Sygn. akt: I C 2782/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2017r. Sąd Rejonowy w Lubinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Iwona Bączek-Zatorska Protokolant: st. sekr. sądowy Renata Stachów po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017r. w Lubinie na rozprawie sprawy z powództwa M. W. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę I. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. w W. na rzecz powoda M. W. kwotę 11.416,81 zł (jedenaście tysięcy czterysta szesnaście złotych 81/100) wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 10.000,00 zł od dnia 27.03.2014 r. do 31.12.2015r. a od 01.01.2016r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty, II. oddala dalej idące powództwo, III. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 3.725,20 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 2.400,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, IV. nakazuje stronie pozwanej, (...) S.A. w W. aby uiściła na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Lubinie kwotę 681,00 zł tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa. I C 2782/14 UZASADNIENIE Powód M. W. domagał się zasądzenia od strony pozwanej (...) S.A. w W. na swoją rzecz kwoty 10.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 27 marca 2014 r. do dnia zapłaty i kwoty 1.416,81 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia i rehabilitacji. Wniósł również o ustalenie odpowiedzialności strony pozwanej za szkody mogące powstać w przyszłości oraz o zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że w dni 13 listopada 2013 r. zgłosił szkodę osobową, kiedy to uległ wypadkowi drogowemu w drodze do pracy, w wyniku którego doznał obrażeń ciała. Wskazał także, iż sprawca wypadku był ubezpieczony w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej. Argumentował również, iż wskutek przedmiotowego wypadku doznał licznych obrażeń ciała w postaci urazu głowy, stłuczenia, otarcia naskórka, urazu odcinka szyjnego kręgosłupa oraz ogólnego potłuczenia ciała, czego konsekwencją był pobyt w szpitalu, a następnie konieczność dalszego leczenia oraz poddania się długiej rehabilitacji. Powód uzasadniał poza tym, że dokonał zgłoszenia roszczeń u strony pozwanej, wnosząc o przyznanie zadośćuczynienia w kwocie 10.000,00 zł oraz o zwrot kosztów leczenia i rehabilitacji, jednak strona pozwana w trakcie przeprowadzania postępowania likwidacyjnego nie uznała swojej odpowiedzialności i nie wypłaciła dochodzonych kwot mimo podtrzymywania roszczeń przez powoda w toku dalszej korespondencji. Według powoda, dochodzona przez niego kwota zadośćuczynienia jest adekwatna do rozmiaru doznanej przez niego krzywdy oraz negatywnych następstw wynikłych ze zdarzenia drogowego. W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) S.A. w W. wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że przedstawiona dokumentacja medyczna wskazuje, że w wyniku zdarzenia doszło u powoda do lekkich obrażeń ciała, które skutkowały przejściowym bólem kręgosłupa szyjnego oraz w znikomym stopniu mogły negatywnie wpływać na funkcjonowanie, a same negatywne przeżycia związane z uczestnictwem w wypadku nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu o przyznaniu zadośćuczynienia pieniężnego. Podała także, iż wobec znikomości doznanej krzywdy w wyniku obrażeń ciała doznanych w wypadku z dnia 13 listopada 2013 r. brak jest podstaw do przyznania zadośćuczynienia za krzywdę. Strona pozwana podniosła nadto, że nieuzasadniony jest zwrot kosztów leczenia i rehabilitacji, bowiem badania (...) kręgosłupa szyjnego wykluczyło obecność zmian pourazowych kręgosłupa szyjnego, a głównym problemem są zmiany zwyrodnieniowe, które są odpowiedzialne za ból. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 13 listopada 2013 roku w P. kierujący samochodem marki S. o nr rej. (...) nie udzielił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi marki F. o nr rej. (...) , kierowanemu przez powoda M. W. , wskutek czego doszło do zderzenia pojazdów, w wyniku którego powód został poszkodowany. Sprawca powyższego zdarzenia komunikacyjnego był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) S.A. w W. . dowód: akta szkody nr (...) , zaświadczenie ze zdarzenia drogowego, k. 8, oświadczenie sprawcy zdarzenia drogowego, k. 9, 17, karta wypadku w drodze do pracy nr (...) , k.
