Sygn. akt IV P 335/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 września 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w. Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Izabela Wawrzynów Protokolant: Agnieszka Kohyt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. w. W. sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w. W. przeciwko E. W. o zapłatę odszkodowania I. oddala powództwo; II. zasądza od strony powodowej (...) Sp. z o.o. w. W. na rzecz pozwanej E. W. kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; UZASADNIENIE Powód (...) Sp. z o.o. w. W. , pozwem z dnia 11 kwietnia 2013r. wniósł o zasądzenie od pozwanej E. W. kwoty 6.100 złotych, wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 grudnia 2012r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa podniosła, że pozwana była zatrudniona u powoda od dnia 12 lipca 2010r. do dnia 1 grudnia 2012r. W dniu 14 lipca 2010r. pozwana przyjęła odpowiedzialność materialną za mienie powierzone jej przez pracodawcę z obowiązkiem zwrotu oraz za wszelkie szkody wyrządzone przez pozwaną w mieniu powoda. W dniu 29 września 2012r. powód w wyniku przeprowadzonej inwentaryzacji stwierdził braki w powierzonym mieniu. W drodze korespondencji mailowej wezwał pozwaną do zwrotu majątku jej powierzonego. Pozwana odmówiła stawienia się w siedzibie powoda. Zdaniem powoda, do dnia wniesienia pozwu pozwana nie rozliczyła się z powierzonego mienia. W odpowiedzi na pozew z dnia 6 czerwca 2013r. pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Zarzuciła powodowi fikcyjność dochodzonego roszczenia oraz nie wykazanie szkody. W uzasadnieniu pozwana wskazała, że od dnia 10 września 2012r. przebywała na zwolnieniu chorobowym. W dniu 1 grudnia 2012 pozwana prawidłowo rozliczyła się z pozwanym, uzyskując stosowne potwierdzenie. W dalszych pismach procesowych oraz w toku rozprawy, strony podtrzymały swoje wcześniejsze stanowiska procesowe. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana E. Ś. była zatrudniona u powoda (...) Sp. z o.o. w. W. od dnia 12 lipca 2010r. do dnia 30 czerwca 2011r. na stanowisku doradcy ds. sprzedaży samochodów oraz od dnia 1 lipca 2011r. do dnia 1 grudnia 2012r. na stanowisku kierownika działu handlowego. W dniu 16 listopada 2012r. pozwana wypowiedziała łączącą strony umowę o pracę, z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 1 grudnia 2012r. Bezsporne, a nadto potwierdzone dowodami: - świadectwo pracy k. 5; - zaświadczenie zatrudnienia k. 51; - umowy o pracę, wypowiedzenie umowy o pracę - akta osobowe. W dniu 14 lipca 2010r. pozwana podpisała oświadczenie, w którym przyjęła pełną odpowiedzialność materialną za wszelkie szkody wyrządzone przez pozwaną w sposób zawiniony w mieniu pracodawcy, w szczególności w składnikach majątku zakładu lub w mieniu powierzonym. Jednocześnie pozwana przyjęła pełną odpowiedzialność materialną za szkody powstałe w mieniu pracodawcy, stanowiącym wyposażenie stanowiska pracy, bądź powierzonym przez pracodawcę, wynikające z niewłaściwego wykonywania obowiązków pracowniczych. W przypadku braków lub szkód pozwana miała niezwłocznie informować o tym pracodawcę na piśmie. Przed objęciem przez pozwaną stanowiska -kierownika, w dziale handlowym nie było przeprowadzonej inwentaryzacji. Pozwanej E. W. nigdy nie przekazano nadzoru nad antenami samochodowymi ani kluczykami zapasowymi do aut testowych w formie protokołu zdawczo-odbiorczego. Pozwana przejmując stanowisko kierownika działu handlowego nie kwitowała nigdy odbioru tych przedmiotów. Dowód: - oświadczenie pozwanej z dnia 14 lipca 2010r. k. 7; - oświadczenie pozwanej z dnia 14 lipca 2010r. k. 8; -zeznania świadka K. K. k.59-60; - zeznania prezes strony powodowej k.65; -zeznania pozwanej E. W. k. 66. Od dnia 10 września 2012r. do końca listopada 2012r. pozwana przebywała na zwolnieniu lekarskim. Pismem z dnia 10 września 2013r. strona powodowa wezwał pozwaną pisemnie do stawienia się w siedzibie pracodawcy, celem rozliczenia się z powierzonego majątku. Wezwanie nie zostało doręczone pozwanej przez powoda. W dniu 10 września 2012r. nie stwierdzono braków w mieniu powoda. W dniu 29 września 2012r. powód sporządził protokół z inwentaryzacji majątku powierzonego w zarząd pozwanej. