Sad powszechny, I C 1618/19

sygn. akt IC 1618/19 UZASADNIENIE (...) Bank S.A. w W. wniósł pozew przeciwko Z. M. o zapłatę kwoty 67964,61 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu, tj. 29.04.2019r., do dnia zapłaty, tytułem zobowiązania z umowy pożyczki nr (...) z dnia 11.01.2016r., które z dniem 8.04.2019r. zostało postawione w stan pełnej wymagalności. Powód wskazał, że na kwotę, objętą pozwem, składa się: kwota 67964,61 zł – niespłacony kapitał, kwota 2789,10 zł – odsetki umowne, kwota 608,89 zł – odsetki umowne za opóźnienie w wysokości 10%, kwota 10,40 zł – opłaty umowne. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany podniósł zarzut nieudowodnienia roszczenia co do zasady i wysokości, nieistnienia roszczenia oraz zarazem braku wymagalności roszczenia. Wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc, że powód nie wykazał w żaden sposób należności objętych pozwem, nie przedłożył żadnych dokumentów rozliczeniowych, które potwierdzałyby opóźnienie w zapłacie, a wyciąg z ksiąg banku nie może stanowić dowodu na okoliczność istnienia i wysokości wierzytelności oraz terminu płatności odsetek. Jednocześnie pozwany podniósł zarzut nieważności umowy, gdyż osoba, która podpisała umowę w imieniu banku nie była upoważniona do tego rodzaju czynności. Zarzucił również, że powód nie wypowiedział spornej umowy, zatem, zdaniem pozwanego, powództwo jest przedwczesne. Stan faktyczny: Strony łączyła umowa o kredyt konsolidacyjny nr (...) z dnia 11.01.2016r, w wysokości 79990,63 zł, przeznaczony na potrzeby konsumpcyjne pozwanego (9500 zł), na spłatę jego zobowiązań kredytowych w (...) Bank (...) S.A. (13188 zł), (...) (6608 zł), (...) Bank S.A. (21906 zł) oraz na zapłatę kosztów kredytu w postaci prowizji od udzielonego kredytu (4791,44 zł), jednorazowej opłaty z tytułu zwrotu kosztów ubezpieczenia na życie (23997,19 zł). Pozwany zobowiązać się spłacić kredyt wraz z odsetkami umownymi w 120 równych ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych do 11 dnia każdego miesiąca, zgodnie z harmonogramem spłat. W razie niewywiązania się przez pozwanego z warunków umowy, Bank mógł obciążyć go powstałymi w związku z tym kosztami, w szczególności odsetkami karnymi od zadłużenia przeterminowanego w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, kosztami windykacyjnymi. Umowa przewidywała, że w przypadku opóźnienia ze spłatą kredytu, Bank wzywa kredytobiorcę do spłaty w terminie 14 dni, pod rygorem wypowiedzenia umowy kredytu. Po upływie 30-dniowego okresu wypowiedzenia, całe zobowiązanie z tytułu udzielonego kredytu stawało się wymagalne i traktowane jak zadłużenie przeterminowane. Pozwany otrzymał kwotę kredytu i przystąpił do spłat zgodnie z umową. Ostatnia wpłata, dokonana na rachunek kredytowy, dedykowany do spłaty kredytu, w kwocie 1013,50 zł, miała miejsce w dniu 18.10.2018r. Dowód: umowa kredytu (k-16 i nast.) formularz informacyjny dot. kredytu (k-67 i nast.) Taryfa Opłat i Prowizji (k-72-73) Regulamin udzielania pożyczek/kredytów dla osób fizycznych (k-74-75) dyspozycja uruchomienia kredytu (k-55) historia operacji na rachunku kredytowym (k-52 i nast., 56) harmonogram spłat (k-57 i nast.) historia rachunku dedykowanego do spłaty kredytu (k-76 i nast.). Pismem z dnia 19.04.2018r. powodowy Bank poinformował pozwanego o zaległości z tytułu spłaty w.w. umowy kredytu, w kwocie 867 zł, z prośbą o niezwłoczne uregulowanie zaległości. Pismem z dnia 17.12.2018r. powodowy Bank wezwał pozwanego do spłaty zaległości z tytułu kredytu, w kwocie 2033,49 zł, i poinformował o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację. Pismem z dnia 11.01.2019r., w związku z opóźnieniem w spłacie kredytu, powodowy Bank wezwał pozwanego do uregulowania wymagalnego zadłużenia w terminie 7 dni, pod rygorem wypowiedzenia umowy. Pismem z dnia 11.02.2019r. powodowy Bank wypowiedział pozwanemu w.w. umowę, która uległa rozwiązaniu z upływem 30 dni i w dniu 8.04.2019r. całość zobowiązania pozwanego została postawiona w stan wymagalności. Pismem z dnia 10.04.2019r. powodowy Bank wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 67494,17 zł, w terminie 7 dni, tytułem zadłużenia z umowy nr (...) z dnia 11.01.2016r. Dowód: pismo powoda z dnia 19.04.2018r. (k-103) wezwanie do zapłaty (k-104) ostateczne wezwanie do zapłaty (k-105) wypowiedzenie umowy z potwierdzeniem odbioru (k-106-107) wezwanie do zapłaty z dowodem nadania (k-13-14, 108). W dniu 29 kwietnia 2019r. strona powodowa (...) Bank S.A. w W. wystawiła wyciąg z ksiąg banku, stwierdzając, że pozwany posiada wymagalne zadłużenie w wysokości 67964,61 zł z tytułu umowy kredytu nr (...) z dnia 11.01.2016r., na które składa się: kwota 64556,22 zł – niespłacony kapitał, kwota 2789,10 zł – odsetki umowne, kwota 608,89 zł – odsetki umowne za opóźnienie, kwota 10,40 zł – opłaty umowne. Dowód: wyciąg z ksiąg banku (k-10). Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Odpowiedzialność kontraktowa znajduje zastosowanie w stosunkach między wierzycielem i dłużnikiem, którzy są stronami określonego stosunku zobowiązaniowego ( art. 471 kc ). Dłużnik nie wykonuje zobowiązania, jeżeli przez swoje zachowanie nie doprowadzi do osiągnięcia przez wierzyciela określonej kontraktem korzyści. Ciężar dowodu istnienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej (tj. powstania szkody, w postaci uszczerbku majątkowego, spowodowanej niewykonaniem lub nienależycie wykonanym zobowiązaniem przez dłużnika, oraz istnienia związku przyczynowego), w świetle art. 6 k.c. , spoczywa na wierzycielu, jako osobie, która z tychże faktów wywodzi skutki prawne. Musi on zatem udowodnić istnienie ważnego zobowiązania o określonej treści, w stosunku do którego czyni dłużnikowi zarzuty jego naruszenia. W niniejszej sprawie powód udowodnił dochodzone roszczenie co do zasady i wysokości. Udowodnił, że strony łączyła w.w. umowa kredytu, na podstawie której pozwany zaciągnął zobowiązanie kredytowe, z którego nie wywiązał się należycie. Powód skutecznie wypowiedział pozwanemu umowę kredytu, zgodnie z postanowieniami umowy, wykazując wymagalność roszczenia dochodzonego pozwem. Pozwany nie przedstawił natomiast dowodu zapłaty. W sytuacji bowiem, gdy zachowanie się dłużnika w wykonaniu zobowiązania ma polegać na daniu lub czynieniu, przeprowadzenie przez wierzyciela dowodu na fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie jest niemożliwe, to na pewno jest bardzo utrudnione. Dlatego w takich sytuacjach przyjmuje się, że to dłużnik, broniąc się przed zarzutem niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, powinien przedstawić dowód spełnienia świadczenia ( art. 462 – 463 kc ). W rozpoznawanej sprawie, pozwany nie wykazał, że spełnił świadczenie zgodnie z zawartą umową, jak również nie wykazał, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności ( art. 471 kc w zw. z art. 6 kc ). Zarzuty zgłoszone w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie zasługiwały na uwzględnienie. Wprawdzie