Sad powszechny, III K 2019/18

(1)( J. ), s. J. i H. , ur. (...) w K. oskarżonego o to, że w okresie od 12 czerwca 2015 roku do 17 października 2018 roku w R. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych jako prezes zarządu spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w R. , będąc zobowiązanym orzeczeniem Sądu Rejonowego w. (...) , sygn. akt V P 3680/14 z dnia 8 maja 2015 roku do wypłaty J. M. kwoty 2000 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 2720 złotych tytułem wynagrodzenia za pracę netto za luty i marzec 2014 roku wraz z ustawowymi odsetkami od 11 marca 2014 roku obowiązku tego nie wykonuje tj. o czyn z art. 218§3 kk w zw. z art. 12 kk 1) na mocy art. 414 § 1 kpk i art. 17 § 1 pkt 2 kpk uniewinnia oskarżonego J. J.

(1)od popełnienia opisanego wyżej czynu z art. 218 § 3 kk w zw. z art.12 kk ; 2) na mocy art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata K. S. kwotę 504 zł (pięćset cztery złote) tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną oskarżonemu z urzędu oraz kwotę 115,92 zł (sto piętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) tytułem 23% stawki podatku od towarów i usług; 3) na mocy art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sędzia Sygn. akt IIIK 2019/18 UZASADNIENIE Wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w. (...) Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 maja 2015 roku w sprawie VP 3680/14 J. J.

(1)został zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda J. M. kwoty 2000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 2 720 zł tytułem wynagrodzenia netto za luty i marzec 2014 r. wraz z ustawowymi odsetkami od 11 marca 2014 r. Wyrok ten uprawomocnił się w stosunku do pozwanego J. J.

(1)z dniem 12 czerwca 2015 roku. W toku toczącego się postępowania w sprawie VP 3680/14 J. J.

(1)nie brał udziału w rozprawie, nie odbierał również korespondencji przesyłanej do niego z sądu pod adresem R. , ul. (...) . Przesyłki wracały z adnotacją o niepodjętym awizie i były uznawane za doręczone. J. J.

(1)nie odebrał również odpisu wyroku zaocznego ani żadnej innej korespondencji sądowej w tej sprawie z uwagi na nieprzebywanie w tym okresie pod wskazanym wyżej adresem (dowód: akta Sądu Rejonowego w. (...) Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych VP (...) , wyjaśnienia oskarżonego J. J.

(1)k. 203). W dniu 27 maja 2015 r. J. M. zawarł z P. Ć. reprezentującym (...) 76 Biuro (...) Prawne umowę zlecenia windykacji należności przysługujących mu na podstawie przedmiotowego wyroku przeciwko J. J.

(1). Windykacja okazała się bezskuteczna (dowód: umowa zlecenia windykacji i pełnomocnictwo k. 207, 208, zeznania świadka J. M. k. 204). J. M. włożył wniosek do komornika o wyegzekwowanie zasądzonej na jego rzecz należności. W toku toczącego się postępowania egzekucyjnego pod sygn. KM 452/18 J. J.

(1)również nie odbierał korespondencji, nie wiedział o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2018 r. komornik umorzył postępowanie egzekucyjne. Egzekucja okazała się bezskuteczna (dowód: akta postępowania egzekucyjnego Km 452/18). Oskarżony J. J.

(1)był prezesem zarządu spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R. . Oskarżony po raz pierwszy dowiedział się o wyroku Sądu Rejonowego w. (...) w sprawie VP 3680/14 i ciążącym na nim na jego podstawie zobowiązaniu wobec J. M. w dniu przesłuchania w charakterze podejrzanego w Prokuraturze Rejonowej w. (...) (dowód: wyjaśnienia oskarżonego J. J.

(1)k. 203). J. J.

(1)był uprzednio karany. Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów, a także protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie (k. 1), opisu wyroku zaocznego (k. 4-5), dokumentacji komorniczej (k. 6-13, 18-21), dokumentacji z akt rejestrowych (k. 15-16, 86-132), wypisu z KRS (k. 30-34), protokołu oględzin (k. 38-83), karty karnej oskarżonego (k. 180-181). Oskarżony J. J.

(1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że spółka wymieniona w akcie oskarżenia przestała działać 1 marca 2013 r. Wyjaśnił, że na wezwaniach kierowanych z sądu pracy są podrobione jego podpisy, gdyż nie mieszkał w tamtym czasie na ul. (...) . Nie potrafił jednak odnaleźć w okazanych mu aktach VP 3680/14 jego sfałszowanych podpisów, o których wyjaśniał. Nie wiedział o toczącym się postępowaniu przez sądem pracy. O wydanym wyroku dowiedział się dopiero, gdy był przesłuchiwany w prokuraturze. Oskarżony kwestionował również zasadność rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie VP 3680/14 (k. 203). Oceniając wyjaśnienia J. J.