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono brak 4 anten samochodowych o łącznej wartości 920 zł, a także brak kluczyków zapasowych do samochodów testowych o łącznej wartości 5200 zł. Pozwana nie uczestniczyła w przeprowadzonej inwentaryzacji. Nie była o niej powiadomiona. Strona powodowa nie posiadała żadnych pisemnych zarządzeń i instrukcji dotyczącym gospodarki materiałowej. Anteny do samochodów nie były opisane, ponumerowane, podobnie kluczyki do aut testowych. Anteny do samochodów znajdowały się w ogólnodostępnej szafce z meblami, natomiast kluczyki w kasetkach. Kasetki z kluczykami znajdowały się w otwartej szafce, do której zamka był włożony klucz. Każdy z pracowników powoda, w tym członkowie zarządu, a także klienci wchodzący do pokoju pozwanej posiadali dostęp do kluczyków i anten. W przedsiębiorstwie powoda nie obowiązywały nakazy zamykania szafki z kluczami ani kasetek. Codziennie w pokoju pozwanej przebywało ok. 5-6 osób. Drzwi do pokoju były zawsze otwarte w czasie dnia pracy. Na przełomie września-października 2012r. doszło do reorganizacji stanowiska pracy pozwanej. Pozwana w tym czasie w dalszym ciągu przebywała na zwolnieniu lekarskim i nie przebywała w pracy. W wyniku reorganizacji do pokoju, który uprzednio zajmowała pozwana, dołączono dział szkód, zwiększając tym samym ilość osób w pokoju (o 3 osoby). Pomieszczenie zostało całkowicie przemeblowane. W czasie reorganizacji nie stwierdzono braków w mieniu powoda. W październiku 2012r. na miejsce pozwanej został zatrudniony K. K. , który nie przeprowadził inwentaryzacji mienia powoda. Auta testowe były zmieniane bardzo często, przeważnie co 6 miesięcy. Nie zdarzyło się , zarówno przed inwentaryzacją jak i po, aby strona powodowa sprzedała auto bez kluczyków zapasowych lub anteny. Nadzór nad samochodami testowymi miał M. K. - kierownik serwisu. Samochód (testowy lub nowy) był przekazywany do działu handlowego, z chwilą wydawania go klientowi. Kierownik serwisu przekazywał kierownikowi handlowemu samochód z kluczykami i nie pobierał przy tym żadnego pokwitowani. Dowód: - zeznania świadka W. Z.
(1)k. 59v.; - zeznania świadka K. K. k. 59v.; - zeznania świadka T. W.
(1)k. 60; - zeznania świadka M. K. k. 60; - zeznania świadka M. G. k. 60; -zeznania stron k. 65-66; - wezwanie do stawiennictwa k. 9; - protokół stwierdzenia braków k. 10; - świadectwo pracy k. 6; - akta pracownika. W dniu 22 listopada 2012r. pozwana zgłosiła do Okręgowego Inspektoratu Pracy skargę o naruszenie prawa pracownika przez powoda, a polegające głównie na zmniejszeniu wynagrodzenia zasadniczego, łamaniu terminowego wypłacania wynagrodzenia, obciążania pracownika dodatkowymi kosztami, braku naliczania dodatków do wynagrodzenia. W wyniku przeprowadzonej kontroli, ustalono, że zarzuty pozwanej były zasadne. Dowód: - zgłoszenie skargi z dnia 22 listopada 2012r. k. 33-34; - pismo Inspektora Pracy z dnia 21 stycznia 2013r. k. 35-36; W dniu 1 grudnia 2012r. pozwana przyszła z kartą obiegową do powoda, którą podpisali K. K. i M. K. , potwierdzając rozliczenie się z mienia powierzonego. W dniu 13 grudnia 2012r. pozwana wysłała do powoda e-maila z pytaniem, dlaczego otrzymała niższy przelew wynagrodzenia za pracę. W dniu 31 stycznia 2013r. powód powiadomił pozwaną, iż różnica wynika z wstrzymania wypłaty na skutek nie rozliczenia się z powierzonego mienia. W kolejnej wiadomości e-mail, poinformowano pozwaną o konieczności stawienia się w siedzibie powoda, w celu rozliczenia się z powierzonego mienia. W dniu 4 lutego 2013r. powódka, za pośrednictwem wiadomości e-mail, odmówiła stawienia się w siedzibie powoda, z powodu rozwiązania stosunku pracy. Dowód: - wiadomość e-mail pozwanej z dnia 13 grudnia 2012r. k. 12, 37; - wiadomość e-mail powoda z dnia 13 grudnia 2012r. k. 38; - wiadomość e-mail powoda z dnia 31 stycznia 2013r. k. 12, 39; - wiadomość e-mail powoda z dnia 31 stycznia 2013r. k. 11, 40; - wiadomość e-mail pozwanej z dnia 4 lutego 2013r. k. 11, 42. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy miał świadomość, że decydujące dla rozstrzygnięcia zasadności powództwa będzie ustalenie czy pracodawca w sposób prawidłowy powierzył mienie pozwanej oraz czy pozwana z tego mienia się rozliczyła. Na wstępie należy zauważyć, że zeznania świadków jak i stron w przedmiotowej sprawie, właściwie nie pozostawały ze sobą sprzeczne. Jedynie w zakresie ilości pracujących w pokoju osób oraz dokładnej daty przeprowadzenia reorganizacji miejsca pracy pozwanej, pomiędzy świadkami doszło do rozbieżności. Sąd uznał zeznania świadka W. Z.
