Sad powszechny, II K 557/17

Sygn. akt II K 557/17 UZASADNIENIE w trybie art. 424 § 3 k.p.k. Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: B. G. w 2014 roku planował zakup samochodu osobowego. Na początku 2014 roku pokrzywdzony poprzez swojego syna P. G. poznał oskarżonego A. G. . A. G. zaproponował B. G. zakup samochodu K. (...) . Przedstawiał się jako współudziałowiec w firmie, która bierze auta w leasingi a następnie sprzedaje je innym osobom. Oskarżony przyprowadził B. G. do używania K. S. i dniu przekazania auta podpisana została umowa pożyczki na kwotę 60 tysięcy złotych. Pokrzywdzony wręczył oskarżonemu powyższą kwotę. Umowa kupna sprzedaży pojazdu nie została sporządzona, gdyż oskarżony miał załatwić formalności związane z wykupem tego auta. B. G. użytkował auto do momentu, kiedy oskarżony zabrał auto a pozostawił do użytkowania pokrzywdzonemu M. (...) w celu, jak twierdził załatwienia formalności. Od tego czasu już się nie pojawił w posesji pokrzywdzonego. Do dnia wyroku oskarżony nie zwrócił pobranych od pokrzywdzonego pieniędzy. W toku postępowania ustalono, że samochód k. (...) jest własnością wypożyczalni samochodów. D. K. w imieniu formy (...) spółka z o.o. w W. zajmował się między innymi wypożyczaniem aut. Jednym z klientów jego firmy był A. G. . A. G. wypożyczył dnia 14 kwietnia 2014 roku od firmy (...) spółka z o.o. samochód osobowy M. (...) . Następnie oskarżony kilkukrotnie przedłużał najem pojazdu przekazując pieniądze przelewem, bądź przez znajome osoby, jednak już w wypożyczalni się nie pojawiał. Ostania umowa obowiązywała do dnia 30 czerwca 2014 roku Zgodnie z umową oskarżony miał zwrócić auto dnia 1 lipca 2014 roku, lecz tego nie uczynił. (...) został odebrane przez policję od B. G. i 26 lipca 2014 roku zwrócone pokrzywdzonemu. Opłata z tytułu korzystania z auta została uiszczona, lecz zgodnie z umową A. G. winien uiścić również pieniądze z tytułu bezumownego korzystania z auta od dnia 1 lipca 2014 roku, co stanowi kwotę 5766,95 złotych na dzień 8 lipca 2014 roku. Powyższy stan faktyczny Sądu ustalił na podstawie: zeznań świadka D. K. , B. G. , P. G. oraz dokumentów zaliczonych do materiału dowodowego a szczegółowo wymienione na karcie 404 akt sprawy. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Analiza ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego pozwoliła na uznanie oskarżonego A. G. za winnego czynów z art. 286 § 1 kk na szkodę B. G. i z art. 284 § 2 kk na szkodę (...) spółka z o.o. Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonego i dokumentów, których autentyczność i moc dowodowa nie były kwestionowane, Sąd uznał, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. Wobec tego Sąd, przy zastosowaniu art. 4 §1 kk skazał go za każdy z tych czynów na karę 10 miesięcy i łączną karę 1 roku pozbawienia wolności. Wymierzając karę oskarżonemu A. G. za poszczególne czyny Sąd wziął pod uwagę przesłanki określone w art. 53 § 1 i 2 k.k. takie jak: stopień winy i społecznej szkodliwości czynów, warunki i właściwości osobiste sprawcy, zapobiegawcze i wychowawcze cele kary. Sąd doszedł do przekonania, iż karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu będzie kara 1 roku pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kara w orzeczonym wymiarze jest karą sprawiedliwą, słuszną i adekwatną do wagi naruszonych przez oskarżonego norm postępowania oraz społecznej szkodliwości czynu. Kara w takim wymiarze spełni swój cel wychowawczy i zapobiegawczy względem oskarżonego, przestrzegając go przed ponownym wejściem w konflikt z prawem, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Biorąc po uwagę warunki osobiste oskarżonego, jego wiek, niekaralność za przestępstwa Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt.1kk warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 lat. Zawieszając wykonanie kary Sąd wyraża nadzieję, że popadnięcie oskarżonego w konflikt z prawem miało charakter incydentalny, a orzeczona kara spełni swoją funkcję wychowawczą i zapobiegawczą, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, wzbudzając w oskarżonym obawę przed dokonywaniem dalszych tego typu czynów, jak i ogólnej, stwarzając przekonanie wśród społeczeństwa o nieopłacalności popełniania przestępstw. Dodatkowo Sąd, mając za podstawę art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 60 tysięcy złotych na rzecz B. G. i kwoty 5766,95 złotych na rzecz (...) spółka z o.o. w W. . Zgodnie z treścią art. 46 §1 kk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. Wobec złożenia przez obu pokrzywdzonych wniosków o naprawienie szkody Sąd był obligowany taki obowiązek orzec na podstawie art. 46 §1 kk . ,,Obowiązek naprawienia szkody w oparciu o przepis art. 46 § 1 k.k. obejmuje zarówno uszczerbek majątkowy (damnum emergens), jak i utracone korzyści (lucrum cessans), jeżeli jest konsekwencją niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego. Zastosowanie przepisu art. 46 § 1 k.k. ma na celu zapewnienie pokrzywdzonemu większej ochrony w procesie karnym, w szczególności wydania takiego orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody, aby nie musiał on wytaczać odrębnego powództwa cywilnego. Brak zatem podstaw do uznania, aby materialna odpowiedzialność sprawcy za wyrządzoną szkodę miałaby doznać ograniczenia”. (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2018 II AKa 134/18 ) Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawiony wyżej pogląd i kierując się treścią wskazanego przepisu orzekł na rzecz (...) spółka z o.o. obowiązek naprawienia szkody wynikający z poniesionej szkody. D. K. wyraźnie bowiem wskazał, że od dnia 1 lipca 2014 roku, wobec tego, że A. G. nie zwrócił auta do wypożyczalni rozpoczęła naliczanie kary umownej na bezumowne korzystanie z samochodu i jego użytkowanie i na dzień 8 lipca 2014 roku była to kwota 5766,95 złotych. Pokrzywdzony B. G. również do dnia wyroku nie odzyskał przekazanych oskarżonemu pieniędzy, zatem uwzględnienie jego wniosku jawi się jako oczywiste. W myśl art. 624 § 1 k.p.k. Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. Z uwagi na okoliczność, iż Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody, która w pierwszej kolejności winien być wykonany i mając na uwadze wysokość rocznych dochodów, zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa.