Sygn. akt: X K 272/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ G. , dnia 4 sierpnia 2017 roku Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku X Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Adrianna Kłosowska Protokolant: Mateusz Patelczyk bez udziału Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. w G. po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 roku na rozprawie sprawy S. D. , syna M. i B. z domu K. , ur. (...) w G. , PESEL (...) oskarżonego o to, że : w dniu 12 grudnia 2016r. w G. przy ulicy (...) , dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci dwóch telefonów komórkowych marki i. (...) GB, telefonu komórkowego marki i. (...) GB oraz telefonu komórkowego marki S. (...) , gdzie łączna wartość strat wyniosła 11.746 złotych, czym działał na szkodę firmy (...) sp. z o.o. , tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. orzeka: I. oskarżonego S. D. w ramach zarzucanego mu czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 12 grudnia 2016r. w G. przy ulicy (...) , dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci dwóch telefonów komórkowych marki i. (...) GB oraz telefonu komórkowego marki i. (...) GB, gdzie łączna wartość strat wyniosła 9.477 złotych, czym działał na szkodę firmy (...) sp. z o.o. , tak opisany czyn kwalifikuje z art. 278 § 1 k.k. i skazując go za ten występek, na mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k. , art. 35 § 1 k.k. skazuje go na karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy adw. R. M. kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu przygotowawczym i sądowym z urzędu wraz z podatkiem VAT; III. na mocy art. 626 § 1 k.p.k. , 627 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) obciąża oskarżonego kosztami procesu w kwocie 478,72 zł (czterysta siedemdziesiąt osiem złotych 72/100), kosztami ustanowienia obrońcy z urzędu oraz opłatą w kwocie 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem opłaty. Sygn. akt: X K 272/17 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Siedziba firmy (...) sp. z o.o. mieści się w G. przy ul. (...) . W jednym z pomieszczeń firmy znajduje się szafa, w której przechowywane są telefony komórkowe - używane, a także nowe, zamówione celem wymiany telefonów pracowników lub wyposażenia nowych pracowników. Szafa ta znajduje się w pomieszczeniu służbowym działu utrzymania i działu infrastruktury, w inkryminowanym czasie nie była zamykana na klucz, w pomieszczeniu tym pracowało wówczas około 14 osób. Pomieszczenie to po godzinach pracy nie było zamykane na klucz. Siedziba pokrzywdzonej firmy jest dozorowana przez firmę (...) , dozór obejmuje przede wszystkim zewnętrzną część budynku. Pracownik tej firmy – zatrudniony jako ochroniarz, po opuszczeniu budynku przez pracowników (...) sp. z o.o. , w porze nocnej, co kilka godzin robił obchód wewnątrz budynku. W nocy z 12 na 13 grudnia 2016r. zmianę miał pracownik ochrony S. D. . Po godzinie 22.00 poszedł pozamykać drzwi w pokojach mieszczących się w budynku. Robiąc obchód zauważył uchylone drzwi szafki, w której znajdowały się telefony – nowe i używane. Z szafki tej zabrał trzy nowe, fabrycznie zapakowane telefony – dwa marki i. (...) i jeden marki i. (...) , które schował do kieszeni, a następnie do swojego plecaka. S. D. skończył pracę o godzinie 6.30, opuścił miejsce pracy i pojechał do G. . W dniu 13 grudnia 2016 roku około godziny 9.45 pracownik A. P. stwierdziła, że w szafie brakuje 4 sztuk telefonów służbowych. Były to dwa telefony marki i. (...) GB o nr (...) oraz (...) o wartości 3.539 zł każdy, jeden marki I. (...) GB o numerze (...) o wartości 2.269 zł oraz jeden marki S. (...) o numerze (...) o wartości 2.399 zł. Ceny powyższe to ceny brutto z cennika sieci O. . Wszystkie te telefony były w pudełkach oryginalnie zapakowanych. Dowody: zeznania świadków: A. P. k. 4-8, 98-99, 101, 163-164 A. H. k. 44-47, 165, dokumentacja telefonów k. 6-8, 45-46, wyjaśnienia S. D. k. 61-62, 162v-
