Sad powszechny, VI P 442/18

Sygn. akt VI P 442/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2019 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący sędzia Maria Sałacińska Ławnicy: Elżbieta Godlewska, Mariola Kozaczka Protokolant sądowy starszy protokolant sądowy Patrycja Wielgus po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2019 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa J. D. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę

1. oddala powództwo;
2. nie obciąża powoda J. D. kosztami zastępstwa procesowego. Elżbieta Godlewska Maria Sałacińska Mariola Kozaczka Sygn. akt VI P 442/18 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 13 listopada 2018 roku (data wniesienia) powód J. D. wniósł o zasądzenie od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwoty 12.900 zł tytułem odszkodowania z tytułu bezpodstawnego rozwiązania umowy o pracę wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu oraz zasądzenie kosztów procesu. Powód w uzasadnieniu wskazał, że najpierw był zatrudniony w pozwanej na okres próbny. Po zakończeniu okresu próbnego otrzymał umowę o pracę na czas określony na 12 miesięcy. Po 7 dniach od podpisania drugiej umowy otrzymał od pracodawcy wypowiedzenie umowy o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. Powód wskazywał, że w trakcie zatrudnienia wywiązywał się w sposób dobry ze swoich obowiązków, był lubiany przez innych pracowników oraz angażował się w pracę. (pozew – k.1-1verte) W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, że powód miał zawartą umowę o pracę na czas określony, a wypowiedzenie takiej umowy o pracę jest możliwe przez każdą ze stron bez podania przyczyny. W ocenie pozwanej Kodeks pracy nie wymaga, aby w piśmie, w którym jest składane oświadczenie o wypowiedzeniu, była zawarta przyczyna wypowiedzenia. Niezależnie od powyższego pozwana wskazała, że wbrew twierdzeniom powoda był on oceniany negatywnie przez przełożonych, nie wykonywał dobrze swoich obowiązków, inni pracownicy nie chcieli z nim współpracować. W okresie zatrudnienia powód był przenoszony z tzw. „gorącej kuchni bankietowej” na „kafeterię” jednak i tam się nie sprawdził, a do sposobu wydawania potraw i niewłaściwego zachowania przełożeni mieli nadal zastrzeżenia. Ponadto pozwana podniosła, że na podstawie art. 50 § 3 k.p. powodowi przysługiwałoby tylko odszkodowanie w przypadku naruszenia przepisów o wypowiadaniu umów o pracę zawartych na czas określony. Powód natomiast nie wskazywał na żadne naruszenia jakichkolwiek przepisów. (odpowiedź na pozew – k. 12-15) Sąd ustalił, co następuje: Powód J. D. zawarł z pozwaną w dniu 20 sierpnia 2018 roku umowę o pracę na okres próbny od 20 sierpnia 2018 roku do 31 października 2018 roku na stanowisku kucharza z wynagrodzeniem 4.300 zł brutto w pełnym wymiarze czasu pracy. Od 1 listopada 2018 roku powód był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony zawartej do 31 października 2018 roku na tych samych zasadach jak w umowie o pracę na okres próbny Wynagrodzenie powoda obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.300 zł brutto miesięcznie. (zaświadczenie – k. 25; umowa o pracę na okres próbny – k. B2 cz.B a.o. powoda; umowa o pracę na czas określony – B18 cz.B a.o. powoda) Pismem z dnia 7 listopada 2018 roku (wręczonym powodowi w tym dniu) pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę zawartą na czas określony od dnia 30 października 2018 roku z zachowaniem okresu wypowiedzenia wynoszącego 2 tygodnie, który upłynie w dniu 24 listopada 2018 roku. W piśmie przedstawionym powodowie pozwana nie zawarła przyczyn rozwiązania z powodem umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia. (rozwiązanie umowy o pracę na czas określony – k. C1 cz.C. a.o. powoda) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz aktach osobnych. Nie były kwestionowane okoliczności odnośnie wręczenia powodowi wypowiedzenia umowy o prace, braku wskazania przyczyn uzasadniających wypowiedzenia oraz dnia kiedy zostało powodowi wręczone wypowiedzenie. Sąd ustalając stan faktyczny nie oparł się na zeznaniach świadka D. P. oraz