- Bezpośrednio po zdarzeniu komunikacyjnym powód odczuwał ból w okolicy szyi i lewego barku, jednak uznając ból za przejściowy udał się do domu. Wobec tego, że dolegliwości bólowe w ciągu dnia nie ustawały powód udał się do Izby Przyjęć (...) Sp. z o.o. w L. , gdzie stwierdzono powierzchowny uraz głowy i zalecono stosowanie leków przeciwbólowych. Następnego dnia powód udał się do Poradni POZ w R. , gdzie stwierdzono u niego skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa. Powód przez około trzy tygodnie od wypadku stosował kołnierz ortopedyczny. W listopadzie 2013 r. leczył się w poradni chirurgicznej i neurologicznej. W związku z utrzymującymi się dolegliwościami bólowymi lewego stawu barkowego, kręgosłupa szyjnego i głowy stosował leki przeciwbólowe. W okresie od listopada 2013 r. do stycznia 2014 r. leczył się w Poradni POZ w (...) Sp. z o.o. w L. . Powód w grudniu 2013 r. przeszedł cykl zabiegów fizjoterapeutycznych. Powód w związku z występującymi po wypadku obawami przed jazdą samochodem i towarzyszącymi w trakcie jazdy samochodem lękami przed wystąpieniem sytuacji wypadkowej w dniu 17 lutego 2014 r. konsultował się u lekarza psychiatry. Powód przez okres miesiąca przebywał na zwolnieniu lekarskim. W chwili wystąpienia przedmiotowego zdarzenia komunikacyjnego miał 22 lata. dowód: skierowanie do poradni specjalistycznej, k. 10, opinia lekarska, k. 11, 22, karta informacyjna nr (...) , k. 12, 21, historia choroby w poradni zdrowia psychicznego, k. 18 – 20, dokumentacja lekarska (...) Sp. z o.o. , k. 23, 29, 36, 43, skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne, k. 24, karty wizyt, k. 25, zaświadczenia lekarskie, k. 26 – 27, zaświadczenie, k. 28, historia zdrowia i choroby w poradni chirurgicznej, k. 34, 41, historia choroby poradni neurologicznej, k. 35, 42, przesłuchanie powoda M. W. , k. 196, zapis protokołu rozprawy z dnia 28.02.2017 r. 00:06:
- Powód w dniu 15 stycznia 2014 r. wykonał badanie MR kręgosłupa C, które wykazało: - odprostowanie lordozy szyjnej, - cechy wczesnej dehydratacji krążków międzykręgowych w odcinku C2-C6 z umiarkowanym obniżeniem sygnału w sekwencji T2, - cechy obniżenia wysokości tarczy międzykręgowej C4/C5, - obraz niewielkiego, symetrycznego uwypuklenia tarcz międzykręgowych C4/C5/C6 ku tyłowi z zaznaczonym delikatnym zwężeniem rezerwy płynowej przedniej, lecz bez ucisku struktur nerwowych, - poza tym sygnał struktur wewnątrzkanałowych oraz elementów kostnych badanego odcinka kręgosłupa był prawidłowy. dowód: wyniki badania MR kręgosłupa C z 15.01.2014 r., k. 37,
- Powód przed przedmiotowym zdarzeniem komunikacyjnym prowadził aktywny tryb życia, uprawiał sport: jeździł na rowerze, pływał, chodził na siłownię. W pierwszym okresie po wypadku musiał istotnie ograniczyć swoją aktywność fizyczną z powodu występujących dolegliwości bólowych. W okresie późniejszym powrócił do jazdy na rowerze i pływania. Wskutek doznanego urazu kręgosłupa w ogóle zrezygnował z chodzenia na siłownię. Obecnie powód uskarża się na pojawiające się bóle lewej strony karku i w lewym barku, zwłaszcza przy zawracaniu głowy w lewą stronę i przy dłuższym utrzymywaniu głowy w jednej pozycji. dowód: przesłuchanie powoda M. W. , k. 196, zapis protokołu rozprawy z dnia 28.02.2017 r. 00:06:
- Powód poniósł koszty zakupu leków w łącznej wysokości 196,12 zł, zakupu kołnierza ortopedycznego w wysokości 27,00 zł, koszty porad lekarskich w łącznej wysokości 315,00 zł oraz koszty wykonania badania rezonansem magnetycznym w wysokości 550,00 zł. Powód był dowożony przez swojego ojca prywatnym samochodem ze swojego miejsca zamieszkania w N. do placówek medycznych znajdujących się w L. , R. i L. w celu konsultacji lekarskich, badań i rehabilitacji. W okresie od 13 listopada 2013 r. do 24 marca 2014 r. powód 9 razy dojeżdżał do L. (1 przejazd na trasie N. – L. – (...) km), 14 razy dojeżdżał do R. (1 przejazd na trasie N. – R. – (...) km), 2 razy dojeżdżał do L. (1 przejazd na trasie N. – L. – N. 115 km). dowód: faktura VAT nr (...) z 15.01.2014 r., k. 50, paragony fiskalne, k. 51, rachunki, k. 52, oświadczenia dotyczące poniesionych kosztów w związku z dojazdami powoda na leczenie, k. 31, 38, 45, 48 – 49,
- Pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. pełnomocnik powoda zwrócił się do strony pozwanej (...) S.A. w W. o wypłatę na rzecz powoda kwoty 10.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia w związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 13 listopada 2013 r. Strona pozwana w piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. poinformowała o braku podstaw do przyznania zadośćuczynienia wobec znikomości doznaje krzywdy. Pismem z dnia 25 lutego 2014 r. pełnomocnik powoda zwrócił się do strony pozwanej o wypłatę na rzecz powoda kwoty 328,69 zł tytułem kosztów dojazdów na leczenie. Następnie pismem z dnia 27 lutego 2014 r. pełnomocnik powoda wniósł do strony pozwanej o wypłatę na rzecz powoda kwoty 1.088,12 zł tytułem kosztów leczenia. Strona pozwana w piśmie z dnia 27 marca 2014 r. odmówiła uznania roszczeń powoda dotyczących zadośćuczynienia oraz zwrotu kosztów leczenia i dojazdów wobec tego, że zgłaszane obrażenia nie są normalnym następstwem przedmiotowego zdarzenia komunikacyjnego. Następnie strona pozwana w piśmie z dnia 20 maja 2014 r. ponownie odmówiła uznania roszczeń powoda. dowód: akta szkody nr (...) , zgłoszenie roszczeń z potwierdzeniem nadania i odbioru, k. 13 - 15, pismo (...) z 07.01.2014 r., k. 16, zgłoszenie dalszych roszczeń z 25.02.2014 r., k. 46, zgłoszenie dalszych roszczeń z 27.02.2014 r. z potwier. odbioru, k. 53 – 55, pismo (...) z 27.03.2014 r., k. 58, pismo (...) z 20.05.2014 r., k.
- Sąd zważył, co następuje: Powództwo w przeważającej części zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie poza sporem stron pozostawała okoliczność, że sprawca zdarzenia komunikacyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., kierujący samochodem marki S. o nr rej. (...) był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych na podstawie umowy ubezpieczenia zawartej ze stroną pozwaną (...) S.A. w W. . Między stronami istniał spór dotyczący rozmiaru doznanej przez powoda krzywdy oraz zasadności przyznania zadośćuczynienia oraz zwrotu poniesionych przez niego kosztów leczenia i dojazdów na leczenie. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 2060), z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Rozpatrując kwestię roszczenia o zadośćuczynienie, należy mieć na względzie szczególny charakter tego świadczenia pieniężnego. Podstawą prawną powyższego roszczenia był art. 445 § 1 k.c. , zgodnie z którym w wypadkach przewidzianych w art. 444 k.c. sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednia sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Krzywda, której naprawienia może domagać się poszkodowany na podstawie art. 445 k.c. , stanowi niemajątkowy skutek naruszenia dóbr osobistych, wywołany uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia. Uszczerbki te mogą polegać na fizycznych dolegliwościach i psychicznych cierpieniach bezpośrednio związanych ze stanem zdrowia, ale też z jego dalszymi następstwami. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 marca 2015 roku, sygn. akt V CSK 317/14, „w przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia należy wziąć pod uwagę między innymi rodzaj i stopień intensywności cierpień fizycznych lub psychicznych, czas ich trwania, nieodwracalność skutków urazu, wpływ skutków wypadku na dotychczasowy styl życia pokrzywdzonego, rodzaj dotychczas wykonywanej przez niego pracy zarobkowej, szanse na przyszłość, a także poczucie nieprzydatności społecznej czy wywołaną następstwem deliktu bezradność życiową pokrzywdzonego” Ponadto zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2012 roku, sygn. akt I CSK 2/12 decydującym kryterium przy ustalaniu należnego zadośćuczynienia jest rozmiar krzywdy i ekonomicznie odczuwalna wartość świadczenia z tytułu zadośćuczynienia, adekwatna do warunków gospodarki rynkowej. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia należnego powodowi należało uwzględnić zatem rodzaj dolegliwości, stopień przykrych doznań związanych z leczeniem uszczerbku na zdrowiu, czas trwania leczenia oraz stopień doznanego przez niego uszczerbku na zdrowiu. Z dokumentacji medycznej powoda zgromadzonej w sprawie, opinii biegłych sądowych: z zakresu chirurgii J. L. , z zakresu neurologii M. D. oraz z zakresu (...) wynika, że wskutek zdarzenia komunikacyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. doznał on powierzchownego urazu głowy i urazu skrętnego kręgosłupa szyjnego. Sąd, oceniając rozmiar doznanej przez powoda krzywdy, wziął pod uwagę, że wskutek doznanego urazu powód przez około 3 tygodnie nosił kołnierz ortopedyczny, co musiało stanowić istotny dyskomfort. Z urazem kręgosłupa szyjnego wiązały się dolegliwości bólowe, które wymagały stosowania środków farmakologicznych. Pomimo tego, że proces leczenia powoda nie był długotrwały, wynosił bowiem około 3 miesiące, to jednak był dosyć intensywny. Powód wielokrotnie konsultował się z lekarzami różnych specjalności, wykonywał badania i przeszedł rehabilitację. Skutki urazu przynajmniej w pierwszym okresie po zdarzeniu drogowym negatywnie wpłynęły na dotychczasową aktywność fizyczną powoda. Wskutek dokuczliwych dolegliwości bólowych musiał on zrezygnować czasowo z jazdy na rowerze i pływania, jak również zaprzestał uczęszczania na siłownię. Ponadto negatywne przeżycia związane z zaistniałym zdarzeniem komunikacyjnym spowodowały, że przez pewien czas odczuwał on lęki przed jazdą samochodem w takim nasileniu, że zdecydował się na odbycie konsultacji u lekarza psychiatry. Co więcej, z opinii biegłej sądowej z zakresu neurologii M. D. wynika, że wskutek przedmiotowego zdarzenia komunikacyjnego powód doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 3%. Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, rodzaj obrażeń ciała powoda, konieczność leczenia, stopień natężenia dolegliwości bólowych, wysokość długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, Sąd uznał, że rozmiar doznanej przez powoda krzywdy wskutek zdarzenia komunikacyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. uzasadnia przyznanie jednorazowego świadczenia pieniężnego z tytułu zadośćuczynienia w wysokości 10.000,00 zł, która to kota została zasądzona od strony pozwanej na podstawie art. 445 § 1 k.c. Nadto roszczenie odszkodowawcze powoda z tytułu zwrotu kosztów leczenia skutków urazu oraz zwrotu kosztów dojazdów na leczenie zostało uwzględnione w całości. Na podstawie art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Powyższy przepis przewiduje obowiązek naprawienia przez obowiązanego do odszkodowania szkody majątkowej, jakiej osoba poszkodowana doznała wskutek naruszenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. W szczególności naprawienie szkody obejmuje zwrot wszelkich koniecznych i celowych kosztów leczenia, a także uzasadnionych kosztów dojazdu na leczenie. Z przedłożonej dokumentacji w postaci faktury VAT nr (...) z dnia 15 stycznia 2014 r., paragonów fiskalnych i rachunków wynika, że powód poniósł koszty zakupu leków w łącznej wysokości 196,12 zł, zakupu kołnierza ortopedycznego w wysokości 27,00 zł, koszty badania rezonansem magnetycznym w wysokości 550,00 zł oraz koszty trzech wizyt u lekarzy specjalistów w łącznej kwocie 315,00 zł. Łącznie zatem powód poniósł udokumentowane koszty leczenia w kwocie 1.088,12 zł. Według Sądu, powyższe koszty leczenia należało uznać za celowe, zasadne i pozostające w związku przyczynowym z przedmiotowym zdarzeniem komunikacyjnym, co wynika z dokumentacji lekarskiej powoda. Tym samym strona pozwana obowiązana jest do zwrotu powodowi powyższych kosztów leczenia w kwocie 1.088,12 zł. Strona pozwana powinna również zwrócić powodowi uzasadnione koszty dojazdów do placówek medycznych w celu konsultacji lekarskich, wykonania badań i rehabilitacji. Z oświadczeń powoda dotyczących poniesionych kosztów w związku z dojazdami poszkodowanego na leczenia wynika, że powód w okresie od 13 listopada 2013 r. do 24 marca 2014 r. dojeżdżał ze swojego miejsca zamieszkania w N. prywatnym samochodem osobowym do placówek medycznych znajdujących się w L. , R. i L. , przy czym 9 razy dojeżdżał do L. (1 przejazd na trasie N. – L. – (...) km), 14 razy dojeżdżał do R. (1 przejazd na trasie N. – R. – (...) km), 2 razy dojeżdżał do L. (1 przejazd na trasie N. – L. – N. 115 km). Konieczność powyższych dojazdów na leczenie, rehabilitację i badania znajduje swoje potwierdzenie w przedłożonej dokumentacji medycznej powoda. Wobec tego, że powód w sposób uzasadniony dojeżdżał na leczenie prywatnym samochodem o pojemności silnika powyżej 900 cm 3 ze swojego miejsca zamieszkania na wsi, to rozliczenie kosztów dojazdu powinno zostać dokonane na podstawie § 2 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r., nr 27, poz. 271). Zgodnie z powyższym rozporządzeniem za 1 km przejechany samochodem osobowym o pojemności silnika powyżej 900 cm 3 przysługuje 0,8358 zł. Wobec tego, że powód w trakcie dojazdów na leczenie przejechał łącznie 1.047 km, to przysługiwać mu powinien zwrot kosztów przejazdów w kwocie 875,08 zł (1.047 km x 0,8358 zł = 875,08 zł). Biorąc pod uwagę, że roszczenie powoda z tego tytułu obejmowało jedynie kwotę 328,69 zł, to powyższa kwota została zasądzona tytułem zwrotu kosztów dojazdów na leczenie. Natomiast roszczenie powoda o ustalenie odpowiedzialności strony pozwanej za szkody mogące powstać w przyszłości podlegało oddaleniu. Z opinii biegłych sądowych z zakresu chirurgii oraz ortopedii i traumatologii wynika, że powód w ogóle w zakresie ich specjalności nie odniósł uszczerbku na zdrowiu, natomiast z opinii biegłej sądowej z zakresu neurologii M. D. wynikało wprawdzie, że powód doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 3%, jednak powyższa biegła wskazała, że rokowania co do stanu zdrowia powoda na przyszłość są dobre i dalsze powikłania nie wystąpią. Oznacza to, że dalsze szkody będące następstwem przedmiotowego zdarzenia komunikacyjnego w przyszłości nie powstaną. Odsetki ustawowe od kwoty zadośćuczynienia zostały zasądzone na podstawie art. 481 § 1 i § 2 k.c. od dnia 27 marca 2014 r. do dnia zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu. W niniejszej sprawie w zakresie wymagalności roszczenia zastosowanie ma przepis art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 2060), zgodnie z którym, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie (zadośćuczynienie) w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Roszczenie powoda o konkretne zadośćuczynienie zostało zgłoszone w piśmie z dnia 4 grudnia 2013 r., zatem w dniu 27 marca 2014 r. upłynął już stronie pozwanej trzydziestodniowy termin na spełnienie świadczenia, skutkując wymagalnością roszczenia odsetkowego. Wobec zmiany stanu prawnego dotyczącego odsetek ustawowych od dnia 1 stycznia 2016 r., odsetki ustawowe zasądzono od dnia 27 marca 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., zaś odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Mając powyższe na względzie, Sad orzekł jak w punkcie I i II niniejszego wyroku. Rozstrzygnięcie Sądu w przedmiocie kosztów postępowania zapadło w punkcie III wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. W niniejszej sprawie Sąd obciążył stronę pozwaną obowiązkiem zwrotu wszystkich kosztów procesu powodowi, bowiem uległ on jedynie w niewielkiej części swoich żądań. Strona pozwana powinna zatem zwrócić mu koszty procesu w łącznej kwocie 3.725,20 zł, na które składają się: kwota 571,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwota 737,20 zł tytułem zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłych sądowych, kwota 2.400,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sąd w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 623), nakazał stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Lubinie kwotę 681,00 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa na poczet brakującego wynagrodzenia biegłych sądowych. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.