Sygn. akt II W 386/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2019 roku Sąd Rejonowy w Jędrzejowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Mariola Borowiecka Protokolant: Anna Żurek w obecności oskarżyciela: --------------------------------- po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z oskarżenia Komendy Powiatowej Policji w J. przeciwko G. G. synowi S. i M. z domu J. urodzonemu (...) w miejscowości R. obwinionemu o to, że:
- w dniu 02 stycznia 2018 roku o godz. 14.54, w miejscowości J. droga K-78 pow. (...) woj. (...) , wyprzedzał w miejscu niedozwolonym, nie stosując się do znaku poziomego P-3 „linia jednostronnie przekraczalna” tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw w zw. z art. 21 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia o Znakach i Sygnałach Drogowych
- w dniu 02 stycznia 2018 roku o godz. 14.54, w miejscowości J. droga K-78 pow. (...) woj. (...) , kierując pojazdem marki M. (...) o nr rej. (...) , przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 53 km/h jadąc z prędkością 103/50 km/h nie stosując się do ograniczenia prędkości określonej ustawą, tj. o wykroczenie z art. 92 a kw w zw. z art. 20 ust. 1 Prawo o Ruchu Drogowym .
- w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym, kierując w/w pojazdem podczas kontroli drogowej nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów w postaci prawa jazdy, tj. o wykroczenie z art. 95 kw w zw. z art. 38 Prawo o Ruchu Drogowym orzeka: I. uznaje obwinionego G. G. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów stanowiących co do zarzutu z pkt.1 wykroczenie z art. 92 § 1 kw w zw. z art. 21 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia o Znakach i Sygnałach Drogowych, co do zarzutu z pkt. 2 wykroczenie z art. 92 a kw w zw. z art. 20 ust. 1 Prawo o Ruchu Drogowym , a co do zarzutu z pkt. 3 wykroczenie z art. 95 kw w zw. z art. 38 Prawo o Ruchu Drogowym i za to na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 9 §2 kw oraz w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu łącznie karę grzywny w wysokości 600 (sześćset ) złotych, II. na podstawie art.119 § 1 kpw w zw z art. 118 § 1 i 2 kpw w zw z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz na podstawie art. 3 ust. 1 w zw z art. 21 ustawy z dnia 23.06.1973r.o opłatach w sprawach karnych ( Dz.U. z 1983r. Nr 49 poz. 223) zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 (sto) złotych oraz opłatę w kwocie 60 (sześćdziesiąt) złotych. Sygn. akt II W 386/18 UZASADNIENIE wyroku z dnia 13 grudnia 2019 roku. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 2 stycznia 2018 roku obwiniony G. G. kierował samochodem m-ki M. (...) o nr rej (...) . O godz. 14.54 przejeżdżając przez miejscowość J. (droga K-78) podczas manewru wyprzedzania nie zastosował się do znaku poziomego ,,P-3” (linia jednostronnie przekraczalna). Jednocześnie przekroczył dozwoloną prędkość jazdy o 53 km/h. Na obszarze, gdzie prędkość jazdy jest ograniczona do 50 km/h (teren zabudowany) poruszał się z prędkością 103 km/h. Przedmiotowe wykroczenie zostało zauważone przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w J. , którzy pełnili służbę radiowozem nieoznakowanym, wyposażonym w (...) nr fabryczny (...) z miernikiem prędkości I. nr fabryczny (...) . S. . K. Ł. dokonał pomiaru prędkości pojazdu m-ki M. (...) przy użyciu w/w prędkościomierza I. z wynikiem 103 km/h. Wobec stwierdzenia popełnienia dwóch wykroczeń w ruchu drogowym sierż. K. Ł. zatrzymał obwinionego do kontroli drogowej. W trakcie rozmowy z obwinionym poinformował go przyczynie zatrzymania, przedstawiając mu zarzut przekroczenia prędkości oraz niezastosowania się do znaku poziomego ,,P-3”. Dodatkowo okazało się, że G. G. nie posiadał wymaganego dokumentu w postaci prawa jazdy. Za wymienione trzy wykroczenia funkcjonariusz Policji nałożył na obwinionego mandat karny w łącznej kwocie 750 zł oraz 11 punktów karnych. G. G. skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia mandatu. Kierujący został pouczony, że zostanie sporządzony przeciwko niemu wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w Jędrzejowie oraz wniosek do Starosty (...) o zatrzymanie prawa jazdy, którego nie posiadał w momencie kontroli Dowód: zeznania świadka K. Ł. - k.8,51-52 notatka urzędowa z dnia 02.01.2018 - k.1 świadectwo legalizacji urządzenia (...) – k.2,55v świadectwo legalizacji urządzenia I. – k.55 wniosek o zatrzymanie prawa jazdy – k.3 częściowo wyjaśnienia obwinionego - k.12,30-31 Dnia 12 lipca 2018 roku do Sądu Rejonowego w Jędrzejowie wpłynął wniosek o ukaranie G. G. za wykroczenia: - z art. 92 § 1 kw w zw z art. 