Sad powszechny, IX U 264/19

(1)przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o ponowne ustalenie wysokości emerytury górniczej na skutek odwołania J. W.

(1)od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 12 lutego 2019 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że stwierdza, iż ubezpieczony J. W.

(1)uprawniony jest do ponownego obliczenia wysokości emerytury zgodnie z art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , a to począwszy od dnia (...) Sędzia Sygn. akt IX U 264/19 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 12.02.2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił ubezpieczonemu J. W.

(2)( W. ) przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie art.110a ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , z uwagi na fakt, iż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru ustalony z 20 najkorzystniejszych lat wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu jest niższy niż 250%. Ubezpieczony w odwołaniu od decyzji domagał się jej zmiany poprzez przeliczenie emerytury z uwzględnieniem zarobków uzyskanych w latach 1956-1974. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn jak w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Ubezpieczony J. W.

(1)urodził się w dniu (...) Od dnia (...) jest uprawniony do emerytury górniczej. Po przyznaniu prawa do emerytury pozostawał w zatrudnieniu. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury obliczony z okresu 01/1986r. do 12/1986r. wyniósł 389,16 % i został ograniczony do 250 %. W dniu (...) . ubezpieczony złożył wniosek o przeliczenie podstawy wymiaru, powołując się na przepisy ustawy emerytalnej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 05.03.2015r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Do wniosku dołączył zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 16.10.2015r. wydane przez (...) S.A. Oddział KWK (...) za lata 1971-1972 oraz zaświadczenie z dnia 28.10.2015 sporządzone przez (...) S.A. KWK (...) obejmujące lata 1974-1986. W rozpoznaniu powyższego wniosku organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję opisaną na wstępie. Obliczony przez organ rentowy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z dwudziestoleciu najkorzystniejszych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia wyniósł 219,41 %. W toku niniejszego postępowania Sąd dopuścił dowód z opinii biegłej z zakresu emerytur i rent celem wyliczenia (ewentualnie odtworzenia ) wysokości zarobków ubezpieczonego za okres jego zatrudnienia w KWK (...) w C. od 1956r. do 1961r., KWK (...) w S. od 1961r. do 1962r., KWK (...) w K. od 1963r. do 1964r., KWK (...) w R. od 1964r. do 1974r. w oparciu o akta ZUS, akta osobowe ubezpieczonego, zachowaną dokumentację płacową oraz z uwzględnieniem zeznań ubezpieczonego oraz przepisów branżowych obowiązujących w tych okresach. Sąd wskazał przy tym, że biegły powinien dokonać wyliczeń w wersji najbardziej prawdopodobnej, a na zeznaniach ubezpieczonego oprzeć się tylko w takim zakresie, w jakim są one spójne z zebranymi w sprawie dokumentami. Zaś świadczenia uznaniowe typu premie uznaniowe biegły może uwzględnić tylko wówczas, gdy z dokumentów jasno wynika, że były one wypłacone w określonej wysokości. Podobnie z pracą w niedziele - do wyliczeń może przyjąć wynagrodzenie za faktycznie przepracowane niedziele, a także dodatek szkodliwy, niebezpieczny, podwójną Kartę Górnika, 14-tą pensję ale tylko wówczas, gdy z dokumentów wynika, że takie świadczenia były faktycznie ubezpieczonemu wypłacone. Natomiast jeżeli chodzi o dodatki za II i nocną zmianę Sąd zobowiązał biegłego do sporządzenia wyliczeń w dwóch wersjach, to jest przyjmując taki dodatek odpowiednio w zakresie 1/3 wymiaru czasu pracy w miesiącu za okresy kiedy ubezpieczony pracował jako sztygar zmianowy i w drugiej wersji pomijając te dodatki. Obliczony przez biegłego, na podstawie tak ustalonego wynagrodzenia, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury wyniósł w wersji I - 285,49% i w wersji II- 285,51% (lata 1960-1961, 1964-1966, 1971-1972, 1974-1986) i jest wyższy od 250%. Powyższe Sąd ustalił w oparciu o dokumentację akt emerytalnych, akta osobowe ubezpieczonego, dokumentację znajdującą się w aktach sprawy oraz opinię biegłej z zakresu emerytur, rent i kapitału początkowego mgr H. P. z dnia 07.12.2019r. (k.58-83a.s.). Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje : W ocenie Sądu odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz.U. 2018r., poz. 1270 ze zm.) wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15 , z uwzględnieniem ust. 3 , jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego ( ust.1 ). Warunek posiadania wyższego wskaźnika wysokości podstawy wymiaru nie jest wymagany od emeryta lub rencisty, który od dnia ustalenia prawa do świadczenia do dnia zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie świadczenia, w myśl ust. 1, nie pobrał świadczenia wskutek zawieszenia prawa do emerytury lub renty lub okres wymagany do ustalenia podstawy przypada w całości po przyznaniu prawa do świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wynosi co najmniej 130%. Okres ostatnich 20 lat kalendarzowych, o których mowa w art. 15 ust. 1, obejmuje okres przypadający bezpośrednio przed rokiem, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia. Jednocześnie jak wynika z treści art. 110a ust.1 ustawy emerytalnej wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15, z uwzględnieniem art. 110 ust. 3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%. Ustalenie wysokości emerytury zgodnie z ust. 1 może nastąpić tylko raz. Przepis art. 110a ust.1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych daje możliwość jednorazowego przeliczenia wysokości emerytury bez względu na to czy emerytura była zawieszona czy nie, jeśli wskaźnik przekracza 250%, a wskazano podstawę wymiaru składek przypadających po przyznaniu prawa do emerytury. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe ubezpieczony spełnia warunki umożliwiające przeliczenie emerytury na podstawie art.110a ustawy emerytalnej. Powyższe wynika jednoznacznie z opinii powołanej biegłej mgr H. P. , która na podstawie posiadanej dokumentacji, przy uwzględnieniu obowiązujących w górnictwie przepisów płacowych odtworzyła wynagrodzenie ubezpieczonego za sporne lata, a następnie obliczyła najkorzystniejszy wwpw z uwzględnieniem zarobków osiągniętych w części po przyznaniu emerytury. Obliczony przez biegłą wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w obu wersjach okazał się być wyższy od 250% i może stanowić podstawę przeliczenia świadczenia. W ocenie Sądu opinia biegłej jest rzetelna, wydana w oparciu o fachową wiedzę na podstawie szczegółowej analizy przedłożonej dokumentacji oraz obowiązujących w tych okresach przepisów. Ewentualne uwzględnienie zastrzeżeń organu rentowego, nie spowoduje obniżenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru poniżej wartości 250% - pismo z ZUS z dnia 23.12.2019r.(k.92 a.s.). Mając powyższe na uwadze Sąd kierując się powołanymi przepisami, z mocy art.477 14 § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję zobowiązując organ rentowy do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawie art.110a ustawy emerytalnej począwszy od dnia (...) Sędzia