Sygn. akt I C 718/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy w Nowym Targu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Przemysław Mościcki Protokolant: sekretarz sądowy Danuta Bierówka po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. w Nowym Targu na rozprawie sprawy z powództwa M. T. przeciwko B. (...) z siedzibą w R. o zapłatę I. zasądza od strony pozwanej B. (...) z siedzibą w R. na rzecz powódki M. T. kwotę 8.000 zł (osiem tysięcy złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 30 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty; II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.657,16 zł (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt siedem złotych 16/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 1.800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 718/17 UZASADNIENIE wyroku z dnia 20 lipca 2018 roku Powódka M. T. domagała się od strony pozwanej B. (...) Spółka (...) Oddział w Polsce z siedzibą w W. kwoty 8.000 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 30 sierpnia 2017 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W uzasadnieniu powódka wskazała, że w 7 maja 2017 roku w wyniku zdarzenia drogowego doznała licznych obrażeń ciała, takich jak złamanie żebra po stronie lewej, uraz klatki piersiowej po stronie lewej, stłuczenie barku lewego, stłuczenie i krwiak biodra lewego i uda prawego. W wyniku zdarzenia powódce udzielona została pierwsza pomoc przez ratowników pogotowia ratunkowego. Powódce nakazano oszczędny tryb życia, a także przepisano leki przeciwbólowe. Następnie powódka kontynuowała leczenie w gabinecie specjalistycznym u lekarza chirurga. Nadto powódka wskazała, iż pomimo upływu czasu, nadal odczuwa skutki zdarzenia w postaci bólu żeber z uwagi na fakt, iż złamane żebro źle się goiło, a także lęk podczas jazdy rowerem z uwagi na traumatyczne przeżycia związane z wypadkiem z 7 maja 2017 r. Powódka podniosła jako istotny w sprawie fakt, że jako technik farmacji miała podjąć pracę w aptece, jednak do zatrudnienia nie doszło z uwagi na długi okres rehabilitacji. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Zdaniem strony pozwanej powódka nie wykazała, że w wyniku wypadku doznała obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia w rozumieniu art. 444 § 1 k.c. , gdyż nie wykazała, aby dojść miało do zniszczenia tkanek lub organów jej ciała albo że doszło do zaburzenia funkcjonowania układów jej organizmu. Podniosła, że lekarz orzecznik stwierdził u powódki 0% uszczerbku na zdrowiu. Ponadto pozwana wskazała, że zadośćuczynienie ma charakter fakultatywny co rzutuje również na brak zasadności roszczenia odsetkowego w odniesieniu do kwoty zadośćuczynienia, co ma wynikać z faktu, iż sąd wydając wyrok bierze pod uwagę stan z chwili wyrokowania, czyli stan, którego pozwany nie mógł znać w toku postępowania likwidacyjnego. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 7 maja 2017 r. w miejscowości K. powódka uległa wypadkowi komunikacyjnemu. Sprawcą wypadku była kierująca samochodem T. nr rej. (...) , za którą odpowiedzialność cywilną ponosi pozwane towarzystwo ubezpieczeń. okoliczność bezsporna. Na skutek zdarzenia powódka doznała obrażeń ciała w postaci złamania żebra V po stronie lewej, stłuczenia klatki piersiowej, barku i biodra lewego oraz uda prawego. Zaraz po zdarzeniu, powódce została udzielona pierwsza pomoc przez ratowników pogotowia (...) II w N. , a następnie powódkę przewieziono do szpitala. Powódka otrzymała zalecenie stosowania leków K. Forte oraz O. -żel, a także kontroli i dalszego leczenia w poradni chirurgii ogólnej. Powódka zgodnie z zaleceniami powódka kilkakrotnie korzystała z pomocy lekarskiej w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w K. – (...) Ogólnej. Zakończenie leczenia w poradni nastąpiło w dniu 12 czerwca 2017 roku. dowód: karta zlecenia wyjazdu zespołu ratownictwa medycznego k. 9, karta informacyjna leczenia szpitalnego oraz dokumentacja z poradni chirurgii ogólnej k. 14-16 oraz 35 – koperta. Po wypadku powódka odczuwała trudności w oddychaniu oraz ból stłuczonych okolic, a dolegliwości te utrzymywały się przez okres około czterech tygodni. Obrażenia jakich doznała powódka skutkowały dolegliwościami bólowymi i ograniczeniami sprawności fizycznej do jednego miesiąca od wypadku do dnia zakończenia leczenia w poradni chirurgicznej, które miało miejsce w dniu 12 czerwca 2017 roku. Powódka po wypadku miała problemy ze snem, była zestresowana, nerwowa, skarżyła się na ból i problemy z oddychaniem. dowód: opinia biegłego J. Ł. k. 60-63, opinia uzupełniająca k. 77, zeznania świadka J. T. k.
