. VI KZP 5/81, OSNPG 1981, z. 5, poz. 43 oraz uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 25 lutego 2005 roku, I KZP 36/04, OSNKW 2005, Nr 2, poz. 13) . Dodany nowelizacją obowiązującą od 1 lipca 2015 roku przepis art. 85a kk wprost wskazuje zaś, że orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mając na uwadze powyższe względy Sąd doszedł do przekonania, iż wymiar kary łącznej za pozostające w zbiegu przestępstwa w tym wypadku winien zostać ukształtowany na zasadzie pełnej kumulacji. W tam zakresie znaczenie miał fakt, iż do ich popełnienia doszło w znacznych odstępach czasu. Co więcej, choć godziły one częściowo w tożsame dobro prawne chronione - mienie, to jedno z nich było nadto przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, popełnione zostały w kompletnie różny sposób, przy wykorzystaniu odmiennych sposobności i na szkodę różnych osób. Ponadto, wpływ na wymiar kary miała opinia z Aresztu Śledczego w B. , która w oczywisty sposób wskazuje na konieczność kontynuowania względem skazanego procesu resocjalizacji, wobec kształtującej się wciąż negatywnie prognozy penitencjarnej względem niego. T. D. dotychczas nie podjął refleksji nad swoim zachowaniem i nie przejawia absolutnie żadnej woli zmiany swojego postępowania w przyszłości. W konsekwencji Sąd uznał, iż skrócenie w najmniejszym choćby stopniu okresu jego osadzenia poprzez zastosowanie przy łączeniu orzeczonych względem niego kar zasady asperacji wywoła negatywny skutek w sferze prewencji szczególnej. Sąd, w dalszej części orzeczenia, na podstawie art. 572 kpk umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, tj. co do rozstrzygnięć nie podlegających łączeniu. W kolejnym punkcie wyroku na podstawie art. 576 § 1 kpk a contrario pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach określonych w punkcie I wyroku łącznego Sąd pozostawił do odrębnego wykonania. W pkt IV wyroku Sąd, w oparciu o treść art. 577 kpk , zaliczył skazanemu na poczet orzeczonej w punkcie I wyroku łącznej kary pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności zaliczone skazanemu w sprawach podlegających łączeniu oraz okresy odbytych kar w sprawach podlegających łączeniu, w szczególności okres od 04 lipca 2014 roku do 06 października 2014 roku. W dalszej kolejności Sąd rozstrzygnął o kosztach obrony świadczonej przez adw. A. D. z urzędu na rzecz skazanego przyznając obrońcy kwotę 147,60 zł tytułem kosztów obrony, w tym 27,60 zł tytułem podatku VAT. Orzekając w tym względzie Sąd miał na uwadze unormowania zawarte w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714), w szczególności § 4 ust. 1, 2 i 3, § 17 ust. 5 wskazanego Rozporządzenia. Sąd na mocy art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. 1983, poz. 49/223 ze zm.) zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, a wydatkami tego postępowania obciążył Skarb Państwa. Sąd miał na uwadze okoliczność, że skazany pozostaje w izolacji penitencjarnej, zatem jego obecne możliwości zarobkowe są znacznie ograniczone. Zarządzenia: 1) odnotować w rep. K i kontrolce uzasadnień; 2) odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obrońcy zgodnie z wnioskiem, 3) przedłożyć za 14 dni lub do uprawomocnienia. G. , dnia 20.04.2018 roku .