(1)za w częściowo wiarygodne. Sąd nie uznał za wiarygodne zeznań świadka, w części, w której twierdził, iż do inwentaryzacji w dniu 29 września 2012r. nie doszło. Powyższe zostało potwierdzone przez świadków M. G. oraz M. K. , a także przez dokument w postaci protokołu stwierdzającego braki w mieniu powoda. Sąd nie oceniał w tym zakresie zeznania świadka T. W.
(1), ponieważ nie miał on wiedzy na ten temat. Rozbieżności pomiędzy świadkami dotyczyły również okresu w jakim doszło do reorganizacji stanowiska pracy pozwanej. Jako najbardziej prawdopodobny Sąd uznał przełom września i października 2012r., z uwagi na fakt, że wszyscy świadkowie umiejscowili to zdarzenie w powyższym okresie. Rozbieżności pomiędzy świadkami dotyczyły również ilości osób znajdujących się w pokoju, w którym pracowała pozwana oraz znajdowało się utracone mienie powoda. Sąd uznał w tym zakresie za w pełni wiarygodne zeznania świadka T. W.
(2)oraz M. K. , którym w części odpowiadały zeznania pozostałych świadków jak i stron. W ten sposób Sąd ustalił, że do pokoju pozwanej swobodny dostęp mieli zarówno pracownicy powoda, jak i klienci. Zgodnie z art. 124 k.p. pracownik, któremu powierzono mienie z obowiązkiem zwrotu albo wyliczenia się mienie, odpowiada w pełnej wysokości za szkodę powstałą w tym mieniu. Koniecznymi przesłankami odpowiedzialności pracownika są prawidłowe powierzenie mienia w warunkach umożliwiających jego strzeżenie oraz nie rozliczenie się przez niego z tego mienia. Rozliczenie się przez pracownika z powierzonego mienia polega na wykazaniu, że pozostaje ono nadal pod jego pieczą lub że zostało rozdysponowane niezgodnie z prawem. Zgodnie z ogólną regułą, wyrażoną w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. , ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazana zasada oznacza, że powód składając pozew powinien udowodnić fakty, które w jego ocenie świadczą o zasadności powództwa. Udowodnienie faktów może nastąpić przy pomocy wszelkich środków dowodowych przewidzianych przez kodeks postępowania cywilnego . Nie ulega także wątpliwości, że co do zasady to na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia twierdzeń zawartych w pozwie, bowiem to on domaga się zapłaty i powinien udowodnić zasadność swojego roszczenia. Dlatego też powód powinien udowodnić zarówno prawidłowe powierzenie mienia, jak i nie rozliczenie się z niego przez pracownika. Zgodnie z art. 124 par. 3 k.p. przyjmującym domniemanie odpowiedzialności pracownika, pozwana chcąc uwolnić się od odpowiedzialności powinna z kolei udowodnić, że szkoda powstała z przyczyn od niej niezależnych. Zdaniem Sądu, prawidłowe powierzenie mienia nie zostało udowodnione przez powoda. W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że oświadczenie złożone przez pozwaną jest ogólnikowe i nie zawiera wskazania przedmiotów, za które pozwana odpowiada. Natomiast, prawidłowe powierzenie musi zapewnić udział pracownika przy ustalaniu ilości i jakości przekazanego mu mienia. Postuluje się również, aby powyższe okoliczności zostały potwierdzenie pisemnie. W tym miejscu należy wskazać, że pomieszczenie w którym znajdowało się mienie powoda, było ogólnodostępne. Właściwie nawet osoba postronna mogła do niego przyjść i zabrać kluczyki oraz anteny. Nie sporządzano przy tym żadnych protokołów zdawczo-odbiorczych. Szafki, w których znajdowało się mienie powoda były otwarte, a jedyną barierę przed dostępem do kluczyków od samochodów stanowiła plastikowa kasetka. Zgodnie z zeznaniem świadka W. Z.
(2), nie było nawet nakazu zamykania powyższej kasetki. Z kolei świadek T. W.
