Sad powszechny, VI Ka 1373/18

Warszawa, dnia 26 lipca 2019 r. Sygn. akt VI Ka 1373/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Jacek Matusik protokolant: protokolant sądowy- stażysta Aleksander Wawer przy udziale prokuratora : Anety Ostromeckiej po rozpoznaniu dnia 26 lipca 2019 r. w Warszawie sprawy P. B. syna K. i M. ur. (...) , w S. oskarżonego o przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt II K 381/17 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce orzeczonej w pkt. I kary pozbawienia wolności orzeka wobec oskarżonego P. B. kare roku i sześciu miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywanie nieodpłatnym kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym i na podstawie art. 34 § 2 pkt. 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt. 3 kk zobowiązuje oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względem syna G. B. ; w pozostałej części tenże wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VI Ka 1373/18 UZASADNIENIE P. B. na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 8 sierpnia 2018r. w sprawie II K 381/17 został uznany za winnego tego, że w okresie od dnia 18 kwietnia 2014 roku do 5 grudnia 2017 roku w Z. , w woj. (...) uporczywie uchylał się od wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego określonego co do wysokości wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 31 stycznia 2011 roku w sprawie o sygn. akt III RC 497/10 poprzez niełożenie na utrzymanie małoletniego syna G. B. przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości przewyższała równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych. Sąd czyn ten zakwalifikował, jako występek z art. 209 § 1a k.k. i za to na podstawie art. 209 § 1a k.k. wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności. Od powyższego wyroku apelacje wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze. W konsekwencji obrońca wniósł o zmianę wyroku w części dotyczącej kary i orzeczenie wobec oskarżonego kary o charakterze wolnościowym. Sąd odwoławczy, zważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego mimo jej lakoniczności zasługuje na uwzględnienie i skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie podsądnemu kary łagodniejszej rodzajowo. W ocenie Sądu Okręgowego całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych sprzeciwia się wymierzeniu podsądnemu najsurowszej rodzajowo kary, tj. kary pozbawienia wolności. Podkreślić należy, iż oskarżony – aczkolwiek wcześniej już karany za przestępstwo nie alimentacji nie kwestionował swojej winy w tej sprawie. Zdaniem Sądu II instancji sprawiedliwą odpłatą za przypisane oskarżonemu przestępstwo z art. 209§ 1a k.k. jest kara roku i sześciu miesięcy ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Wskazana kara stanowi dla oskarżonego poważną dolegliwość (świadczenie nieodpłatnej pracy przez okres roku i sześciu miesięcy w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz zobowiązanie oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względem syna G. B. ) pozwoli na realizację celów prewencyjnych (efekt edukacyjny pracy, integracja sprawcy ze społeczeństwem), jednocześnie uchroni oskarżonego od kontaktu ze środowiskiem więziennym, pogłębienia demoralizacji oraz związanego z tym zagrożenia stygmatyzacji i odrzucenia w środowisku rodzinnym. Ta represja prawnokarna powinna z jednej strony zniechęcić podsądnego do popełniania kolejnych przestępstw, z drugiej zaś wzbudzić w nim poczucie konieczności przestrzegania porządku prawnego, a w szczególności wykonywania obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna. Jednocześnie, dla społeczeństwa stanowić będzie wyraźny sygnał o zdecydowanej reakcji organów procesowych na popełnione przestępstwo. Kara ograniczenia wolności nie spowoduje także ciężkich skutków dla zstępnych podsądnego i umożliwi mu wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego wobec syna G. B. , o co w swoim piśmie z dnia 17 czerwca 2019r. wnosiła oskarżycielka posiłkowa J. D. . Zreformowana kara czyni również zadość względom prewencji generalnej. Istotą prewencji ogólnej nie jest przecież wymaganie wymierzania wyłącznie surowych kar, lecz kształtowanie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary, jej dostosowaniu do okoliczności podmiotowo-przedmiotowych czynu i jego sprawcy, a zatem o karaniu sprawiedliwym, tworzącym atmosferę zaufania dla obowiązującego systemu prawnego. Każde przestępstwo i każdy sprawca wymaga indywidualnej oceny, bo przecież ustawodawca ustalając dolne i górne granice zagrożenia ustawowego zarzucanego podsądnemu przestępstwa oraz stwarzając możliwość ferowania kar nieizolacyjnych miał na względzie konieczność indywidualizacji kary i dostosowania jej do realiów danej sprawy. Zdaniem Sądu odwoławczego, taka właśnie zindywidualizowana ocena legła u podstaw orzeczenia powyższej kary ograniczenia wolności. W pozostałej części wyrok, jako odpowiadający prawu utrzymano w mocy. W związku z uwzględnieniem apelacji obrońcy, jak również mając na względzie konieczność zabezpieczenia interesów pokrzywdzonego poprzez umożliwienie oskarżonemu wykonania obowiązku alimentacyjnego, Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Mając powyższe na uwadze sąd odwoławczy orzekł, jak w wyroku.