Sad powszechny, VI Ka 1109/13

Sygnatura akt VI Ka 1109/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk (spr.) Sędziowie SSO Bożena Żywioł SSR del. Marcin Schoenborn Protokolant Ewa Cegłowska przy udziale - Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy E. M. , córki B. i L. ur. (...) w R. oskarżonej z art. 57§1 kks w zw. z art. 9§3 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2013 r. sygnatura akt IX W 36/13 na mocy art. 437 § 1 kpk , art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. S. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
3. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 536,60 zł (pięćset trzydzieści sześć złotych sześćdziesiąt groszy ) i wymierza jej opłatę za II instancję w wysokości 500 zł (pięćset złotych). sygn. akt VI Ka 1109/13 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013 roku sygnatura akt IX W 36/13 uznał oskarżoną E. M. za winną popełnienia czynu polegającego na tym, że jako podatnik w okresie od 25.06.2010r. do 26.07.2010r. oraz od 27.09.2010r. do 25.05.2012r. w G. , uporczywie zaniechała terminowego wpłacenia na rachunek Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. podatku od towarów i usług za miesiące: od maja do czerwca 2010 r. oraz od sierpnia 2010 r. do kwietnia 2012r., w łącznej wysokości 305.623,99 zł, czym naruszyła art. 103 ust. 1 Ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) to jest wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 kks w związku z art. 9 § 3 kks i za to wymierzył jej karę grzywny w wysokości 5.000 złotych. Apelację wniósł obrońca oskarżonej, zaskarżając wyrok w całości zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a to art. 7 kpk , art. 366 § 1 kpk , art. 4 kpk i art. 5 § 2 kpk oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść. Obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonej nie zasługuje na uwzględnienie, a kontrola odwoławcza przeprowadzonego przez Sąd I instancji postępowania dowodowego, zaskarżonego orzeczenia, jego uzasadnienia oraz analiza uzasadnienia środków odwoławczych skutkują koniecznością uznania apelacji za bezzasadną w stopniu oczywistym. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu a quo wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz musi zmierzać do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10.05.2005 roku sygn. WA 12/05 OSNwSK 2005/1/949). Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. , jeśli tylko: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12.07.2006 roku II KK 12/06). Przepis art. 4 k.p.k. stanowi ogólną dyrektywę adresowaną do organów prowadzących postępowanie i zarzut jego naruszenia, bez wskazania innych konkretnych przepisów procedury, które miałyby zostać naruszone, nie może stanowić samoistnej podstawy kasacji. Przepis art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy z kolei wątpliwości, jakie może powziąć sąd orzekający (a nie strona) i dopiero gdyby sąd je powziął, a nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego, zasadny byłby zarzut naruszenia tego przepisu (wyrok SN z 20.04.2004 r. sygn. V KK 332/03, OSNwSK 2004/1/751). Naruszenia powołanych w apelacji obrońcy oskarżonej przepisów postępowania, ani też wskazanych w osobistej apelacji oskarżonego nie sposób dopatrzeć się analizując przebieg postępowania, zapadły wyrok oraz pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia. E. M. jest prezesem zarządu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. , co więcej jedyną osobą w składzie zarządu spółki i jedyną uprawnioną do reprezentacji tego podmiotu, a zarazem zobowiązaną w zakresie spraw reprezentowanego przez nią podmiotu, również w odniesieniu do należności publicznoprawnych. Wbrew przy tym wywodom skarżącego zeznania świadków T. Ł. i I. J. miały istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego, nie tylko bowiem przedstawili stan finansów spółki w okresie, gdy byli z nią związani, ale również to, że właśnie E. M. odpowiadała za sprawy finansowe i decydowała o istotnych płatnościach. Jak ustalił to Sąd I instancji, a czego nie kwestionował skarżący nawet prokurent T. Ł. nie miał wpływu na finanse spółki, gdyż E. M. zabroniła mu wykonywania jakichkolwiek przelewów, o potrzebie zapłaty należności informował oskarżoną, a ta decydowała o płatnościach. Rezygnacja świadka skutkowała tym, iż w marcu 2010 roku E. M. przyjechała do kraju, a powróciła w czerwcu 2010 roku. Wtedy miała możliwość bezpośrednio zapoznać się z sytuacją spółki. Z kolei zakres obowiązków I. J. wynikał ze sprawowanej przez nią funkcji księgowej, ale i ona nie była uprawniona, ani zobowiązana do działań w imieniu spółki, w tym celu kontaktowała się z oskarżoną, ostatecznie sama wypowiedziała umowę, ze względu na brak płatności za swoje usługi. Nie budzi zatem wątpliwości, co trafnie ustalił Sąd I instancji, że z jednej strony w okresie od maja 2010 roku do maja 2012 roku spółka (...) prowadziła działalność gospodarczą, dokonywała sprzedaży, a nie odprowadzała na rachunek urzędu skarbowego podatku od towarów i usług, bądź czyniła to ze znacznym opóźnieniem. Równocześnie jedyną uprawnioną i zobowiązaną do prowadzenia spraw spółki, a równocześnie posiadającą rozeznanie w tych sprawach i decydującą o płatnościach, w tym publicznoprawnych była E. M. . W niniejszej sprawie zachodziły przy tym przesłanki do przeprowadzenia postępowania w stosunku do nieobecnych, przy braku przesłanek negatywnych. Istotą takiego postępowania jest rozpoznanie sprawy bez obecności oskarżonego, a tym samym często bez poznania stanowiska tej osoby, co bynajmniej nie przekonuje o trafności czynionych zarzutów. Po pierwsze skoro ustawodawca przewidział taki tryb postępowania nie sposób wywodzić z jego zastosowania uchybień, gdy strona nie podważa prawidłowości procedowania, a tego obrońca nie uczynił. Po wtóre tryb postępowania w stosunku do nieobecnych poddany został kontroli w zakresie jego zgodności z Konsytuacją i wyrokiem już z dnia 9.07.2002 r. sygn. akt P 4-01 Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się, że artykuły 173-177 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 83, poz. 930, z 2000 r. Nr 60, poz. 703 i Nr 62, poz. 717, z 2001 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 106, poz. 1149 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676 i Nr 89, poz. 804) są zgodne z art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. a-d Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962) i z art. 14 ust. 1 i ust. 3 lit. a, b, d, e Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) (OTK-A 2002/4/52). Reasumując Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów apelacji obrońcy E. M. , ani wywodów uzasadnienia środka odwoławczego, uznając, że Sąd I instancji przeprowadził pełne postępowanie dowodowe, dokonując prawidłowej, zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, która doprowadziła do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji trafnej oceny prawnej zachowania oskarżonej. Sąd Okręgowy ocenił również, iż na akceptację zasługuje wymiar kary orzeczonej wobec E. M. , odpowiadającej dyrektywom art. 12 kks . Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.