przedłożony przez powoda wyciąg z ksiąg banku, jako dokument prywatny ( art. 245 kpc ), nie stanowi domniemania prawdziwości zawartych w nim twierdzeń i nie korzysta z domniemania prawdziwości i autentyczności właściwych dokumentom urzędowym, jednakże w połączeniu z pozostałymi wyżej wymienionymi dokumentami, przedłożonymi przez powoda, w szczególności umową kredytu, dyspozycją uruchomienia kredytu, historią operacji na rachunku kredytowym, wezwaniami do zapłaty i wypowiedzeniem umowy, stanowi dowód na potwierdzenie istnienia wierzytelności (zobowiązania pozwanego wobec powoda), jej wysokości i wymagalności. Przedłożone przez powoda dowody stanowiły dostateczną podstawę do wyprowadzenia ustaleń faktycznych, zgodnych z twierdzeniami pozwu. Powód wskazał także sposób wyliczenia i skapitalizowania odsetek, pozwany zaś nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów przeciwko takiemu twierdzeniu, ograniczając swoje stanowisko procesowe do negowania żądania pozwu i nie wykazując żadnej inicjatywy dowodowej, uchylając się zarazem od oświadczenia, czy fakty, przedstawione przez powoda w pozwie i piśmie procesowym z dnia 28.10.2019r., miały miejsce, w szczególności czy, w jakiej wysokości i kiedy dokonał spłaty kredytu, od jakiej daty według niego pozostaje w opóźnieniu ze spłatą i jaka jest prawidłowa wysokość naliczonych odsetek, przy czym nie stawił się także na wezwanie Sądu, uniemożliwiając przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony. Bezzasadny był także zarzut nieważności umowy. Zgodnie z art. 97 kc , w razie wątpliwości, osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa, bez względu na to, czy osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa faktycznie uzyskała od mocodawcy pełnomocnictwo do działania w jego imieniu, czy też nie. Nawet, gdyby przyjąć, że umowa kredytu zawarta została przez osobę nieposiadającą umocowania do działania w imieniu Banku bądź przekraczającą zakres udzielonego umocowania, umowa taka nie jest bezwzględnie nieważna, lecz dotknięta sankcją bezskuteczności zawieszonej, co oznacza, iż jej skuteczność zależy od potwierdzenia przez mocodawcę, w imieniu którego została zawarta. Umowa potwierdzona przez mocodawcę jest ważna, wywołuje właściwe dla niej skutki prawne, przy czym druga strona może wyznaczyć mocodawcy odpowiedni termin do potwierdzenia umowy, a po bezskutecznym upływie terminu staje się wolna ( art. 103 kc ). W niniejszej sprawie pozwany nie wyznaczył powodowi terminu do potwierdzenia rzekomo nieważnej umowy i do chwili wystąpienia przez Bank z powództwem nie kwestionował umocowania osoby podpisującej umowę w imieniu Banku, a także przystąpił do spłaty kredytu zgodnie z umową, po wcześniejszym przelaniu przez Bank środków z kredytu, zgodnie z dyspozycją pozwanego, na jego cele konsumpcyjne, spłatę innych zobowiązań kredytowych oraz pokrycie kosztów z tytułu prowizji od udzielonego kredytu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów w zw. z art. 353 § 1 kc , art. 354 § 1 kc , art. 471 kc , art. 481 § 1 i 2 kc , art. 482 § 1 kc , orzeczono, jak w pkt I wyroku. Orzeczenie w pkt II oparto na przepisach art. 98 § 1 i 3 kpc . Pozwany, jako przegrywający sprawę, powinien zwrócić powodowi koszty procesu, w skład których wchodzi: opłata sądowa od pozwu, wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym, w stawce minimalnej, uzależnionej od wartości przedmiotu sporu, i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (3399 zł + 5400 zł + 17 zł).