Sad powszechny, I C 1046/19

sygn. akt IC 1046/19 UZASADNIENIE W dniu 10 listopada 2001r. P. P. B. w G. wniósł pozew przeciwko K. O. o zapłatę kwoty 114,25 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 30 marca 2001r. W dniu 13 listopada 2001r. Sąd Rejonowy w Kłodzku, w sprawie o sygn. akt (...) , wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym nakazując pozwanemu, aby zapłacił powodowi w.w. kwotę wraz z odsetkami i kosztami procesu w kwocie 130 zł, w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu albo wniósł w tym terminie sprzeciw. W powyższym zakresie – postanowieniem tut. Sądu z dnia 1 kwietnia 2019r., w sprawie o sygn. akt (...) , odtworzono prawomocny nakaz zapłaty z dnia 13 listopada 2001r., stwierdzając zarazem, że odtworzenie akt w pozostałym zakresie nie jest możliwe (akta, po okresie przechowywania (kat. B) zostały zniszczone, jako dokumentacja niearchiwalna). W dniu 29.09.2010r. P. w W. sprzedała wierzytelność wobec pozwanego z powyższego tytułu, wynikającego z w.w. nakazu zapłaty, na rzecz G. (...) S.A. w W. , która za zgodą stron wstąpiła do procesu w charakterze powoda w miejsce (...) Państwowych S.A. w W. (k-35-38). Postanowieniem tut. Sądu z dnia 15 czerwca 2018r., w sprawie o sygn. akt (...) , nadano klauzulę wykonalności w.w. nakazowi na rzecz G. (...) S.A. w W. , na którego przeszło uprawnienie dotychczasowego wierzyciela (...) Państwowych S.A. w W. . W piśmie z dnia 11.02.2019r. (k-31 akt (...) ) P. w W. poinformowała, że w następstwie umowy cesji, przekazała nabywcy wszelką dokumentację, dotyczącą zbytej wierzytelności. Podała, że w treści załącznika do umowy cesji – zestawienie nr (...) pod poz. (...) znajdują się dane pozwanego, który podróżował w dniu 15 marca 2001r. na trasie K. – B. bez ważnego biletu na przejazd (k-41-44 akt (...) ). Z dokumentu tego wynika, że pozwany legitymował się dokumentem, wystawionym przez A. we W. , nr (...) . W bazie danych (...) S.A. znajduje się adres dłużnika, imiona rodziców, nr dokumentu tożsamości, data i sygn. nakazu zapłaty, zasądzona kwota. Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2019r., w sprawie o sygn. akt (...) , przywrócono pozwanemu termin do wniesienia sprzeciwu od w.w. nakazu zapłaty. Sprzeciw, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, został wniesiony do tut. Sądu w dniu 26 listopada 2018r. (k-4 i nast. akt tut. Sądu sygn. (...) ). W sprzeciwie pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa G. (...) S.A. w W. podtrzymała powództwa. Podniosła, że roszczenie zostało w całości spłacone, a w dniu 22 listopada 2018r. postępowanie egzekucyjne zostało zakończone, a tytuł egzekucyjny komornik pozostawił w aktach. Wskazała, że roszczenie nie jest przedawnione. Zgodnie z art. 778 kc , roszczenia z umowy przewozu osób przedawniają się z upływem roku od dnia wykonania przewozu. Przejazd bez biletu miał miejsce w dniu 15 marca 2001r., co zostało potwierdzone przez kontrolera, który uzyskał dane osobowe i adresowe pozwanego, który wylegitymował się dokumentem, wystawionym przez A. we W. , nr (...) . Kontroler, stwierdzając brak biletu, ma obowiązek pobrać należność taryfową za przewóz i opłatę dodatkową (karę) albo wystawić wezwanie do zapłaty. Wezwanie to jest wystawiane na podstawie okazanego dokumentu tożsamości. Jeżeli podróżujący odmawia wylegitymowania się, kontroler wzywa policję, która ma prawo zatrzymania podróżującego i podjęcia czynności zmierzających do ustalenia tożsamości. Pozew został wniesiony w dniu 10.11.2001r., a więc przed upływem terminu przedawnienia. W piśmie procesowym z dnia 5.08.2019r. pozwany zarzucił, że roszczenie powoda, wynikające z w.w. nakazu zapłaty, zostało wyegzekwowane w drodze przymusowej egzekucji przez komornika sądowego, a pozwany nigdy nie składał oświadczeń o uznaniu roszczenia. Zaprzeczył, aby w dniu 15 marca 2001r. jechał bez ważnego biletu na trasie K. – B. , a powód okoliczności tej nie udowodnił, podobnie jak nie wykazał, że wzywał pozwanego do zapłaty. W piśmie procesowym z dnia 13.08.2019r. powód wniósł o oddalenie zarzutów pozwanego, jako spóźnionych. Sąd ustalił: w dniu 15 marca 2001r. pozwany był studentem