(2)wskazał, że za anteny i kluczyki nikt nie odpowiadał, ponieważ było one ogólnodostępne. Ten sam świadek wskazał również, że nie zamykano też drzwi od pokoju pozwanej. Dodatkowo, w okresie dochodzonego przez powoda roszczenia, doszło do reorganizacji stanowiska pracy pozwanej i zajęciu jej miejsca przez innych pracownika. Charakterystyczny jest przy tym, że w momencie objęcia stanowiska pracy przez nowych pracowników nie dochodziło do przeprowadzenia inwentaryzacji. Tym samym to brak odpowiednich procedur, a nie niedochowanie przez pozwaną obowiązków, doprowadził do utraty mienia powoda. Nadto, podkreślenia wymaga, że w okresie w którym najprawdopodobniej doszło do utraty mienia, pozwana nie przebywała w zakładzie pracy, do którego wróciła dopiero 1 grudnia 2012r., wraz z kartą obiegową (m.in. zeznania świadków M. G. , K. K. ). Pozwana uzyskała jednocześnie od pracowników powoda potwierdzenie, że w sposób prawidłowy rozliczyła się z powierzonego mienia. Zdaniem Sądu, całkowity brak warunków umożliwiających dopilnowanie powierzonego mienia wywołuje takie same skutki jak jego wadliwe powierzenie. Zgodnie bowiem z art. 117 k.p. w zw. z art. 127 k.p. pracownik nie ponosi odpowiedzialności za szkodę w mieniu, w zakresie w jakim pracodawca przyczynił się do jej powstania albo zwiększania. Dlatego też pozwana nie może odpowiadać na podstawie art. 124 k.p. , leczy jedynie na podstawie art. 114 k.p. Nadto należy wskazać, że również na powyższej podstawie prawnej z przyczyn organizacji pracy, na która powód pozwalał i której nawet po rozwiązaniu umowy z pozwaną nie zmienił, nie można się doszukać się związku przyczynowego pomiędzy stratą powoda a niedochowaniem przez pozwaną obowiązków. Pozwana nie przebywając fizycznie w pracy nie miała możliwości uchronić powoda od utraty mienia. Nadto, raz jeszcze należy wskazać, że procedura odbioru kluczyków i anten, brak prowadzenia bieżących protokołów zdawczo-odbiorczych, w zasadzie czyni niemożliwym do ustalenia, kto tak naprawdę odpowiada za ich utratę oraz kiedy do niej doszło. Być może przy poprzedniej inwentaryzacji ilość anten i kluczyków do aut zapasowych został a źle policzona. W ocenie Sądu, podpisanie przez pozwaną oświadczenie o ponoszeniu omawianej odpowiedzialności ma jedynie znaczenie dowodowe, w zakresie udowodnienia, iż pozwana powyższe oświadczenie podpisała. Pracownik nie może ponosić odpowiedzialności, jeżeli nie powierzono mu prawidłowo mienia w warunkach umożliwiających dopilnowanie go, i odwrotnie – ponosi odpowiedzialność pomimo braku złożenia oświadczenia, gdy mienie zostało powierzone prawidłowo i pracodawca stworzył odpowiednie warunki do jego strzeżenia. Powyższe okoliczności w przedmiotowej sprawie nie zaszły. Podkreślić należy, że nie został przeprowadzona inwentaryzacja działu handlowego przy awansowaniu pozwanej. W zakładzie (...) Sp. z o.o. nie istniały również żadne pisemne zarządzenia wydane przez zarząd dotyczące zarządzania gospodarką materiałową. Na marginesie należy wskazać, że o ile można uznać, iż powód udowodnił powstanie szkody, to w żaden sposób nie udowodnił jej powstania w okresie dochodzonym roszczeniem. Nie wykazał również wysokości poniesionej szkody, nie przedstawił żadnej faktury, dowodu zapłaty za dodatkowo zakupione anteny, kluczyki itp. a z zeznań świadków jaki samych stron wynikało, że nie zdarzyła się sprzedaż auta testowego bez kluczyków zapasowych lub anteny. Z uwagi na fakt, że powód nie wykazał prawidłowego powierzenia mienia oraz nie rozliczenia się przez pozwaną z powierzonego mienia, w tym związku przyczynowego pomiędzy stratą oraz zachowaniem pozwanej nie może skutecznie dochodzić odszkodowania na podstawie art. 124 k.p. oraz art. 114 k.p. Mając powyższe na uwadze, pozew należało w całości oddalić. W pkt. II. wyroku Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 6 pkt. 4 w zw. z § 11 ust.1 pkt.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2002.163.1349 ze zm.) w kwocie 900 zł powiększonej tytułem poniesionej przez stronę pozwaną opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zważywszy na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku Zarządzenie: 1) odnotować, 2) odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskiem; 3) kal. 14 dni W. 13 września 2013r.