(1)sąd uznał je za wiarygodne w zakresie w jakim podniósł, iż nie wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu przez sądem pracy i zapadłym wyroku, a pierwszą informację o nim pozyskał w trakcie przesłuchania go w charakterze podejrzanego w Prokuraturze Rejonowej w. (...) jako znajdującym potwierdzenie w aktach VP 3680/14, aktach egzekucyjnych Km 452/18 oraz w zeznaniach J. M. . Sąd nie dał natomiast wiary twierdzeniu oskarżonego o rzekomym podrobieniu jego podpisów na przesyłkach sądowych w sprawie VP3680/14. Z analizy tych akt wynika, że żadnej przesyłki oskarżony nie odebrał a pod adnotacją o pozostawionym awizie podpisał się doręczyciel. Nie może być zatem mowy o podrobieniu jego podpisu. Z kolei analiza akt VP 3680/14 oraz Km 452/18 wskazuje na prawdziwość twierdzenia oskarżonego, iż nie wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu przed sądem pracy i o zapadłym w tej sprawie wyroku. Oskarżony w toku postępowania przed sądem pracy nie stawił się na rozprawę, nie odebrał korespondencji, nie był na ogłoszeniu wyroku, nie odebrał również żadnej korespondencji w toku postępowania egzekucyjnego. W aktach komorniczych brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że oskarżony wiedział o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Potwierdzają to również zeznania J. M. , który twierdził, że oskarżony nie odbierał od niego telefonów, nie wzywał go też pisemnie do zapłaty, bo nie znał jego adresu. P. i adres oskarżonego ustalił dopiero w urzędzie miasta. Z zeznań świadka wynika, że osoby prowadzące windykację na jego zlecenie zastały raz oskarżonego na N. i życzył im powodzenia. Sąd podjął czynności zmierzające do ustalenia danych windykatorów jednak bezskutecznie z uwagi na uzyskaną od P. Ć. odpowiedź o zniszczeniu przez niego dokumentacji związanej z prowadzoną uprzednio działalnością windykacyjną (k 225). W tej sytuacji wobec braku możliwości obiektywnej weryfikacji twierdzenia pokrzywdzonego o kontakcie windykatorów z J. J.

(1)i ustalenia, czy rzeczywiście windykatorzy osobiście z nim rozmawiali a rozmowa dotyczyła zapłaty należności zasądzonej od niego na rzecz J. M. wyrokiem w sprawie VP 3680/14 sąd stosując zasadę in dubio pro reo określoną w art. 5§2 kpk rozstrzygnął na korzyść oskarżonego, iż nie wiedział o tym wyroku, zgodnie z jego wyjaśnieniami. Zeznania J. M. uznano za wiarygodne w zakresie, w jakim znajdują potwierdzenie w aktach VP 3680/14 i Km 452/18. Krytycznie natomiast oceniono tą część, w której zeznawał na temat rozmowy windykatorów z oskarżonym z uwagi na brak możliwości dokładnego odtworzenia przebiegu spotkania, informacji podanych przez windykatorów oskarżonemu. Sąd dał nadto wiarę wszystkim zgromadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, które zostały sporządzone w zakresie kompetencji osób uprawnionych do ich wystawienia. Oskarżony stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 218§3 kk w zw. z art. 12 kk polegającego na tym, że w okresie od 12 czerwca 2015 r. do 17 października 2018 r. w R. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, wykonując czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych jako prezes zarządu spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w R. będąc zobowiązanym orzeczeniem Sądu Rejonowego w. (...) , sygn. akt VP 3680/14 z dnia 8 maja 2015 roku do wypłaty J. M. kwoty 2 000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 2 720 zł tytułem wynagrodzeni za pracę netto za luty i marzec 2014 r. wraz z ustawowymi odsetkami od 11 marca 2014 r. obowiązku tego nie wykonuje. Odpowiedzialność za przestępstwo 218 §3 kk ponosi ten sprawca, który wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych będąc zobowiązanym orzeczeniem sądu do wypłaty wynagrodzenia za pracę lub innego świadczenia ze stosunku pracy obowiązku tego nie wykonuje. Przestępstwa tego można dopuścić się wyłącznie umyślnie a zatem sprawca ma zamiar bezpośredni jego popełnienia, czyli chce go popełnić albo zamiar ewentualny, czyli przewiduje możliwość jego popełnienia i na to się godzi. ( art. 9§1 kk ). Aby w ustalonym stanie faktycznym można było przypisać oskarżonemu zamiar niewykonania orzeczenia Sądu Rejonowego w. (...) , sygn. akt VP 3680/14 z dnia 8 maja 2015 roku należało udowodnić, że wiedział o tym wyroku i ciążącym na nim na jego podstawie obowiązku zapłaty na rzecz J. M. i celowo nie wykonywał tego obowiązku. Tymczasem w sprawie brak jest dowodów potwierdzających wiedzę oskarżonego o zapadłym przeciwko niemu wyroku w okresie objętym zarzutem, a skoro oskarżony nie wiedział w tym okresie o wyroku to nie można mu przypisać działania w zamiarze niewykonania tego orzeczenia. Zamiaru nie można wywodzić z samego faktu niedopełnienia przez oskarżonego obowiązku zapłaty. J. J.

(1)dlatego w okresie od 12 czerwca 2015 r. do 17 października 2018 r. nie wykonał orzeczenia sądu pracy, bo nie wiedział o jego istnieniu, a nie dlatego, że nie miał woli jego wykonania i go nie respektował. Oskarżony po raz pierwszy dowiedział się o wyroku w dniu swojego przesłuchania w Prokuraturze Rejonowej w. (...) w charakterze podejrzanego, co miało miejsce 29 października 2018 r., i od tego momentu można mu dopiero przypisać zamiar nie wykonania orzeczenia sądowego, ale jest to już okres wykraczający poza ramy postawionego zarzutu. W tym stanie rzeczy wobec braku znamienia podmiotowego – działania z zamiarem niewykonania orzeczenia sądowego po stronie oskarżonego sąd na podstawie art. 17§1 pkt 2 kpk uniewinnił J. J.

(1)od stawianego mu zarzutu, a w związku z uniewinnieniem kosztami postępowania został obciążony Skarb Państwa. Na mocy art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze i §17 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu kwotę 504 zł przy uwzględnieniu ilości rozpraw odbytych powiększoną o stawkę podatku VAT. Sędzia