Sad powszechny, III AUz 21/19

(1)k.p.c. i zważył, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sąd I instancji argumentował, że w sprawie były funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej J. G. otrzymał decyzje o obniżeniu wysokości emerytury i wysokości renty inwalidzkiej, w oparciu o treść przepisów, które stanowiły podstawę dla innego sądu powszechnego do skierowania pytania prawnego dotyczącego zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego , Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity z dnia 6 maja 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 708 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2016 r. poz. 2270). Ubezpieczony w odwołaniu od decyzji Dyrektora MSWIA kwestionuje te same przepisy i uregulowania sytuacji emerytalnej byłych funkcjonariuszy służb mundurowych, które będą stanowiły przedmiot kontroli konstytucyjnej wykonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w Warszawie, w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt P 4/

1. Ubezpieczony jest podmiotowo objęty zakresem rzeczowym pytania prawnego, bowiem pełnił służbę zarówno przed 11 września 1989r. jak i po tej dacie. W ocenie Sądu Okręgowego odpowiedź udzielona przez Trybunał Konstytucyjny ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia zawisłego sporu sądowego dotyczącego odwołań J. G. od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z 30.
2. 2017 r. W ocenie Sądu Okręgowego treść złożonych przez odwołującego zarzutów i wskazane wyżej wątpliwości uzasadniają przeprowadzenie merytorycznej oceny z wzorcami konstytucyjnymi zakwestionowanych przez ubezpieczonego przepisów ustaw. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że ze względu na bardzo dużą liczbę wydanych decyzji i odwołań w analogicznych sprawach, konieczne jest zajęcie stanowiska przez organ stojący na straży Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , mający wyłączną kompetencję, na podstawie art. 193 Konstytucji RP , co do ewentualnego uznania wskazanych przepisów ustaw za zgodne lub niezgodne z Konstytucją . Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd Okręgowy uznał, że na obecnym etapie sprawy istnieją podstawy do zawieszenia postępowania, wynikające z postępowania toczącego się obecnie przed Trybunałem Konstytucyjnym w Warszawie. Z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji nie zgodził się ubezpieczony. Orzeczenie zaskarżył w całości i wniósł o jego zmianę. Sąd Apelacyjny, mając na względzie orzecznictwo tutejszego Sądu w analogicznych sprawach, nie uwzględnił zażalenia. Sąd Apelacyjny przychyla się do stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w sprawach toczących się przed tutejszym Sądem pod sygnaturami III AUz 22/19 i III AUz 33/19 i przyjmuje, że w sprawie zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy P 4/18, z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do konstytucyjności przepisów stanowiących podstawę do orzekania w niniejszej sprawie. Zgodnie art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed trybunałem Konstytucyjnym albo Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wprowadzając regulację zawartą w tym artykule ustawodawca zdecydował się ustanowić wyraźną podstawę zawieszenia postępowania w sytuacji, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Należy zauważyć, że Sąd Najwyższy w wyroku z 24 czerwca 2004 r., sygn. III CK 536/02 wyraził stanowisko, zgodnie z którym jeżeli sąd ma przekonanie co do niezgodności przepisu ustawy z Konstytucją lub ma wątpliwości w tym względzie, to ma obowiązek zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim pytaniem prawnym. W okolicznościach sprawy nie można, zatem czynić zarzutu Sądowi Okręgowemu, że w związku z pytaniem prawnym, jakie zadał Sąd Apelacyjny w Warszawie, i wątpliwościami powziętymi przez Sąd Okręgowy w Koszalinie, zawieszając postępowanie uchybił przepisom prawa procesowego. Niewątpliwie, od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie. SSA Anna Polak SSA Jolanta Hawryszko SSA Gabriela Horodnicka - Stelmaszuk