Sygn. akt XV GC 1269/14 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 14 czerwca 2013 roku powód (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wn

§ 2lub w razie rozwiązania przez (...) sp.

z o.o. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z przyczyn leżących po stronie Abonenta określonych w Regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych, Abonent zobowiązany jest do zwrotu równowartości ulgi przyznanej podczas zawarcia umowy na czas określony. Kwota ulgi wskazana jest na umowie, której niniejszy aneks dotyczy i będzie ona pomniejszona o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania”. W związku z zawarciem Aneksu powindykacyjnego dla numeru (...) (Aneks I) i Umowy z dnia 13 maja 2011 roku wysokość udzielonej ulgi dla tego numeru wyniosła 5.441,97 złotych. Umowa z dnia 13 maja 2011 roku dla numeru abonenckiego (...) , która została zawarta do dnia 8 marca 2012 roku, została rozwiązana z dniem 13 stycznia 2012 roku. Umowę z dnia 3 marca 2010 roku zawarto na okres 24 miesięcy (od dnia 3 marca 2010 roku do dnia 3 marca 2012 roku), a pozwanej przy zawieraniu umowy udzielono ulgi w kwocie 1.252,78 złotych. Następnie w związku z brakiem płatności za usługi zawarto Aneks II (tzw. oferta Aktywacja po windykacji) oraz umowę z dnia 13 maja 2011 roku (dotyczyła ona również numeru abonenckiego (...) ). Zgodnie z § 3 ust. 1 Aneksu „w przypadku niedotrzymania przez Abonenta

§ 2lub w razie rozwiązania przez (...) sp.

z o.o. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z przyczyn leżących po stronie Abonenta określonych w Regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych, Abonent zobowiązany jest do zwrotu równowartości ulgi przyznanej podczas zawarcia umowy na czas określony. Kwota ulgi wskazana jest na umowie, której niniejszy aneks dotyczy i będzie ona pomniejszona o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania”. W związku z zawarciem Aneksu powindykacyjnego dla numeru (...) (Aneks II) i Umowy z dnia 13 maja 2011 roku wysokość udzielonej ulgi dla tego numeru wyniosła 659,81 złotych. Umowa z dnia 13 maja 2011 roku, która została zawarta do dnia 1 czerwca 2012 roku, została rozwiązana z dniem 13 stycznia 2012 roku. Przy zastosowaniu wzoru wskazanego w § 4 ust. 6 pkt 2 umowy z dnia 13 maja 2011 roku, łączna wartość roszczenia o zwrot przyznanych ulg dla w/w numerów abonenckich wyniosła 2.845,05 złotych. (dowód: okoliczność niesporna; : umowa z dnia 9 grudnia 2009 roku – k. 73-75; umowa z dnia 3 marca 2010 roku – k. 65-68v; umowa z dnia 13 maja 2011 roku – k. 69-72v; aneksy – k. 76-77) Na podstawie wyżej opisanej umowy (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wystawiła: - fakturę VAT nr (...) z dnia 14 października 2011 roku na kwotę 446,49 złotych z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych za okres 14 września 2011 roku – 13 października 2011 roku z terminem płatności do dnia 28 października 2011 roku; - fakturę VAT nr (...) z dnia 14 listopada 2011 roku na kwotę 442,80 brutto z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych za okres 14 października 2011 roku – 13 listopada 2011 roku z terminem płatności do dnia 28 listopada 2011 roku; - fakturę VAT nr (...) z dnia 14 grudnia 2011 roku na kwotę 442,80 złotych brutto z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych za okres 14 listopada 2011 roku – 13 grudnia 2011 roku z terminem płatności do dnia 28 grudnia 2011 roku; - notę odsetkową nr (...) z dnia 14 listopada 2011 roku z tytułu opóźnienia płatności faktury VAT nr (...) (kwota faktury 442,80 złotych) z terminem płatności do dnia 29 sierpnia 2011 roku na kwotę 11,04 złotych; - notę odsetkową nr (...) z dnia 14 grudnia 2011 roku z tytułu opóźnienia płatności faktury VAT nr (...) (kwota faktury 452,64 złotych) z terminem płatności do dnia 28 września 2011 roku na kwotę 8,71 złotych; - notę obciążeniową nr (...) z dnia 19 lutego 2012 roku z tytułu zwrotu wartości przyznanej ulgi w związku z przedterminowym rozwiązaniem umowy na kwotę 2.845,05 złotych z terminem płatności do dnia 11 marca 2012 roku. (dowód: faktury VAT, noty odsetkowe i nota obciążeniowa – k. 59-64) Na podstawie umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 26 marca 2012 roku oraz porozumienia z dnia 30 maja 2012 roku (...) spółka z o.o. w W. sprzedała na rzecz (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wierzytelności opisane w załączniku do Protokołu Przekazania Wierzytelności, w tym wierzytelności przysługujące jej w stosunku do (...) spółki z o.o. w kwocie 4.352,54 złotych. (dowód: umowa ramowa przelewu wierzytelności wraz z porozumieniem z dnia 30 maja 2012 roku oraz załącznikiem – k. 52-57; ciąg pełnomocnictw – k. 58, 109, 110, 111; odpisy KRS-u – k. 112-127) Pismem z dnia 18 czerwca 2012 roku wezwano pozwanego do zapłaty kwoty 4.391,22 złotych oraz poinformowano o cesji wierzytelności na rzecz powoda. (dowód: pismo z dnia 18 czerwca 2012 roku wraz z potwierdzeniem nadania – k. 79-81) Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2015 roku oddalono wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia istnienia wymagalnej należności strony pozwanej względem powoda – na podstawie całości dokumentacji posiadanej przez powoda w jego siedzibie. Okoliczności wskazane jako teza dowodowa nie wymagały wiadomości specjalnych. Ponadto z uwagi na przebieg postępowania, dopuszczenie tego dowodu nie wpłynęłoby na treść rozstrzygnięcia. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu. Zgodnie z ogólnymi regułami postępowania dowodowego obowiązek przedstawienia dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na stronach, a ciężar udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne – art. 6 k.c. w zw. z art.3 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. Zgodnie z art. 56 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.)