powoda J. D. , ponieważ nie wniosły nic do sprawy w zakresie rozpoznania roszczenia o odszkodowanie biorąc pod uwagę niezgodność z prawem wypowiedzenia dokonanego powodowi. Kwestie na jakie to osoby zeznawały – okoliczności pracy powoda oraz oceny jego pracy biorąc pod uwagę, że przesłanką odszkodowania nie jest brak uzasadnienia wypowiedzenia – okazały się nieprzydatne dla ustaleń Sądu. Sąd zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie było roszczenie odszkodowawcze, które powód opierał na kwestionowaniu przyczyn wręczonego jej wypowiedzenia. Przede wszystkim Sąd miał na uwadze, że w niniejszej sprawie strony łączyła umowa o pracę zawarta na czas określony. Wobec tego podstawą materialnoprawną dla roszczenia odszkodowawczego powódki jest art. 50 § 3 k.p. , zgodnie z którym jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. Przesłanką dla zasądzenia ww. odszkodowawczego jest jedynie niezgodność z prawem wypowiedzenia umowy terminowej. Brak tutaj wskazania, że przesłanką takiego roszczenia może być również nieuzasadnienie wypowiedzenia, jak ma to miejsce w przypadku wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony, zgodnie z art. 45 § 1 k.p. Wobec tego Sąd w niniejszej sprawie nie badał przyczyn, jakie legły u podstaw wręczenia powodowi wypowiedzenia. Pracodawca nie miał również obowiązku podawania takich przyczyn w treści wypowiedzenia, za czym przemawia art. 30 § 4 k.p. , zgodnie z którym w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Ustawodawca nie nakłada już takiego obowiązku na oświadczenie o rozwiązaniu za wypowiedzeniem umowy zawartej na zastępstwo. Wobec powyższego Sąd zbadał jedynie, czy wypowiedzenie wręczone powodowi było zgodne z prawem. Sąd miał na uwadze, że w treści wypowiedzenia pracodawca wskazał na dwutygodniowy okres wypowiedzenia i oznaczył jako datę końcową stosunku pracy dzień 24 listopada 2018 r. Zgodnie jednak z art. 36 § 1 k.p. okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy o pracę zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi: 1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy, 2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy; 3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata. Powód była zatrudniony w pozwanej spółce łącznie przez niecałe 3 miesiące, wobec czego jego okres wypowiedzenia wynosił dwa tygodnie, Oznacza to więc, że pracodawca wskazał prawidłowy okres wypowiedzenia powodowi. Zachowany został również wymóg pisemnego sformułowania wypowiedzenia ( art. 30 § 4 k.p. ). W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki uzasadniające ochronę pracownika przed wypowiedzeniem ( art. 39-41 k.p. ). Sąd miał również na uwadze, że powód w toku postępowania, poza argumentacją dotyczącą przyczyn wypowiedzenia, nie podnosił innych twierdzeń mających wskazać na niezgodność z prawem rozwiązania umowy o pracę. Reasumując wypowiedzenie wręczone powodowi jest zgodne z prawem, a co za tym idzie roszczenie powoda podlega oddaleniu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Odstępując od obciążania powoda kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego Sąd miał na względzie treść art. 102 k.p.c. który stanowi, że w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W ocenie Sądu w tej sprawie miał miejsce wypadek szczególnie uzasadniony, ponieważ powód nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wiedział o oczywistej bezzasadności powództwa już przed wniesieniem sprawy do Sądu. Ponadto za odstąpieniem od obciążania powoda kosztami procesu przemawiała jego trudna sytuacja finansowa, gdyż w chwili wyrokowania pozostawał osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Powód nie jest w stanie w chwili obecnej zarobkować i uzyskiwać środków pieniężnych wobec swojej choroby związanej z cukrzycą oraz jej powikłaniami – ma stopę cukrzycową, doznał złamania stopy, która się nie zrasta i grozi mu amputacja. Obciążenie powoda kosztami procesu byłoby nadmiernym i nieuzasadnionym w sytuacji jego trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Orzeczenie o powyższym zapadło jak w punkcie 2 sentencji wyroku.