Sad powszechny, VI Ka 757/19

Sygnatura akt VI Ka 757/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2019 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Dariusz Prażmowski Protokolant Monika Dąbek po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. przy udziale M. B. przedstawiciela Straży granicznej w R. sprawy A. N. ur. (...) w Ż. syna J. i B. obwinionego z art. 120 ust. 1 ustawy z dn. 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22 maja 2019 r. sygnatura akt IX W 394/18 na mocy art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw i art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 100 (sto) złotych. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r. sygn. IX W 394/18 orzekał w sprawie obwinionego A. N. . Apelację od wyroku wniósł obrońca obwinionego, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: - obrazę przepisów postępowania a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. przez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, w szczególności przez: uznanie wyjaśnień obwinionego za niewiarygodne, uznanie za niewiarygodne zeznań świadków M. N. , I. P. oraz D. M. , uznanie za wiarygodne zeznań świadka K. M. , - błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, iż obwiniony dopuścił się zarzuconego mu wykroczenia, gdy wyjaśnienia obwinionego temu przeczą, a ocena dowodów jest błędna, - obrazę prawa materialnego a to art. 120 a ust 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy . Obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie obwinionego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy stwierdził co następuje: Wywiedziona apelacja obrońcy obwinionego i zarzuty apelacji dotyczące wadliwej oceny dowodów i poczynionych w oparciu o tę ocenę błędnych ustaleń co do winy obwinionego nie zasługują na uwzględnienie. Błędne jest twierdzenie skarżącego w zakresie oceny poszczególnych dowodów. Należy pamiętać, że „dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. ” ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. II KK 17/14 ). Swobodna ocena dowodów jest jedną z naczelnych zasad prawa procesowego, u podstaw której leży zasada prawdy materialnej, a swobodna ocena dowodów nakazuje, aby Sąd oceniał znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego w sprawie na postawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd I instancji wskazał, że wyjaśnienia obwinionego są niewiarygodne wskazując na zasady doświadczenia życiowego i logiki, podkreślając iż obwiniony nie wniósł zastrzeżeń co do protokołu kontroli z dnia 31.10.2017 r., a nie sposób przyjąć iżby miał podpisać go pod presją osób kontrolujących skoro protokół był sporządzony dwa tygodnie po kontroli, zatem obwiniony miał pełną możliwość przemyśleć swoje stanowisko w zakresie kontroli, więc nie sposób znaleźć powodu dla którego nie kwestionował zapisów dotyczących wykonywania pracy przez I. P. z którymi jakoby się nie zgadzał, choć złożył zastrzeżenia w zakresie jego wynagrodzenia. To właśnie wyjaśnienia obwinionego w ogóle nie uwzględniające kwestii złożenia zastrzeżeń do protokołu tylko w zakresie wynagrodzenia są alogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenie życiowego. Trudno przyjąć, iż osoba zapoznająca się z protokołem – mająca znajdować się pod presją – z powodu tej presji nie kwestionuje jednych zapisów tego protokołu ale nie odczuwa presji kwestionując inne zapisy. Właśnie taka ocena treści wyjaśnień obwinionego oraz ich ewidentna sprzeczność z zeznaniami świadka K. M. powodowała że zeznania świadków M. N. , I. P. oraz D. M. zostały uznane za niewiarygodne. Nie była to kwestia powiązań rodzinnych czy pracowniczych. Należy zaś wskazać, iż zeznania świadków M. N. i I. P. musiały być oceniane szczególnie ostrożnie skoro byli oni zainteresowani w przedstawieniu obwinionego jako osoby wiarygodnej, z uwagi czy to na powiązania rodzinne czy to na kwestie utraty możliwości podjęcia pracy u obwinionego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku byłby słuszny jedynie wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł wyrok swój na faktach nie znajdujących potwierdzenia w wynikach przeprowadzonego postępowania dowodowego albo też z prawidłowo ustalonych faktów tych wyprowadziłby wnioski niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy lub doświadczenia życiowego. Ponadto w zakresie ustaleń faktycznych i oceny dowodów podkreślić trzeba, że zasada tłumaczenia wątpliwości na korzyść obwinionego nie polega na obowiązku automatycznego wyboru najkorzystniejszej wersji wynikającej z wyjaśnień i zeznań o niejednakowej treści. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może zaś sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego ( tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 1992 r., sygn. II AKr 116/92 - KZS 1992/3-9/129 ). Sąd Okręgowy analizując sposób rozumowania i wnioskowania Sądu I instancji zaprezentowany w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie znalazł podstaw do kwestionowania oceny i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w pełni je podzielił. Sąd I instancji poczynił właściwe ustalenia faktyczne w oparciu o właściwie zgromadzony materiał dowodowy. Ocena dowodów zaprezentowana przez Sąd Rejonowy nie jest w żadnym razie dowolną, lecz przeciwnie jest obiektywna i bezstronna, w trakcie której nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów jak i logicznego rozumowania. Brak podstaw do twierdzenia, iż to wyjaśnienia obwinionego miałyby być wyłączną podstawą ustaleń faktycznych, podczas gdy wersja przedstawiona przez świadka K. M. jest spójna i konsekwentna. Nie sposób uznać, iż I. P. na placu budowy przebywał wyłącznie jako towarzysz obwinionego któremu miał pokazywać plac budowy, gdy ewidentnie zeznania świadka K. M. wskazują, iż był on w ubraniu roboczym. Zasadne jest stanowisko Sądu I instancji w zakresie kwestii zastosowania art. 120 a ust 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , bowiem istotnie obwiniony nie uzyskał przed powierzeniem cudzoziemcowi pracy dokumentu uprawniającego go do pobytu na terenie Polski, choć taki wymóg wynika przecież z powołanego art. 2 i 3 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z dnia 6 lipca 2012 r.) które stanowią, że podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi jest obowiązany żądać od cudzoziemca przedstawienia przed rozpoczęciem pracy ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest obowiązany do przechowywania przez cały okres wykonywania pracy przez cudzoziemca kopii dokumentu, a takowej obwiniony przecież nie przedstawiał. Skonkludować stąd należy, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu trafnie wskazał na jakich dowodach oparł swe orzeczenie, wskazując jakie były zasady oceny dowodów, zaś ocena ta, poparta zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznana musi być za trafną. W ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów jest oceną logiczną, zgodną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. w sytuacji, gdy nie została ona zasadnie niczym podważona. Wina obwinionego w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu Odwoławczego, podobnie jak i kwalifikacja prawna przypisanego mu czynu. W ocenie Sądu Odwoławczego również wymierzona obwinionemu kara w pełnym zakresie uwzględnia wszelkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary, odzwierciedla prawidłowo stopień zawinienia i wykazanego przez obwinionego natężenia złej woli. Kierując się wskazanymi wyżej powodami Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, bowiem nie znalazł podstaw do kwestionowania trafności zaskarżonego wyroku w zakresie ustalonego stanu faktycznego i przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny dowodów, ani co za tym idzie w zakresie orzeczenia o winie obwinionego, i będącego jej konsekwencją orzeczenia o karze. Sąd obciążył kosztami za postępowanie odwoławcze obwinionego, na mocy przepisów wskazanych w sentencji.