1. Świadczenie usług telekomunikacyjnych odbywa się na podstawie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych.
2. Umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawiera się w formie pisemnej. Wymóg formy pisemnej nie dotyczy umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawieranej przez dokonanie czynności faktycznych obejmujących w szczególności umowy o świadczenie usług przedpłaconych świadczonych w publicznej sieci telefonicznej, usług telefonicznych świadczonych za pomocą aparatu publicznego lub przez wybranie numeru dostępu do sieci dostawcy usług.
3. Umowa o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych wymagają formy pisemnej, z zastrzeżeniem ust. 5, powinna określać w szczególności: 1) strony umowy, w tym nazwę (firmę), adres i siedzibę dostawcy usług; 2) rodzaj świadczonych usług; 3) termin oczekiwania na przyłączenie do sieci lub termin rozpoczęcia świadczenia usług; 4) okres, na jaki została zawarta umowa; 5) pakiet taryfowy, jeżeli na świadczone usługi obowiązują różne pakiety taryfowe; 6) sposób składania zamówień na pakiety taryfowe oraz dodatkowe opcje usługi; 7) okres rozliczeniowy; 8) tryb i warunki dokonywania zmian umowy oraz warunki jej przedłużenia; 9) zakres świadczonych publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, ze wskazaniem elementów składających się na opłatę abonamentową; 10) dane dotyczące jakości usług; 11) zakres obsługi serwisowej; 12) sposób i termin rozwiązania umowy; 13) zakres odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, wysokość odszkodowania oraz zasady i terminy jego wypłaty; 14) zasady, tryb i terminy składania oraz rozpatrywania reklamacji; 15) informację o polubownych sposobach rozwiązywania sporów; 16) sposób uzyskania informacji o aktualnym cenniku usług oraz kosztach usług serwisowych.
4. Umowa o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej poza elementami, o których mowa w ust. 3, powinna określać numer przydzielony abonentowi, a w przypadku przyłączenia do publicznej stacjonarnej sieci telefonicznej także adres zakończenia sieci. Zgodnie z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgłaszane przez powoda wnioski dowodowe, wbrew twierdzeniom pozwanej spółki, nie były spóźnione. W pozwie powód wskazał na czym opiera swoje żądanie oraz przedstawił dokumenty potwierdzające istnienie oraz wysokość wierzytelności dochodzonej pozwem. Nowe wnioski dowodowe zgłaszane były w odpowiedzi na zarzuty pozwanej, które nie były podnoszone przed wytoczeniem powództwa. Ponadto wnioski te nie powodowały przedłużenia postępowania. Pozwana wnosząc o oddalenie powództwa podniosła brak zawiadomienia o cesji wierzytelności oraz nieważność umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z uwagi na brak należytego umocowania osób ją zawierających, a następnie po doręczeniu jej dokumentów stanowiących załączniki do pozwu i dalszych dokumentów, sprecyzowała, że nieważność umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych wynika z podpisania jej przez osobę, która nie była umocowana do reprezentowania pozwanej – J. K. , a także zarzuciła nie poinformowanie o szczególnych warunkach umowy o świadczenie usług, a w szczególności o wysokości obowiązujących kar umownych. Odnosząc się do pierwszego zarzutu dotyczącego nie powiadomienia o cesji wierzytelności należy wskazać, że powód złożył pismo z dnia 18 czerwca 2012 roku zawierające informację o tej cesji oraz potwierdzenie nadania tego pisma przesyłką poleconą na adres rejestrowy siedziby pozwanej spółki (k. 79-82). Ponadto nie powiadomienie o cesji dłużnika nie wpływa na ważność i skuteczność umowy przelewu wierzytelności, lecz ma jedynie znaczenie w przypadku, gdyby dłużnik spełnił świadczenie do rąk cedenta. Zgodnie bowiem z art. 512 k.c. dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie. Przepis ten stosuje się odpowiednio do innych czynności prawnych dokonanych między dłużnikiem a poprzednim wierzycielem . W związku z tym, zarzut ten okazał się bezzasadny. Drugi zarzut dotyczył nieważności umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Zdaniem pozwanej umowa została zawarta przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania pozwanej spółki – (...) . Wbrew twierdzeniom pozwanej, wszystkie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjne oraz aneksy do tych umów zostały podpisane nie przez J. K. , lecz przez K. K. . Okoliczność ta wynika jednoznacznie z treści tych dokumentów, gdzie jako osobę reprezentującą pozwanego wskazano K. K. . Zgodnie ze złożonymi przez powoda odpisami KRS-u, był on umocowany do jednoosobowego reprezentowania pozwanej spółki. Odnosząc się do trzeciego zarzutu pozwanej, dotyczącego „nie poinformowania o szczególnych warunkach umowy o świadczenie usług, a w szczególności o wysokości obowiązujących kar umownych”, należy w pierwszej kolejności wskazać na jego lakoniczność i ogólnikowość. Pozwana nie wyjaśniła, czego dokładnie dotyczy ten zarzut i jakich dokumentów jej nie doręczono. W odpowiedzi na powyższy zarzut pełnomocnik powoda przeprowadził w piśmie z dnia 8 grudnia 2014 roku dokładny wywód wyjaśniający, co stanowi podstawę żądania pozwu z powołaniem na konkretne postanowienia umów, aneksów, regulaminu oraz cennika. Po doręczeniu odpisu pisma pozwana zarzutu tego w kolejnym piśmie z dnia 28 stycznia 2015 roku już nie powoływała. Ponadto z treści złożonych przez powoda umów telekomunikacyjnych wynika, że zostały one zawarte na czas określony, a pozwanej jako Abonentowi została udzielona ulga. Zgodnie z kolei z § 3 ust. 1 aneksów do umów z dnia 12 maja 2011 roku „w przypadku nie dotrzymania przez Abonenta