A. we W. . Był posiadaczem legitymacji nr (...) , wystawionej przez (...) , ważnej do dnia 30.09.2002r., uprawniającej go do korzystania z bezpłatnych przejazdów kolejami w klasie dowolnej, jako rencisty za numerem świadczenia (...) ZUS W. . Pozwany nabył uprawnienia do bezpłatnych przejazdów po matce, która była pracownikiem (...) i zmarła w 1996r. Pozwany nabył po niej prawo do renty rodzinnej. Wówczas miejscem stałego pobytu pozwanego były D. ul. (...) . Z ulicy (...) pozwany wymeldował się 15.11.1999r. Dowód: legitymacja nr (...) (kopia k-55, oryginał okazany na rozprawie w dniu 13 lutego 2020r.); zaświadczenie systemu P. -Sad (k-3); zeznania powoda (k-62). Sąd zważył: Nakazem zapłaty, wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 13 listopada 2001r. Sąd Rejonowy w Kłodzku uwzględnił powództwo o zapłatę kwoty 114,25 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 30 marca 2001r. Nakaz zapłaty został zaopatrzony w klauzulę wykonalności również na następcę prawnego dotychczasowego wierzyciela. W toku postępowania egzekucyjnego pozwany spłacił dochodzone roszczenie wraz z odsetkami i kosztami procesu. Następnie nakaz zapłaty utracił moc na skutek wniesienia sprzeciwu przez pozwanego. Pozwany zaprzeczył zasadności żądania powoda, kwestionował istnienie zobowiązania, podnosząc, że spełnienie świadczenia nastąpiło w drodze przymusowej egzekucji, bez woli zaspokojenia powoda. Powód zaś podtrzymał powództwo. Wobec istnienia w dalszym ciągu sporu pomiędzy stronami co do zasadności roszczenia, zachodziła konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy ( por. uchwała SN – Izba Cywilna z dnia 26.02.2014r., III CZP 119/13; wyrok SN z dnia 21.09.2018r., V CSK 450/17; wyrok SN z dnia 23.01.2019r., I CSK 723/17 ). Zgodnie z art. 6 kc , ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W toku postępowania powód nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, tj. na okoliczność, że w dniu 15 marca 2001r. pozwany podróżował koleją bez ważnego biletu, w szczególności, że poprzednik prawny powoda wystawił wezwanie do zapłaty, tytułem opłaty za przejazd, naliczonej zgodnie z taryfą, oraz opłaty dodatkowej ( art. 33a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. Prawo przewozowe [t.j.Dz.U.2000, Nr 50, poz. 601]). Akta sprawy, w której w dniu 10 listopada 2001r. wniesiono pozew z ewentualnymi dowodami, po wymaganym okresie przechowywania zostały zniszczone, jako dokumentacja niearchiwalna. Rozpoznając sprawę Sąd oparł się na zeznaniach pozwanego, popartych dowodem z legitymacji, okazanej na rozprawie, której kopia znajduje się w aktach sprawy. Zaprzeczył, aby kiedykolwiek podróżował bez ważnego biletu, natomiast posiadał ważny dokument, poświadczający jego uprawnienie do bezpłatnych przejazdów. Pozwany nie przypominał sobie sytuacji, w której przed dziewiętnastoma laty, tj. w dniu 15 marca 2001r., miało dojść do kontroli biletów, zakończonej wystawieniem wezwania do zapłaty. Pozwany był wówczas studentem A. we W. oraz posiadał ważną legitymację nr (...) , wystawioną przez (...) , uprawniającą go do korzystania z bezpłatnych przejazdów kolejami w klasie dowolnej. Pozwany nabył prawo do renty rodzinnej oraz uprawnienia do bezpłatnych przejazdów po zmarłej w 1996 roku matce, która była pracownikiem (...) , na podstawie wewnętrznych przepisów poprzednika prawnego powoda. Zgodnie z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy Prawo przewozowe , umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika warunków dostępu do środka transportowego. Pozwany wykazał posiadane w dniu przejazdu prawo do bezpłatnych przejazdów, przyznane przez przewoźnika (...) , zatem nie miał obowiązku uiszczać opłaty za przejazd. Wobec powyższego, uznając te zeznania jako wiarygodne, oraz wobec braku jakichkolwiek dowodów na zasadność roszczenia powoda, Sąd oddalił powództwo. Orzeczenie w pkt II wyroku oparto na przepisach art. 98§1, 1 1 i 3 kpc . Powód – jako przegrywający sprawę – powinien zwrócić pozwanemu koszty procesu, w skład których wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radca prawnym, w stawce minimalnej, uzależnionej od wartości przedmiotu sporu.