Sygn. akt II Ca 793/13 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2014 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Dariusz Mizera Protokolant Paulina Neyman po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko P. W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 25 czerwca 2013 roku, sygn. akt I C 319/13 oddala apelację. Sygn. akt II Ca 793/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013r. Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim po rozpoznaniu sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. przeciwko P. W. o zapłatę oddalił powództwo. Podstawą rozstrzygnięcia były przytoczone poniżej ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego . W dniu 21 grudnia 2008 roku P. W. zawarł z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowę o świadczenie usług nr (...) . Zgodnie z zawartą umową powód zobowiązany był świadczyć usługi polegające na udostępnianiu kodowanych programów telewizyjnych i radiowych, a pozwany zobowiązał się uiszczać miesięczne opłaty z tytułu świadczonych na jego rzecz usług. Po zakończeniu korzystania z w/w usług pozwany został wezwany do uregulowania należności w kwocie 187,40 zł z tytułu wystawionej faktury o numerze (...) . Należna powodowi kwota, została przez pozwanego uiszczona w dniu 8 marca 2010 roku, a potwierdzenie dokonanej wpłaty zostało pozwanemu przesłane faksem. Sąd Rejonowy przy takich ustaleniach zważył, iż zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Z przepisu tego wynika, że w procesie cywilnym strony mają obowiązek twierdzenia i dowodzenia tych wszystkich okoliczności (faktów), które stosownie do art. 227 k.p.c. mogą być przedmiotem dowodu. W związku z tym faktów, których wywodzone jest dochodzone roszczenie (tworzących prawo podmiotowe), powinien w zasadzie dowieść powód; dowodzi on również fakty uzasadniające jego odpowiedź na sprzeciw pozwanego; pozwany dowodzi fakty uzasadniające jego sprzeciw przeciwko roszczeniu powoda; faktów tamujących oraz niweczących powinien dowieść przeciwnik tej strony, która występuje z roszczeniem, czyli z zasady - pozwany . Gospodarzem procesu cywilnego jest powód, który - kierując do sądu określone żądanie - ma obowiązek wykazać jego zasadność. Nie czyniąc tego powód naraża się na negatywne konsekwencje procesowe. Sąd nie ma bowiem obowiązku działać za strony, a inicjatywę dowodową winien podejmować z urzędu jedynie w wypadkach wyjątkowych. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powód nie podołał obowiązkowi wykazania zasadności wniesionego powództwa. Poza twierdzeniami zawartymi w pozwie nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność żądania zgłoszonego w pozwie. Tym samym powództwo należało uznać za nie udowodnione. Wskazać w tym miejscu należy, iż postępowanie uproszczone jest kontynuacją elektronicznego postępowania upominawczego. W tej sytuacji po przekazaniu sprawy do postępowania zwyczajnego, rolą powoda jest zgłoszenie okoliczności faktycznych zarzutów i wniosków dowodowych. Jak wynika z treści pozwu, strona powodowa wywodzi swoje roszczenie z umowy świadczenia usług zawiązanych z umową abonamentową, jaką P. W. zawarł z (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. . Ponad wszelką wątpliwość dowodem na istnienie wierzytelności (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. względem P. W. nie jest przedłożona przez stronę powodową: nota obciążeniowa / k.17 /, zresztą brak potwierdzenia, że pozwany o powyższej nocie został powiadomiony. Oznacza ona tylko i wyłącznie tyle, że powód w dniu 14 września 2009 roku wystawił taką notę, a sama umowa o usługę abonamentową nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro powód nie udowodnił, że pozostała nieuregulowana jakakolwiek kwota wynikająca z tejże umowy. Okoliczności wskazane przez pozwanego przemawiają przeciwko uwzględnieniu powództwa gdyż zauważyć należy, iż powód wytoczył powództwo o należności w łącznej kwocie 1 665,00 zł. nie przedstawiając żadnego dowodu potwierdzenia, iż pozwany został kiedykolwiek wzywany do zapłacenia w/w należności. W tym miejscu należy podkreślić, iż pozwany nie został również wzywany do zwrotu dekodera, który został mu powierzony przy zawarciu w dniu 21 grudnia 2008 roku umowy nr (...) . Skoro zatem powód swego żądania nie udowodnił, Sąd mając na uwadze powyższe, powództwo oddalił. Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik powoda zaskarżając go w całości i zarzucając mu: - naruszenie przepisów prawa procesowego- art. 231 k.p.c. , art. 233 k.p.c. - naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 6 k.c. , art. 353 k.c. , art. 353