- W dniu 13 grudnia 2016r. S. D. dokonał sprzedaży telefonów komórkowych iPhone 7 o numerze (...) oraz (...) w Serwisie (...) mieszczącym się w G. przy ul. (...) za kwotę 2.400 zł za sztukę. Telefony te zostały sprzedane dalej. Natomiast telefon iPhone SE został sprzedany R. L. , pracownikowi serwisu komórkowego mieszczącego się w CH B. w G. za cenę 1.100 zł. Telefon ten został odzyskany i zwrócony pokrzywdzonemu. Dowody: zeznania świadka A. Ł. k. 39-42, 164v, umowy k. 32, zeznania świadka A. R. k. 34-37, 164 R. L. k. 51-52, 165v, umowa sprzedaży k. 57, protokół zatrzymania rzeczy k. 54-56, protokół oględzin k. 58, zapis monitoringu wraz z protokołem oględzin k. 116, wyjaśnienia S. D. k. 61-62, 162v-
- W dniu 16 grudnia 2016r. M. D. został zatrzymany, w toku przeszukania jego osoby nie znaleziono żadnych rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie. Dowody: protokół zatrzymania k. 22, protokół przeszukania k. 24-25 Słuchany w charakterze podejrzanego S. D. oświadczył, iż rozumie treść stawianego mu zarzutu, przyznał się do jego popełnienia i złożył wyjaśnienia. Słuchany w roku rozprawy głównej w charakterze oskarżonego S. D. oświadczył, iż rozumie treść stawianego mu zarzutu i przyznaje się do jego popełnienia. Z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający z art. 424 § 1 k.p.k. odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień odstępując do wskazanych poniżej kart akt postępowania. Vide: wyjaśnienia oskarżonego S. D. k. 61-62, 162v-
- S. D. ma wykształcenie zawodowe - piekarz. Jest żonaty i ma jedno dziecko pozostające na jego utrzymaniu. Pracuje jako piekarz osiągając z tego tytułu dochód w wysokości 1.459 zł. Był leczony psychiatrycznie i neurologicznie z powodu padaczki, odwykowo nie leczył się. Nie był uprzednio karany. Biegli psychiatrzy stwierdzili, że S. D. nie jest chory psychicznie, intelektualnie funkcjonuje na poziomie upośledzenia umysłowego lekkiego. W czasie zdarzenia nie znajdował się w stanie zaburzeń psychotycznych, nie występowały też inne zakłócenia czynności psychicznych, które ograniczałby w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postepowaniem, nie miał zatem zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Dowody: dane osobopoznawcze k. 162v., karta karna k. 162, opinia sądowo psychiatryczna k. 103-
- Sąd zważył, co następuje: W świetle wszystkich przeprowadzonych i ujawnionych w toku postępowania dowodów należało przyjąć, iż sprawstwo oskarżonego S. D. odnośnie przypisanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Do powyższego przekonania doszedł Sąd głównie w oparciu o zeznania świadków, wyjaśnienia oskarżonego oraz zebrane w sprawie dokumenty. Za polegające na prawdzie uznał Sąd zeznania świadków A. P. i A. H. , pracowników pokrzywdzonej spółki, które odniosły się rzeczowo do okoliczności ujawnienia braku telefonów, miejsca ich przechowywania oraz sposobu pracy ochroniarzy. Zeznania świadków były składane spontanicznie i szczerze, świadkowie opisały znane im fakty, wprost sygnalizowały brak wiedzy, co zwiększa ich wiarygodność. Relacje te są spójne i logiczne, korespondują z pozostałymi wiarygodnymi dowodami. Przechodząc do omówienia zeznań A. R. , A. Ł. i R. L. – pracowników serwisów, do których udał się oskarżony celem sprzedaży skradzionych telefonów, Sąd uznał je za w całości wiarygodne. Świadkowie w sposób kategoryczny i jednoznaczny opisali okoliczności dotyczące sprzedaży przedmiotowych telefonów. Ich zeznania się wzajemnie uzupełniają, znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego i sporządzonych umowach kupna sprzedaży. Zeznania świadka I. D. Sąd pominął, albowiem świadek – żona oskarżonego, nie miała żadnej wiedzy na temat zdarzenia, dowiedziała się jedynie od policjantów o fakcie zatrzymania oskarżonego i przyczynie tego zatrzymania. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania autentyczności dokumentów w postaci: danych osobopoznawczych, danych o karalności, umów kupna sprzedaży, protokołów zatrzymania, przeszukania i oględzin oraz dokumentacji dotyczącej telefonów. Brak w sprawie innych dokumentów, które mogłyby podważyć autentyczność wymienionych, bądź też zakwestionować ich autorstwo i treści w nich zawarte. Mając ponadto na uwadze zgodność danych wynikających z powyższych dokumentów z treścią zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonego, brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności wskazanych dowodów. Dowody te mają szczególny charakter, gdyż stanowią jedną z podstaw do ustalenia sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu oskarżeniem czynu. Sąd nie miał zastrzeżeń co do wiarygodności wydanej w sprawie opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego. Wskazana opinia nie budziła w ocenie Sądu wątpliwości. Została ona sporządzona przez biegłych w zakresie ich specjalności zawodowej, zgodnie ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia zawodowego. Zaprezentowane zaś wnioski są logiczne i jednoznaczne, nie zawierają wewnętrznych sprzeczności i zostały sformułowane w sposób jasny. Z tych względów Sąd uznał ją za miarodajny dowód na przytoczone okoliczności i dokonał ustaleń w powyższym zakresie również na jej podstawie. W świetle powyższych rozważań należało uznać także wyjaśnienia złożone przez oskarżonego za wiarygodne. Oskarżony od początku, konsekwentnie przyznawał się do dokonania zaboru trzech telefonów, opisał ze szczegółami w jaki sposób do tego doszło, przy czym wersja oskarżonego znajduje potwierdzenie w pozostałym, powyżej omówionym wiarygodnym materiale dowodowym. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż oskarżony kwestionował od początku swoje sprawstwo w zakresie telefonu Samsung G. , jednoznacznie i kategorycznie utrzymywał, że tego telefonu nie zabrał. Twierdzenia oskarżonego w tym zakresie nie zostały obalone żadnym wiarygodnym dowodem. Ustalono jedynie, że A. P. stwierdziła brak również tego telefonu. Jednak telefonu tego nie znaleziono ani przy oskarżonym, ani w jego miejscu zamieszkania. Telefon ten nie był także przedmiotem sprzedaży w serwisach, w których oskarżony sprzedał pozostałe telefony, oskarżony nie oferował pracownikom tych serwisów telefonu Samsung G. . Z zapisu monitoringu również nie sposób ustalić, ile telefonów zostało zabranych przez oskarżonego. Jednocześnie mając na względzie fakt, że do przedmiotowej szafki miały dostęp różne osoby, Sąd ocenił że sprawstwo oskarżonego w tym zakresie nie zostało udowodnione i wyeliminował z opisu czynu telefon marki S. (...) . Na podstawie przedstawionej powyżej oceny materiału dowodowego, zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, iż oskarżony S. D. wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu zabronionego z art. 278 § 1 k.k. , przy czym zmieniony został opis czynu poprzez wyeliminowanie telefonu Samsung G. i obniżenie wartości szkody o wartość tego wyeliminowanego telefonu. Odpowiedzialności przewidzianej w przepisie art. 278 § 1 k.k. podlega ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, przy czym wartość skradzionej rzeczy przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, iż