← Polska

Sad powszechny, II AKo 113/18

Sygn. akt: II AKo 113/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2018 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Beata Basiura (spr.) Sędziowie: Protokolant: SA Aleksander Sikora SA Barbara Suchowska Damian Skril po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 roku z urzędu sprawy M. W. ( W. ), syna P. i M. , urodzonego w dniu (...) w W. skazanego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach VI Wydziału Karnego Zamiejscowego w Piekarach Śląskich z dnia 8 września 2017 roku, sygn. akt VI K 727/16, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2017 roku, sygn. akt VI Ka 969/17 za czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w przedmiocie wznowienia postępowania

  1. na mocy art. 542 § 3 k.p.k. i art. 544 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. wznawia z urzędu postępowanie przeciwko M. W. zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2017 roku, sygn. akt VI Ka 969/17, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach VI Wydziału Karnego Zamiejscowego w Piekarach Śląskich z dnia 8 września 2017 roku, sygn. akt VI K 727/16,
  2. na mocy art. 547 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. i art. 113§1 k.k.s. uchyla wyroki Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach VI Wydziału Karnego Zamiejscowego w Piekarach Śląskich z dnia 8 września 2017 roku, sygn. akt VI K 727/16 i Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2017 roku, sygn. akt VI Ka 969/17 i na podstawie art.17§1 pkt.7 k.p.k. umarza postępowanie karne wobec M. W. o zarzucany mu czyn z art. 107 § 1 k.k.s. ,
  3. na mocy art. 638 k.p.k. wydatkami za postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania obciąża Skarb Państwa. SSA Aleksander Sikora SSA Beata Basiura SSA Barbara Suchowska Sygn. akt II AKo 113/18 UZASADNIENIE W przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do wznowienia z urzędu postępowania przeciwko M. W. zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2017 roku, sygn. akt VI Ka 969/17, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach VI Wydziału Karnego Zamiejscowego w Piekarach Śląskich z dnia 8 września 2017 roku, sygn. akt VI K 727/
  4. Przepis art. 542 § 3 k.p.k. przewiduje możliwość wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem w razie późniejszego ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. Przepis, zawierający wyliczenie bezwzględnych przyczyn odwoławczych, przewiduje między innymi sytuację, w której orzeczenie zostało wydane, pomimo, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone. W niniejszej sprawie w/w wyrokiem z dnia 8 września 2017 roku, sygn. akt VI K 727/16, Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach w VI Wydziale Karnym Zamiejscowym w Piekarach Śląskich uznał M. W. za winnego tego, że w dniu 27 stycznia 2016 roku jako prezes spółki H. F. (...) z siedzibą w K. przy ul. (...) lok. 503, w Barze (...) w R. przy ul. (...) wbrew art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych urządzał gry o wygrane rzeczowe zawierające element losowości na urządzeniach elektronicznych o nazwach A. nr (...) i A. H. M. F. nr (...) , czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 107 § 1 k.k.s. i za to na mocy art. 107 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez oskarżonego Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 grudnia 2017 roku, sygn. akt VI Ka 969/17, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Jak wynika z materiałów sprawy wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 roku Sąd Rejonowy w Ostrołęce w sprawie o sygn. akt II K 161/16, uznał oskarżonego M. W. za winnego popełnienia w okresie od dnia 3 września 2015 roku do dnia 27 czerwca 2016 roku czynu ciągłego, przyjmując, iż podejmując wymienione w akcie oskarżenia zachowania w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru popełnił jeden czyn zabroniony, czyn ten zakwalifikował z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Na podstawie art. 107 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 300 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 150 zł. Analiza treści zarzutów stawianych M. W. w sprawie Sądu Rejonowego w Ostrołęce o sygn. akt II K 161/16 oraz w sprawie Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach w VI Wydziale Karnym Zamiejscowym w Piekarach Śląskich o sygn. akt VI K 727/16, a przede wszystkim opisów przypisanych mu czynów oraz uzasadnień wymienionych wyroków, wskazuje w sposób jednoznaczny, że wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 8 września 2017 roku został wydany z obrazą art.17§1 pkt 7 k.p.k. Z treści tego przepisu wynika, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wszczęte toczy się. Mimo