(1)k.c. , poprzez ich błędną wykładnię, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, -błąd w ustaleniach faktycznych, mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem pozwu, uchylenie postanowienia zawartego w punkcie II sentencji wyroku oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa za II instancję wg norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna, a zaskarżony wyrok pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Ma rację pełnomocnik powoda twierdząc, iż doszło do naruszenia przepisu art. 6 k.c. powód bowiem wykazał, iż została zawarta umowa z pozwanym podniósł także ,iż istnieje zaległość w opłatach oraz naliczył kary umowne zgodnie z umową. W takiej sytuacji to pozwany winien wykazać aby zwolnić się z zobowiązania, iż zapłacił całą należność. Bezspornym jest także, iż nota obciążeniowa z 14 września 2009 roku zawiera także karę za zagubienie dekodera oraz inne kary wynikające z umowy z 21.12.2008r. oraz z warunków promocji „ (...) , regulaminu świadczenia usług oraz cennika usług do których odwołują się zapisy umowy , a które podpisał i zaakceptował pozwany. Pozwany przyznał w toku zeznań przed Sądem I instancji , iż korzystał z usług telewizji (...) przyznał także, iż nadal posiada dekoder wskazał jedynie, iż nikt nigdy go nie informował ,że dekoder ma zwrócić. Pominął jednak okoliczność ,że zgodnie z regulaminem świadczenia usług / Rozdział VIII pkt 12/ to na abonencie ciąży obowiązek niezwłocznego zwrotu dekodera pod rygorem kary określonej w cenniku. Pozwany winien sam zwrócić dekoder bez oczekiwania na jakiekolwiek wezwanie. Pomimo tego rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego odpowiada jednak prawu. Uszło bowiem uwadze Sądu Rejonowego, iż pozwany w toku swoich zeznań zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia wskazując, iż umowa była zawarta w 2008 roku , a nota obciążeniowa wystawiona została we wrześniu 2009 roku. Z treści noty wynika , iż umowa została już rozwiązana i naliczone zostały kary wynikające z Cennika . Podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia okazał się w tej sytuacji być zasadny. Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Pozostaje zatem do rozważenia czy roszczenie powoda pozostaje w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, że powodowa spółka prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą. Sąd Najwyższy w uchwale powiększonego składu sędziów SN z 14 maja 1998 r. (III CZP 12/98) stwierdził, że o działalności gospodarczej przedsiębiorcy można mówić wtedy, gdy dokonuje on czynności wchodzących w zakres jego działalności gospodarczej, tj. takich czynności, które powstają w funkcjonalnym związku z tą działalnością i są realizacją zadań danego przedsiębiorstwa w celu osiągnięcia określonej korzyści. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 16 września 2010r. w sprawie III CZP 44/10, poszukując odpowiedzi na pytanie czy konkretne roszczenie przedsiębiorcy jest związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą przyjąć należy, że będzie tak zawsze wtedy, gdy wykazuje ono związek funkcjonalny z tą działalnością. Mając na uwadze, że przedsiębiorcą jest osoba, która we własnym imieniu prowadzi działalność gospodarczą należy uznać, że jeżeli czynności dokonuje przedsiębiorca, to przemawia za tym domniemanie, że wchodzi ona w zakres działalności gospodarczej. Konsekwentnie należy też domniemywać, że jeżeli z roszczeniem występuje przedsiębiorca, to jest to roszczenie związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Tylko gdyby dokonanie czynności lub dochodzenie roszczenia nie pozostawały w żadnym funkcjonalnym związku z przedmiotem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności, to należałoby uznać, że nie jest to czynność o charakterze gospodarczym, ani roszczenie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Reasumując związek roszczenia z działalnością gospodarczą istnieje wówczas, gdy przynajmniej wierzyciel jest przedsiębiorcą w chwili dokonywania określonej czynności, a sama czynność pozostaje w normalnym funkcjonalnym związku przyczynowym z tą działalnością, w szczególności gdy została podjęta w celu realizacji zadań związanych z przedmiotem działalności tego przedsiębiorcy, przy czym czynność ta nie musi należeć do stale podejmowanych czynności typowych ze względu na przedmiot działalności przedsiębiorcy ani nie musi mieścić się w ramach przedmiotu prowadzonej przez niego działalności, a więc nie musi być ujęta w statucie lub w rejestrze jako należąca do zakresu działalności przedmiotowej . W przedmiotowej sprawie nie budzi żadnej wątpliwości , iż powód jest przedsiębiorcą i dochodzi od pozwanego należności która pozostaje w normalnym funkcjonalnym związku z prowadzoną przez tego przedsiębiorcę działalnością gospodarczą co sprawia , że okres przedawnienia tego rodzaju roszczeń powoda w stosunku do pozwanego jest trzyletni zgodnie z art. 118 k.c. Powód w toku postępowania nie wykazał , iż bieg przedawnienia przynajmniej od dnia wystawienia noty obciążeniowej został przerwany, a co za tym idzie trzyletni termin przedawnienia upłynął najpóźniej w 2012r. . Pozew do Sądu Rejonowego w Lublinie wpłynął w dniu 28 lutego 2013r. , a zatem już po upływie terminu przedawnienia . W myśl art. 117§ 2 k.c. po upływie terminu przedawnienia ten przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia , chyba , że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Pozwany zgłosił zarzut przedawnienia , a powód nie wykazał pomimo wyznaczonej rozprawy aby pozwany zrzekł się korzystania z zarzutu przedawnienia , ani też aby zaistniały przesłanki o których mowa w art. 123 k.c. dotyczące przerwy biegu przedawnienia. Dlatego też na podstawie art. 385 k.p.c. należało apelację jako bezzasadną oddalić .