§ 2

lub w razie rozwiązania umowy przez operatora z przyczyn leżących po stronie Abonenta, zobowiązany jest on do zwrotu równowartości ulgi przyznanej podczas zawarcia umowy. Kwota ulgi wskazana jest w umowie, której niniejszy aneks dotyczy i będzie ona pomniejszona o proporcjonalną wartość, za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania”. Sposób ustalenia wysokości tego roszczenia został wskazany w § 3 ust. 6 umowy z dnia 13 maja 2011 roku. Podstawę prawną dla tego rodzaju żądania stanowi art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne , zgodnie z którym w przypadku zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, związanego z ulgą przyznaną abonentowi, wysokość roszczenia z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy przez abonenta lub przez dostawcę usług z winy abonenta przed upływem terminu, na jaki umowa została zawarta nie może przekroczyć wartości ulgi przyznanej abonentowi pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania . Powód wskazał, w jakiej dacie umowy uległy rozwiązaniu oraz że nastąpiło to przed okresem na który zostały zawarte i wskutek okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi pozwana (faktów tych pozwana nie kwestionowała). Odnosząc się z kolei do wysokości kwoty dochodzonej pozwem należy wskazać, że nie była ona kwestionowana przez stronę pozwaną, stąd na podstawie art. 230 k.p.c. , okoliczności te zostały uznane za przyznane. Ponadto strona powodowa złożyła dokumenty w postaci faktur VAT, not odsetkowych oraz noty obciążeniowej, a także wyjaśniła podstawę zasądzenia każdej z kwot objętych pozwem. Legitymacja czynna powoda opiera się na treści art. 509 k.c. , przy tym ważność i skuteczność umowy przelewu wierzytelności nie była przez pozwanego kwestionowana. Wynika ona również w sposób jednoznaczny ze złożonych przez powoda: umowy przelewu wierzytelności wraz z porozumieniem i załącznikiem oraz ciągiem pełnomocnictw wykazujących umocowanie osób podpisanych pod tą umową. Mając na uwadze powyższe, na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 481 k.c. i art. 482 k.c. , orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Powód wygrał sprawę w całości. Koszty powoda obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 600 zł, ustalone w oparciu o § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu , kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 62 złotych tytułem opłaty od pozwu. O zwrocie uiszczonej zaliczki na koszty przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego orzeczono na podstawie art. 84 ust. 2 w zw. z art. 80 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.