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia o znakach i sygnałach drogowych , polegające na tym, że w dniu 02 stycznia 2018 roku o godz. 14.54, w miejscowości J. droga K-78 pow. (...) woj. (...) , wyprzedzał w miejscu niedozwolonym, nie stosując się do znaku poziomego P-3 „linia jednostronnie przekraczalna” - z art. 92a kw w zw z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegające na tym że w dniu 02 stycznia 2018 roku o godz. 14.54, w miejscowości J. droga K-78 pow. (...) woj. (...) , kierując pojazdem marki M. (...) o nr rej. (...) , przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 53 km/h jadąc z prędkością 103/50 km/h nie stosując się do ograniczenia prędkości określonej ustawą, - z art. 95 kw w zw z art. 38 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegające na tym że w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym, kierując w/w pojazdem podczas kontroli drogowej nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów w postaci prawa jazdy Dowód: wniosek o ukaranie k. 14 Wyrokiem nakazowym z dnia 30 lipca 2018 roku Sąd Rejonowy w Jędrzejowie uznał obwinionego G. G. za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów i wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 600 zł. Od powyższego wyroku G. G. wniósł w ustawowym terminie sprzeciw, domagając się rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych. Dowód: wyrok nakazowy k. 18-19 sprzeciw obwinionego od wyroku nakazowego k. 22-23 G. G. ma 35 lat. Prowadzi własną działalność gospodarczą, z czego osiąga dochód około 200 zł/msc. Jest kawalerem i nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie posiada majątku. Obwiniony jest zdrowy: nie leczył się odwykowo, ani psychiatrycznie. Nie był uprzednio karany. Dowód: dane o obwinionym k.11,30 Obwiniony G. G. przyznał się jedynie do tego, że podczas kierowania pojazdem w dniu 2 stycznia 2018r nie posiadał przy sobie dokumentu prawa jazdy. Odnośnie zarzutu niezastosowania się do znaku poziomego ,,P-3” wyjaśnił, że przekroczył linię ciągłą nieznacznie, ponieważ nie zdołał zakończyć manewru wyprzedzania ciężarówki, który to manewr rozpoczął w miejscu dozwolonym, a zakończył już na tej linii. W kwestii przekroczenia prędkości w terenie zabudowanym o 53 km/h obwiniony stwierdził, że jest pewien że nie jechał z taką prędkością. Po pierwsze: samochód, którym wtedy kierował został wyprodukowany w 2015r, ma pojemość zaledwie 1500 m3 i do prędkości 103 km/h rozpędza się dopiero po dłuższej jeździe. Podniósł, że miał problem z wyprzedzeniem ciężarówki, która poruszała się z prędkością około 70 km/h. Po drugie: jadąc przez miejscowość J. kontrolował co jakiś czas swoją prędkość i szybkościomierz wskazywał 78 km/h. Obwiniony przyznał, że na okazanym mu podczas kontroli 3-4 sekundowym nagraniu widniała prędkość 103 km/h, ale nie był w stanie zlokalizować miejsca pomiaru i nie ma pewności, czy pomiar został wykonany w terenie zabudowanym, czy tez poza nim. Podał, że do kontroli został zatrzymany w odległości około 1200 metrów poza miejscem pomiaru – już poza terenem zabudowanym. Dodatkowo zarzucił, że policjant przeprowadzający kontrolę nie był zorientowany co do zasad obsługi miernika prędkości i nie udzielił mu odpowiedzi na zadane pytania dotyczące wykonanego pomiaru prędkości jego pojazdu. Dodatkowo okazane mu świadectwo legalizacji pochodziło z 2015r, podczas gdy powinno być legalizowane po każdej wymianie opon w pojedzie, w którym jest zamontowane (k.12,30-31,52). W opozycji do wyjaśnień obwinionego pozostawały zeznania funkcjonariusza Policji sierż. K. Ł. , który nie miał najmniejszych wątpliwości co do prawidłowości dokonanego pomiaru prędkości, jak i popełnienia przez obwinionego dwóch pozostałych wykroczeń. Odnoście