oskarżony w dniu 12 grudnia 2016 roku dokonał zaboru trzech telefonów komórkowych o łącznej wartości 9.477zł, a zatem wypełnił znamiona w/w przestępstwa. Rozważając kwestię kary dla S. D. za tak opisany czyn, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych w art. 53 k.k. Sąd wziął również pod uwagę zawartą w art. 58 § 1 k.k. zasadę prymatu kar nieizolacyjnych, zgodnie z którą jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. W związku z powyższym Sąd wymierzył S. D. na mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k. , art. 35 § 1 k.k. karę 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna zarówno do stopnia jego zawinienia, jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Zachowanie oskarżonego cechował bowiem wysoki stopień zawinienia – dopuścił się przypisanego mu przestępstwa w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym, w konsekwencji czego jego zachowanie należy potraktować jako świadome i rażące lekceważenie obowiązujących przepisów prawa. Nie bez znaczenia pozostawało przy tym, iż przestępcze zachowanie oskarżonego ewidentnie miało charakter planowy – wymagało przemyślanego działania, podjęcia następujących po sobie czynności. Przy czym wartość skradzionego mienia była znaczna, zaś dokonując przypisanego mu czynu oskarżony pełnił obowiązki ochroniarza i miał chronić mienie pokrzywdzonego. Natomiast na korzyść oskarżonego przemawiała jego uprzednia niekaralność, a także fakt, iż oskarżony wyraził skruchę i żal, przyznawał się konsekwentnie do zarzucanego mu czynu i nie utrudniał postepowania. Sad uznał zatem, iż kara pozbawienia wolności, nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie w okolicznościach niniejszej sprawy nadto surowa, zaś kara grzywny – zbyt łagodna. Z tego też względu za karę odpowiednią uznano właśnie karę ograniczenia wolności. Sąd decydując o zastosowaniu wobec oskarżonego tej kary miał na względzie, iż kara powinna być tak dobrana, aby nie tyle stanowić narzędzie represji, lecz jak najlepiej spełnić cele prewencyjne: uświadomić oskarżonemu, że jego postępek stanowił poważne przestępstwo, że spotkał się z konkretnymi konsekwencjami i że należy w przyszłości powstrzymać się od tego rodzaju zachowań. Tę rolę najlepiej spełni w ocenie Sądu właśnie kara ograniczenia wolności orzeczona we wskazanych wymiarach i w najniższym przewidzianym ustawą wymiarze godzinowym połączona z adekwatnym do okoliczności środkiem karnym. Ponadto, jak wynika z informacji o oskarżonym jego zachowanie będące przedmiotem niniejszego postepowania nie były dla niego typowe, w konsekwencji nie sposób uznać, aby był on osobą zdemoralizowaną i tym samym konieczne było stosowanie względem niego kar surowszych rodzajowo. Sad nie orzekł wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody z art. 46 § 1 k.k. albowiem jeden z telefonów został odnaleziony i zwrócony pokrzywdzonej spółce, zaś pozostałe telefony zostały odkupione przez firmę (...) , a zatem szkoda została w całości naprawiona. Nadto Sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. , 627 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 478,72 zł, a także obciążył go kosztami ustanowienia obrońcy w kwocie 738 zł. Sąd uznał bowiem, iż nie ma podstaw do zwolnienia oskarżonego od obowiązku poniesienia tych kosztów. Sąd przy rozstrzyganiu tej kwestii kierował się ogólną zasadą sprawiedliwego postępowania, zgodnie z którą każdy, kto przez swoje zawinione zachowanie spowodował wszczęcie postępowania karnego, zobowiązany jest do poniesienia jego kosztów. Oskarżony osiąga stały miesięczny dochód, zaś wskazane koszty i opłaty nie są wysokie, zatem ich poniesienie nie będzie stanowiło dla niego zbytniego obciążenia.