Sad powszechny, IX Ka 2/14

(1)oskarżonego o przestępstwo z art.278 § 1 kk w zw. z art.278 § 5 kk i inne na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Busku Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pińczowie z dnia 7 listopada 2013 roku sygn. akt X K 454/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IX Ka 2/14 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Pińczowie oskarżył D. Ś.

(1)o to, że: w nocy z 21 na 22 lipca 2013 roku w P. woj (...) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi dotąd osobami dokonał zaboru w celu przywłaszczenia torebki damskiej z zawartością pieniędzy w kwocie 900 złotych, telefonu komórkowego m-ki S. (...) , dowodu osobistego, karty bankomatowej banku (...) oraz innymi drobnymi przedmiotami łącznej wartości strat około 1.400 złotych na szkodę E. P. tj. o przestępstwo z art.278 par. 1 k.k. w zw. z art. 278 par. 5 k.k. i art. 275 par. 1 k.k. w zw. z art. 11 par. 2 k.k. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt X K 454/13 Sąd Rejonowy w Busku-Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pińczowie uniewinnił D. Ś.

(1)od popełnienia zarzucanych mu czynów a kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Apelację od tego wyroku wniósł prokurator zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucił: I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych przez Sąd za podstawę wydanego wyroku w stosunku do oskarżonego D. Ś.

(1)i mający wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na wyrażeniu niesłusznego poglądu prawnego, że brak jest bezpośrednich dowodów [poza poszlakami] wskazujących na udział tego oskarżonego w zarzuconym mu przestępstwie, co w konsekwencji doprowadziło do jego uniewinnienia, gdy tymczasem prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego oraz dokonana z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego analiza materiału dowodowego prowadzi w sposób bezpośredni i niebudzący wątpliwości do wniosków przeciwnych, bowiem nie wychodząc poza granice oskarżenia zasadne było przypisanie oskarżonemu popełnienia innego czynu, a opisanego w art. 284 par. 3 k.k. , gdyż D. Ś.

(1)wszedł w posiadanie skradzionego pokrzywdzonej telefonu komórkowego w następstwie jego przywłaszczenia, który sprzedał J. K. , II. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 2 par. 2 k.p.k. , art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. i art. 366 par. 1 k.p.k. polegającą na nie dążeniu przez Sąd do wykrycia prawdy obiektywnej i przecenieniu błędnie ustalonych okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, oraz nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności przemawiających na jego niekorzyść, a zwłaszcza nie zasadne odstąpienie, pomimo bardzo szczupłego materiału dowodowego, jeżeli chodzi o osobowe źródła dowodowe od przesłuchania na rozprawie oskarżonego D. Ś.

(1), który w postępowaniu przygotowawczym złożył bardzo lakoniczne wyjaśnienia, a przedstawiona przez niego wersja ma na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej, co uniemożliwiło apelacji pełne ustosunkowanie się do kwestii będącej przedmiotem procedowania. Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Busku-Zdroju X zamiejscowy Wydział Karny w Pińczowie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, a biorąc pod uwagę przedstawioną w niej argumentację należało uznać ją za oczywiście bezzasadną. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, a zebrane dowody ocenił zgodnie z wymaganiami wynikającymi z przepisu art. 7 k.p.k. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła Sąd I Instancji do słusznego przekonania, że nie pozwala on na przypisanie oskarżonemu D. Ś.

