Sad powszechny, I C 535/19

sygn. akt IC 535/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2020 roku Sąd Rejonowy w Częstochowie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Ryszard Myrda Protokolant: starszy sekretarz sądowy Joanna Kopica po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 roku w Częstochowie na rozprawie sprawy z powództwa A. O. przeciwko Gminie C. w C. o zapłatę

1. zasądza od pozwanej Gminy C. w C. na rzecz powoda A. O. kwotę 10.500 zł. (dziesięć tysięcy pięćset złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 8 lutego 2019 roku do dnia zapłaty,
2. w pozostałej części powództwo oddala,
3. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.333,50 zł. (dwa tysiące trzysta trzydzieści trzy złote i pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu,
4. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.800 zł. (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 535/19 UZASADNIENIE Na podstawie pozwu z 8 lutego 2019 roku powód A. O. wniósł o zasądzenie od pozwanej Gminy C. w C. kwoty 21000zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód podał, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego numer (...) ( dawniej nr 11), położonego w C. , przy Alei (...) , który zajmują byli lokatorzy. Pozwana, która jest obowiązana przyznać lokal socjalny jednemu z byłych lokatorów, tego nie uczyniła do dnia złożenia pozwu. Powód zatem domagał się odszkodowania za niedostarczenie lokalu socjalnego za okres od 1 lutego 2016 roku do dnia 31 grudnia 2018, tj. za 50 miesięcy przyjmując stawkę czynszu w wysokości 12,00zł za m kwadratowy, co dało kwotę 600,00zł miesięcznie. Pozwana, która początkowo wniosła o oddalenie powództwa w całości, w trakcie procesu nie kwestionowała ani faktu zamieszkiwania przez byłych lokatorów w przedmiotowym lokalu, ani przyjętej stawki czynszu i okresu rozliczeniowego, ani też swojej odpowiedzialności co do zasady, a co do wysokości w zakresie kwoty 10500zł. W pozostałym zakresie pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, podnosząc, że w spornym okresie byli lokatorzy uiszczali na rzecz powoda kwoty po 300zł miesięcznie tytułem czynszu za mieszkanie oznaczone numerem (...) ( obecnie nr 8) , a powód nie zaliczył ich wpłat tytułem należności zaległych za poprzednie okresy. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Ostatecznie bezsporne między stronami było, że pozwana jako obowiązana do dostarczenia lokalu socjalnego na podstawie wyroku z 28 kwietnia 2011 roku Sądu Rejonowego w Częstochowie w sprawie I C 689/10, tego nie uczyniła, a byli lokatorzy nadal zajmują tenże lokal, pozwana ponosi odpowiedzialność za niedostarczenie lokalu socjalnego na podstawie ustawy o ochronie praw lokatorów (…) w podanym przez powoda okresie rozliczeniowym i według stawki ewentualnego czynszu. Bezsporne również było, że byli lokatorzy w okresie rozliczeniowym dokonywali wpłat na rzecz powoda w kwocie po 300,00zł miesięcznie podając jako szczegóły operacji „ czynsz za mieszkanie nr (...) ”. Sporna między stronami była ocena dokonywanych przez byłych lokatorów comiesięcznych wpłat na rzecz powoda. Według powoda zaliczył on dokonywane wpłaty na poczet należności zaległych korzystając z uprawnienia wierzyciela wynikającego z art. 451 § 1 zdanie
5. kodeksu cywilnego, zatem za sporny okres nie dokonali ono żadnych wpłat, co uzasadnia powództwo przeciwko pozwanej o zapłatę odszkodowania. Pozwana z kolei wniosła o oddalenie powództwa właśnie ponad kwotę dokonywanych przez byłych lokatorów wpłat, powołując się także na art. 451 § 1 kodeksu cywilnego zdanie
6. uznając, że skoro wyraźnie podawali oni jako tytuł wpłat w każdym miesiącu czynsz za mieszkanie nr (...) ( obecnie nr 8), to oni skorzystali z uprawnienia do wskazania, który dług chcą zaspokoić. Zdaniem Sądu roszczenie powoda jako uzasadnione w części bezspornej, tj. w części dotyczącej kwoty 10500zł należało uwzględnić, a w pozostałej części oddalić. Powód nie kwestionował, że to dłużnik ( w tym przypadku byli lokatorzy) ma pierwszeństwo w zarachowaniu swojego świadczenia na poczet długu tego samego rodzaju, a takie długi z tytułu niepłaconego czynszu, a właściwie z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu powoda, byli lokatorzy mieli nawet na mocy opisanego wyżej wyroku o eksmisję i zapłatę. Dokonując wpłat za okres objęty pozwem byli lokatorzy wyraźnie- zdaniem Sądu- wskazali tytuł tychże wpłat, nazywając je „ czynszem za mieszkanie nr (...) ”, a powód jako ich wierzyciel nie udowodnił, aby skorzystał z uprawnienia do każdorazowo zaliczenia tych wpłat na poczet zaległego czynszu wynikającego z wyroku o eksmisję i zapłatę albo na poczet odszkodowania za okresy od uprawomocnienia się tego wyroku do dnia wytoczenia powództwa w sprawie niniejszej. Wobec powyższego i na mocy art. 18 ust. 1, 2 i 5 ustawy o ochronie praw lokatorów (…) , art. 6 kc, art. 451 § 1 zd. 1 kc oraz art. 316 § 1 kpc powództwo należało w części uwzględnić, a w pozostałej części oddalić. O kosztach procesu- ze względu na wynik- orzeczono na podstawie art. 98 i nast. kpc oraz rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie i czynności radców prawnych.