przekroczenia prędkości K. Ł. wyjaśnił, że radiowóz, którym pełnił służbę w dniu 2 stycznia 2018 roku, był wyposażony w (...) i miernik prędkości I. , natomiast pomiaru prędkości pojazdu obwinionego dokonał miernikiem I. . Wymienione urządzenie wykonuje pomiar punktowo (w kierunku mierzonego pojazdu jest wysyłana wiązka laserowa, która odbija się od niego, wraca do urządzenia i jest wyświetlany wynik). W takiej sytuacji nie ma potrzeby, by radiowóz przez określony odcinek drogi utrzymywał stały odstęp od mierzonego pojazdu. Taki wymóg odnosi się do urządzenia V. , które w niniejszym przypadku nie było wykorzystane do pomiaru prędkości, a jedynie do nagrania sytuacji drogowej związanej z przekroczeniem prędkości przez obwinionego i pomiarem tej prędkości, ale przy użyiu miernika I. . S. . K. Ł. stanowczo stwierdził, że okazał kierującemu świadectwa legalizacji obu urządzeń i z pewnością były one ważne, gdyż sprawdza to na bieżąco. Dodał, że (...) i I. mogą działać sprzężone (jako zestaw) lub niezależnie od siebie, a po ich rozłączeniu nie ma potrzeby ponownej ich legalizacji (k.7-8,51,52) Konfrontując wersje zdarzenia przedstawione przez obwinionego oraz przez policjanta K. Ł. Sąd doszedł do wniosku, że bardziej wiarygodna jest ta druga. Zeznania funkcjonariusza Policji były spójne, logiczne i przekonujące. Brak jest jakichkolwiek podstaw, by poddawać je w wątpliwość. Świadek wykazał się zarówno wiedzą teoretyczną, jak i praktyczną z zakresu obsługi różnych urządzeń stosowanych przez Policję do pomiaru prędkości. W czytelny sposób wyjaśnił zasady działania poszczególnych mierników, stwierdzając że instrukcja, na której opierał się obwiniony formułując zarzuty pod adresem pomiaru jego prędkości, dotyczy urządzenia (...) i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazać również należy, że K. Ł. nie miał żadnego interesu w składaniu nieprawdziwych zeznań, gdyż jako policjant jest dla obwinionego osobą obcą i nie jest zainteresowany wynikiem procesu, a to daje gwarancję obiektywizmu i rzetelności złożonych przez niego zeznań. Poza tym zeznania K. Ł. znajdują potwierdzenie w dokumentach tj. notatka urzędowa (k. 1), czy świadectwo legalizacji urządzeń (...) i I. (k.2,55). Zauwazyć należy, iż wymienione urządzenia były sprawne, czego dowodzą świadectwa ich legalizacji z dnia 31.08.2017r z datą ważności do dnia 31.08.2018r. Sąd uwzględnił w/w dowody z nieosobowych źródeł dowodowych, ponieważ dowody te, jako obiektywne, a zarazem nie kwestionowane przez żadną ze stron uznane zostały za wiarygodne. Z kolei wyjaśnienia obwinionego nie zyskały w pełni zaufania sądu, gdyż G. G. –wbrew oczywistym dowodom- przedstawiał zdarzenie w taki sposób, by uniknąć odpowiedzialności karnej. Nie przekonały sądu wywody obwinionego, ani co do prędkości z jaką się poruszał, ani co braku profesjonalizmu policjanta w zakresie wykonanego pomiaru prędkości. Na prawdzie polegały natomiast wyjaśnienia obwinionego, że najechał na linię ciągłą oraz nie posiadał przy sobie dokumentu prawa jazdy. Odnośnie argumentacji, że manewr wyprzedzania rozpoczął w miejscu dozwolonym, a zakończył na linii ciągłej, przekraczając ją ,,nieznacznie” wskazać należy, że kierujący powinien znać możliwości swego pojazdu i należycie ocenić sytuację drogową – tak, by manewr wyprzedzania rozpocząć , jak i zakończyć w miejscu, gdzie przepisy na to zezwalają. W ocenie sądu obwiniony miał wyraźne powody do tego, by nie przyznawać się do popełnienia zarzucanych mu wykroczeń w ruchu drogowym. Przyznanie się do winy wiązałoby się nie tylko z nałożeniem grzywny, ale również wymierzeniem aż 11 punktów karnych, co z całą pewnością nie jest sytuacją pożądaną. Sąd zważył co następuje: Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Sąd uznał, że obwiniony G. G. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw, z art. 92a kw oraz z art. 95 kw. Po pierwsze: w dniu 2 stycznia 2018 roku o godz. 14.54 w miejscowości J. (trasa K-78) obwiniony wykonał manewr wyprzedzania w miejscu niedozwolonym, nie stosując się do znaku poziomego P-3 ,,linia jednostronnie przekraczalna” Po drugie: w tym samym miejscu i czasie obwiniony zignorował ograniczenie prędkości i w miejscu, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h, poruszał się z prędkością 103 km/h. Po trzecie: w tym samym miejscu i czasie prowadząc pojazd nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów w postaci prawa jazdy. Przedmiotem ochrony art. 92 § 1 kw, art. 92a kw i art. 97 kw (jak innych przepisów tego rozdziału) jest bezpieczeństwo i porządek ruchu na drogach publicznych. Przepisy te sankcjonują normy prawa o ruchu drogowym mające na celu ochronę bezpieczeństwa ruchu, jak i te, których zadaniem jest zapewnienie w nim porządku. Wykroczenie z art. 92 § 1 kw popełnia kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 1997r. nr 98, poz. 602 ze zm.) uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze obowiązana jest stosować się do między innymi do znaków drogowych nawet wtedy gdy z przepisów ustawy wynika inny sposób niż nakazany przez te znaki drogowe. Znaki drogowe wyrażają zaś -jak wynika z art. 7 ust 1 cytowanej wyżej ustawy- ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informację. Z kolei znaki i sygnały drogowe obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania określa rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych ( Dz.U. nr 170 poz. 1393 ). W rozporządzeniu tym określono, że znak poziomy P-3 oznacza linię jednostronnie przekraczalną. Przepisy cyt. rozporządzenia wyrażają również zakaz przejeżdżania przez linię ciągłą i najeżdżania na nią. Strona przedmiotowa wykroczenia z art. 92a kw obejmuje każde naruszenie ograniczenia prędkości. Czyn może polegać na działaniu, gdy sprawca przekracza dozwoloną prędkość wynikającą z zasad ogólnych lub ustawionego znaku, albo na zaniechaniu, gdy kierowca, dostrzegając ograniczenie prędkości, nie zwalnia tempa jazdy. Z kolei art 95 kw określa karę za naruszenie obowiązku posiadania przez kierującego dokumentów wymaganych dyspozycją art. 38 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Jednym z takich dokumentów jest prawo jazdy. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego istnieją w niniejszej sprawie wszelkie przesłanki aby przypisać obwinionemu winę. Obwiniony bowiem -jako kierujący pojazdem- zobligowany jest do przestrzegania przepisów ruchu drogowego, a co za tym idzie do podporządkowania się regułom ruchu drogowego. W rozpatrywanej sytuacji nie zachodziła żadna anormalna sytuacja, a ponieważ brak jest jakichkolwiek okoliczności wyłączających winę, istnieją wszelkie przesłanki aby winę tę obwinionemu przypisać. Za przypisane obwinionemu wykroczenia z art. 92 p. 1 kw, art. 92a kw i z art. 95 kw Sąd na podstawie art. 92 a kw w zw z art. 9 § 2 kw i w zw z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 600 zł, uznając iż jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego czynu. Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art 33 kw: oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara ma osiągnąć w stosunku do obwinionego. Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionemu zdaniem Sądu jest bardzo wysoki. Obwiniony zlekceważył podstawowe zasady ruchu drogowego, a przekroczenie prędkości było tak znaczne, że wymagało surowej represji karnej. Przy ustalaniu wysokości grzywny Sąd -stosownie do art. 24 § 3 kw- kierował się dochodami sprawcy, jego warunkami rodzinnymi i majątkowymi. Sąd doszedł do wniosku, że w sytuacji obwinionego, który uzyskuje stały dochód i nie jest obarczony obowiązkiem utrzymania innych osób grzywna w wysokości 600 złotych będzie wystarczająca, aby osiągnąć względem niego cele kary. Wymierzona kara stanowić będzie dolegliwość adekwatną do wagi popełnionego przez obwinionego czynu, a jednocześnie wdroży go na przyszłość do przestrzegania porządku prawnego. Konsekwencją uznania obwinionego za winnego było również nałożenie na niego obowiązku zapłaty kosztów postępowania w kwocie 160 złotych. Na koszty te składają się zryczałtowane wydatki postępowania, które zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia wynoszą 100 złotych oraz opłata od wymierzonej kary grzywny w kwocie 60 złotych, zasądzona na podstawie art. 3 ust. 1 w zw z art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych ( jedn. tekst. Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 ze zm. )