(1)zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa z art. 278 par. 1 k.k. w zw. z art. 278 par. 5 k.k. i art. 275 par. 1 k.k. w zw. z art. 11 par. 2 k.k. i trafnie Sąd Rejonowy wydał wyrok uniewinniający oskarżonego. Skarżący podnosząc w apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie wykazał, aby przekonanie sądu o niewinności oskarżonego oparte było na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź ujawnionych, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy, logiki czy doświadczenia życiowego. Podnoszone w apelacji zarzuty i ich uzasadnienie powinny wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu, a tego skarżący nie wykazał. Zauważyć należy, że w istocie z treści apelacji wynika, że skarżący nie neguje ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy, co do tego, że oskarżonemu w oparciu o zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie można przypisać popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. W apelacji podkreślono [k.87-88], że nie ma bezpośrednich dowodów, które wskazywałyby na udział oskarżonego w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa kradzieży. Skarżący nie wskazuje na żadne błędy w rozumowaniu Sądu I instancji, ani nie przedstawia żadnych argumentów, które nakazywałyby na dokonanie innej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, które pozwoliłyby na przypisanie D. Ś. zaboru na szkodę E. P. torebki wraz z jej zawartością. W apelacji podniesiono dwa zarzuty. W ocenie Sądu Okręgowego nie są one spójne. W punkcie I apelacji skarżący podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych wskazuje, że Sąd Rejonowy winien oskarżonemu w ramach zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu przypisać występek z art. 278 par. 3 k.k. Natomiast w punkcie II podniesiono zarzut obrazy prawa procesowego – mogący mieć wpływ na treść wyroku, a polegający przede wszystkim na obrazie art. 366 par. par. 1 k.p.k. poprzez „odstąpienie” przez Sąd I instancji od przesłuchania na rozprawie oskarżonego. Z treści drugiego zarzutu można wywieść, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego zdaniem skarżącego miałoby doprowadzić do przypisania mu zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Oba zarzuty są chybione i w uzasadnieniu apelacji nie przedstawiono żadnej rzeczowej argumentacji, która nakazywałaby ich uwzględnienie. Odnośnie zarzutu obrazy prawa procesowego przypomnieć należy, że postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie uproszczonym. Oskarżony D. Ś. prawidłowo wezwany nie stawił się na rozprawę [nie stawił się także oskarżyciel publiczny] i zgodnie z treścią art. 479 par. 1 k.p.k. Sąd prowadził rozprawę bez jego udziału wydając wyrok zaoczny. W trybie art. 479 par. 2 k.p.k. odczytano wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym. Niezrozumiały jest zarzut skarżącego, że Sąd Rejonowy winien oskarżonego przesłuchać na rozprawie „ z uwagi na bardzo lakoniczne wyjaśnienia”. Przypomnieć należy, że oskarżony był pouczony o przysługujących mu uprawnieniach i nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Skarżący nie wskazał w apelacji, z czego wywodzi, że przedstawiona przez niego wersja ma na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej i w jaki sposób winien Sąd doprowadzić D. Ś. do złożenia obszernych i zgodnych z treścią zarzutu wyjaśnień. W uzasadnieniu apelacji w ogóle nie odniesiono się do zarzutu z jej punktu drugiego. Nie można zgodzić się też z zarzutem z punktu I apelacji. Skarżący w zarzucie tym wskazał, że nie wychodząc poza granice oskarżenia zasadne było przypisanie oskarżonemu innego czynu, a opisanego w art. 284 par. 3 k.k. , gdyż D. Ś.

(1)wszedł w posiadanie skradzionego pokrzywdzonej telefonu komórkowego w następstwie jego przywłaszczenia. W uzasadnieniu apelacji skarżący przytoczył szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i Sądów Apelacyjnych odnoszących się do możliwości sądu orzekającego zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonym oraz rozumienia granic oskarżenia. Wywody te są teoretyczne, nie odnoszą się do konkretnych okoliczności związanych z przedmiotową sprawą. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wskazał, że w jego w ocenie nie jest możliwe w ramach stawianego D. Ś. zarzutu przypisanie mu występku paserstwa. Skarżący nie kwestionuje tych ustaleń podnosząc, że oskarżonemu należało przypisać przestępstwo z art. 284 par. 3 k.k. W apelacji brak jest jakiejkolwiek argumentacji, wskazania dowodów, ich oceny, która nakazywałyby dokonać ustaleń, że oskarżony dokonał przywłaszczenia telefonu komórkowego pokrzywdzonej. Oskarżony nie przyznał się do winy. Z treści zeznań J. K. wynika, że D. Ś. sprzedając mu telefon twierdził, że dostał go od wujka. Sprzedaż tego telefonu nastąpiła kilka dni po kradzieży dokonanej na szkodę E. P. . Zeznania tego świadka są jedynym dowodem odnoszącym się do tego, w jaki sposób oskarżony miał wejść w posiadanie przedmiotowego telefonu. Skarżący nie wskazał żadnych dowodów, które podważałby wersję podaną przez J. K. , ani innych dowodów, które wskazywałyby na to, że oskarżony był w posiadaniu tego telefonu od chwili jego kradzieży. Brak w apelacji argumentów, które nakazywałyby dokonać ustaleń w zakresie popełnienia przestępstwa z art. 284 par. 3 k.k. Tym samym również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest niezasadny. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na mocy art. 437 par. 1 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Na podstawie przepisu 636 par.1 k.p.k. kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążony został Skarb Państwa. SSO A. Szeliga