zaistnienia powagi rzeczy osądzonej, Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach procedował i wydał wyrok skazujący, zapewne nie mając wiedzy o treści wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce. Tymczasem podstawą odpowiedzialności za czyn ciągły są wszystkie objęte znamieniem ciągłości zachowania, których granice wyznacza początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań, jeśli były one podjęte z góry powziętym zamiarem. Czyn ciągły określony w art. 12 k.k. został uznany za jeden czyn zabroniony, stanowiący z punktu widzenia procesu karnego jednolitą całość. Dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego, ale także poglądy doktryny, pozwalają na stwierdzenie, że w przypadku czynu ciągłego, uprzednie prawomocne skazanie stanowi przeszkodę dla późniejszego sądzenia tego samego sprawcy za inne fragmenty tego samego czynu. Choć orzeczenia zostały wydane głównie na kanwie art.12 k.k. , to nie ulega wątpliwości, że te same zasady odpowiedzialności oraz poczynione wyżej uwagi mają zastosowanie w stosunku do sprawców czynu ciągłego, określonego w art. 6§2 kodeksu karnego skarbowego i to mimo tego, że w przepisie tym nieco inaczej określone zostały przesłanki czynu ciągłego. Warunkiem uznania dwóch lub więcej zachowań za jeden czyn ciągły w rozumieniu k.k.s. jest podjęcie ich przez sprawcę w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem tej samej sposobności. Chodzi więc o jednorodne działania oskarżonego, które stanowią zamach na to samo dobro prawem chronione. Stwierdzić należy, że zachowanie przestępcze będące przedmiotem osądu w sprawie Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach zostało popełnione w okresie przypisanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce. W obu wypadkach działania oparte były na tym samym mechanizmie przestępczym, popełnione zostały w wykonaniu tego samego zamiaru. Skazany jako prezes spółek, wbrew treści art.14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych urządzał gry mające charakter losowy na urządzeniach elektronicznych – automatach, udostępnionych w różnych miejscach do publicznego korzystania. W obu omawianych sprawach chodzi więc o tę samą przestępczą działalność, prowadzoną w okresie od 3 września 2015 roku do 27 czerwca 2016 roku. To, że oskarżony podejmował taką działalność w ramach różnych spółek i w różnych miejscowościach, nie ma znaczenia dla bytu czynu ciągłego, skoro zachowania podejmowane były w ramach tego samego zamiaru. Czyn przypisany wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach popełniony został dnia 27 stycznia 2016 roku, a więc w przedziale czasowym czynu ciągłego przypisanego wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 26 kwietnia 2017 roku sygn. II K 161/
  5. Zarówno w czasie wydawania wyroku przez Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach, jak i w czasie orzekania przez Sąd Okręgowy w Gliwicach dnia 15 grudnia 2017 roku sygn. VI Ka 969/17 roku wyrok Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 26 kwietnia 2017 roku sygn. II K 161/16 był już prawomocny (uprawomocnił się dnia 6.07.2017 r.). Prawomocne skazanie za czyn ciągły rodzi powagę rzeczy osądzonej, co wyklucza przypisanie skazanemu kolejnych, takich samych jednostkowych zachowań z okresu opisanego w prawomocnym wyroku. Postępowanie przed Sądem Rejonowym w Tarnowskich Górach w sprawie o sygn. akt.VI K 727/16., z uwagi na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. , nie powinno się było toczyć. Okoliczności tej nie dostrzegł również Sąd II instancji, mimo, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania wtedy, gdy dotyczy ono zachowania będącego elementem składowym i mieszczącego się w ramach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został prawomocnie osądzony. W ustalonych okolicznościach sprawy wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach, utrzymany w mocy wyrokiem Sadu Okręgowego dotknięty został uchybieniem określonym w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Skutkowało to koniecznością wznowienia z urzędu prawomocnie zakończonego postępowania, a w konsekwencji uchylenia wyroków obu instancji i umorzenia postępowania karnego w oparciu o przepis art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. wobec M. W. . Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych w przedmiocie wznowienia tego postępowania znajduje odpowiednio uzasadnienie w art. 638 k.p.k. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku. SSA Aleksander Sikora SSA Beata Basiura SSA Barbara Suchowska ZARZĄDZENIE
  6. Odpis wyroku doręczyć skazanemu z pouczeniem o apelacji oraz Prokuratorowi
  7. Kal. 14 dni lub z wpływem. Katowice, dnia 26 września 2018 roku

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.