Sad powszechny, II W 927/19

Sygnatura akt II W 927/19 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 8 października 2019 roku Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Jarosław Staszkiewicz Protokolant: Marta Szwec po rozpoznaniu na rozprawie 13 IX i 8 X 2019 roku sprawy D. K. , syna S. i E. z d. J. , urodzonego (...) w K. obwinionego o to, że: w dniu 24 maja 2019 roku około godz. 15:30 w J. przy ul. (...) kierując pojazdem marki M. o nr rej. (...) , nie zachował należytej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania, w wyniku czego uderzył w zaparkowany tam pojazd marki F. o nr rej. (...) , powodując jego uszkodzenie, tj. o czyn z art. 97 k.w. I. uznaje obwinionego D. K. za winnego popełnienia zarzucanego czynu, opisanego w części wstępnej, to jest wykroczenia z art. 97 k.w. i za to, na podstawie art. 97 k.w., wymierza mu karę 300 (trzystu) złotych grzywny; II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 120 złotych oraz wymierza mu 30 złotych opłaty. Sygnatura akt II W 927/19 UZASADNIENIE 24 maja 2019 roku, około 15:30, K. M. zaparkował swój samochód marki F. o numerze rejestracyjnym (...) przed budynkiem głównego dworca kolejowego w J. przy ulicy (...) i odszedł. Po pewnym czasie obok chciał zaparkować swoje (...) o numerze rejestracyjnym (...) D. K. . Podczas wykonywania tego manewru uderzył tyłem w pojazd K. M. . Wynikało to z niewystarczającej obserwacji przez niego przestrzeni za cofającym samochodem. ( dowód: zeznania M. K. z k. 24-25 i 43, zeznania A. T. z k. 28-29 i 46, zeznania K. M. z k. 11-12 i 15, notatka urzędowa z k. 5-6, zapisek z k. 8, protokoły oględzin z k. 16-19 ) D. K. był wcześniej karany za wykroczenia. ( dowód: informacja z k. 36 ) Ustalenia faktyczne w sprawie poczyniono na podstawie zeznań świadków oraz przedstawionych jako dowody dokumentów. Przesłuchane osoby spójnie przedstawiły obraz zdarzenia. Podkreślenia wymaga, że M. K. i A. T. nie znali K. M. , nie mieli powodu, by fałszywie informować go o okolicznościach uszkodzenia jego samochodu. Nie utrzymywali też stosunków z obwinionym, nie mieli więc żadnego interesu w pomawianiu go sprzecznie z prawdą. Kobieta zareagowała natychmiast po zajściu, zapisując numer rejestracyjny pojazdu D. K. oraz wskazując swój numer telefonu. Dlatego ich zeznania uznano za wiarygodne. Podobnie oceniono twierdzenia K. M. . Odtworzył on swoje spostrzeżenia zgodnie z tym, co wynika z innych dowodów. Nie był świadkiem uszkodzenia własnego pojazdu, nie wskazywał sprawcy kolizji. Nie sposób przypisywać mu w tej sytuacji dążenia do obwiniania D. K. . Uzyskane dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem formie. Nie kwestionowano ich rzetelności. Nie budzi wątpliwości, że to obwiniony jest osobą poruszającą się taksówką marki M. o numerze rejestracyjnym (...) , że to on ją prowadził podczas zdarzenia. To jego zatem widzieli świadkowie zajścia z 24 maja 2019 roku za kierownicą tego pojazdu. Sprawstwo obwinionego w odniesieniu do zarzucanego czynu nie budziło w tej sytuacji wątpliwości. Z ustaleń sądu wynika, że kierując wspomnianym autem, D. K. wykonywał w pobliżu głównego dworca kolejowego w J. manewr cofania. W trakcie tego manewru uderzył swoim samochodem w pojazd K. M. . Oznacza to, że nie zachował szczególnej ostrożności wymaganej od kierującego w takiej sytuacji. Stanowi to naruszenie nieumyślne zasad ruchu drogowego – reguły z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z 20 VI 1997 roku prawo o ruchu drogowym . Wypełnił w ten sposób znamiona wykroczenia z art. 97 k.w. Brak było danych o tym, by podczas zdarzenia obwiniony znajdował się w sytuacji lub stanie, które wyłączałyby jego swobodę działania lub podejmowania decyzji. Stąd jego zawinienie w odniesieniu do przypisanego czynu oceniono jako niewątpliwe. Z tych powodów sąd uznał obwinionego za winnego tego, że 24 maja 2019 roku około godz. 15:30 w J. przy ul. (...) kierując pojazdem marki M. o nr rej. (...) , nie zachował należytej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania, w wyniku czego uderzył w zaparkowany tam pojazd marki F. o nr rej. (...) , powodując jego uszkodzenie, to jest wykroczenia z art. 97 k.w. Społeczną szkodliwość czynu obwinionego oceniono jako niewielką. Wpływa na to mała prędkość jego pojazdu w chwili kolizji, brak zagrożenia dla osób, wynikający z omawianego zachowania, niewielki rozmiar uszkodzeń pojazdu K. M. . Okolicznością obciążającą dla obwinionego była jego wcześniejsza karalność za wykroczenia przeciwko zasadom ruchu drogowego. W okresie od 2015 roku popełnił on 8 takich czynów, za które wymierzano mu kary grzywny. Wynikać to może z tego, że zawodowo trudni się on przewozem osób samochodem, a więc użytkuje go często i długo. Dowodzi to jednak pewnej skłonności do lekceważenia zasad ruchu. Okolicznością obciążającą dla obwinionego było też jego zachowanie po zdarzeniu. Mimo, że był świadom kolizji pojazdów, co wynika z jego wypowiedzi, przytaczanych przez świadków, nie pozostał na miejscu do przybycia właściciela drugiego samochodu, aby można było wyegzekwować wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy prawo o ruchu drogowym . Starał się więc zbagatelizować znaczenie samego zajścia, jak również uniknąć odpowiedzialności za swoje działanie. Z tych powodów sąd zdecydował o wymierzeniu obwinionemu kary 300 złotych grzywny. Miesięcznie zarabia on 3.500 złotych, nie ma nikogo na utrzymaniu, jest właścicielem samochodu i mieszkania. Suma taka będzie dla niego odczuwalna, nie uszczupli natomiast zauważalnie środków przeznaczanych na jego własne potrzeby. Kara w tej wysokości nie przekroczy stopnia społecznej szkodliwości wykroczenia. Uwzględnia pozostałe, powołane wyżej, okoliczności obciążające. Na podstawie art. 119 § 1 k.p.s. w. zasądzono też od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 120 złotych ( wynika ona z § 2 i § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 XII 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia ) oraz, na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z 23 VI 1973 roku o opłatach w sprawach karnych , wymierzono mu 30 złotych opłaty.