- Rokowania co do zdrowia powódki po odniesionych obrażeniach w wypadku są dobre, co daje powód do stwierdzenia, że stan zdrowia powódki w chwili obecnej nie ma istotnego wpływu na zmniejszenie lub ograniczenie jej aktywności życiowej. Zgodnie z tabelą Norm Procentowego Uszczerbku na Zdrowiu będącego załącznikiem do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku , powódka doznała 0% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jednakże w wyniku wypadku jaki miał miejsce w dniu 7 maja 2017 roku powódka doznała obrażeń ciała w postaci m.in. złamania żebra, stłuczenia klatki piersiowej czy stłuczenia barku. W przyszłości nie ujawnią się inne następstwa wypadku. dowód : opinia biegłego J. Ł. k. 60-63, opinia uzupełniająca k. 77 . W czasie kiedy doszło do zdarzenia, powódka była mężatką wychowującą wspólnie z mężem jednego syna. Była zatrudniona w jednej z aptek, ale warunki umowy o pracę nie były satysfakcjonujące i w tamtym czasie powódka planowała zmianę pracy, co więcej była umówiona na jej rozpoczęcie w nowym miejscu, jednak z powodu skutków wypadku, nie była ona w stanie podjąć stałego zatrudnienia i posada te przepadła z uwagi na długi okres rehabilitacji. Powódka do czasu wypadku prowadziła aktywny tryb życia, jeździła codziennie na rowerze, uprawiała sport. dowód: zeznania świadka J. T. k. 94, zeznania powódki M. T. k.
- Pismem z dnia 31 lipca 2017 roku powódka zgłosiła szkodę u pozwanej wraz z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego, jednak decyzją z dnia 24 sierpnia 2017 roku pozwana odmówiła wypłacenia świadczenia, wskazując, iż szkoda, jakiej doznała powódka jest na tyle niewielka, że nie uzasadnia przyznania zadośćuczynienia na jej rzecz. dowód: pismo z dnia 31 lipca 2017 roku – zgłoszenie szkody k. 10, pismo z dnia 24 sierpnia 2017 roku – decyzja k. 13, akta szkody. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych dowodów, które uznał za wiarygodne co do ich autentyczności - faktu ich sporządzenia – dokumentacji lekarskiej, akt szkody. Ponadto Sąd swoje ustalenia oparł na opinii sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu chirurgii ogólnej, ortopedii i traumatologii – dr n. med. J. Ł. , na zeznaniach świadka J. T. , na zeznaniach samej powódki oraz dokumentach dotyczących likwidacji szkody. Opinię biegłego Sąd podzielił w całości, gdyż spełniała ona wszelkie wymogi jakimi winne charakteryzować się opinie. Została ona wydana na podstawie pełnej dokumentacji medycznej ujawnionej przez strony i dołączonej do akt oraz badania powódki. Opinia jest pełna i jasna, nie budzi wątpliwości. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka J. T. , gdyż były one rzeczowe i konkretne. Nie budziła również wątpliwości prawdziwość zeznań powódki. Sąd zważył co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Sama zasada odpowiedzialności strony pozwanej była bezsporna i wynika z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 473) w zw. z art. 445 w zw. z art. 444 § 1 k.c. Sporna była jedynie kwestia czy powódce należy się zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, a jeśli tak to w jakiej wysokości i od kiedy ewentualnie liczyć odsetki za opóźnienie. Zgodnie z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę ( art. 445 § 1 k.c. ). Przyznanie zadośćuczynienia nie jest obligatoryjne i zależy od uznania i oceny przez sąd konkretnych okoliczności sprawy. Dokonując oceny skutków wypadku z 7 maja 2017 r., któremu uległa powódka, Sąd uznał, że żądanie zadośćuczynienia jest zasadne i to w wysokości wskazanej przez powódkę. Co prawda okazało się, że powódka nie doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu, jednakże sam wypadek doprowadził do czasowego rozstroju zdrowia powódki oraz spowodował realną krzywdę w postaci negatywnych doznań zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Powódka na skutek wypadku doznała bolesnych obrażeń w postaci złamania żebra oraz szeregu stłuczeń. Samo złamanie żebra, jak wskazuje doświadczenie życiowe, jest doznaniem bolesnym, wpływającym na samopoczucie osoby pokrzywdzonej. Leczenie powódki i odczuwanie przez nią dolegliwości bólowych trwało około miesiąca, nie można zatem zasadnie twierdzić, że powódka nie doznała żadnych negatywnych następstw w wypadku. Powódka z miejsca wypadku została zabrana do szpitala, a następnie podjęła uzasadnione leczenie w poradni chirurgicznej, trwające blisko miesiąc. Podjęcie leczenia wraz z realnymi skutkami w postaci odczuwanego bólu na skutek złamania żebra i szeregu stłuczeń pozwalają na uznanie, że żądanie rekompensaty pieniężnej jest uzasadnione. Do tego należy dodać niewątpliwie zasadne negatywne odczucia psychiczne, gdyż oczywiste jest, że w związku z odczuwanym bólem oraz złamaniem żebra, powódka musiała ograniczyć swoją aktywność życiową. W tej perspektywie żądana przez powódkę kwota 8.000 zł tytułem zadośćuczynienia nie jest wygórowana. Mając powyższe na względzie, Sąd w zakresie zarówno odpowiedzialności jak i wysokości zadośćuczynienia, roszczenie powódki uwzględnił. Sąd uznał za uzasadnione również żądanie odsetkowe. Nie ma podstaw by w realiach niniejszej sprawy orzekać o odsetkach dopiero od momentu wyrokowania. W ocenie Sądu już na etapie postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel znał skutki wypadku, a w szczególności mógł ustalić, że fakt złamania żebra oraz miesięczny okres leczenia uzasadniają przyznanie zadośćuczynienia a odmowa przyznania takiego świadczenia jest niezasadna. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c.