Sad powszechny, IV Kz 264/20

Sygn. akt IV Kz 264/20 POSTANOWIENIE Dnia 12 sierpnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący : SSO Paweł Pratkowiecki Protokolant : stażysta Wiktoria Olecka przy udziale Prokuratora Magdaleny Oborskiej po rozpoznaniu w sprawie A. S. ( S. ) podejrzanego o przestępstwa z art. 244 k.k. zażalenia podejrzanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 17 lipca 2020 r. w przedmiocie tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. postanawia zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że uchylić środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania zastosowany wobec podejrzanego A. S. ( S. ), syna C. , ur. (...) w L. . UZASADNIENIE Postanowieniem z 17 lipca 2020 r. Sąd Rejonowy w Legnicy działając na wniosek prokuratora zastosował wobec podejrzanego tymczasowe aresztowanie do 13 września 2020 r. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył podejrzany i wniósł o uchylenie aresztu. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Zażalenie co do zasady zasługiwało na uwzględnienie. W sprawie brak jest podstaw do stosowania wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania. Środek zapobiegawczy można bowiem zastosować jedynie w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobieżenia popełnieniu przez podejrzanego nowego, ciężkiego przestępstwa ( art. 249 § 1 k.p.k. ). Szczególne przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania wskazano w art. 258 k.p.k. Są nimi obawa ucieczki lub ukrywania się podejrzanego, obawa matactwa, a w odniesieniu do popełnienia nowego przestępstwa obawa, że będzie to przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu powszechnemu. W realiach niniejszej sprawy żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Zarówno sąd pierwszej instancji, jak i prokurator we wniosku, nie wskazali na istnienie zagrożeń dla prawidłowego przebiegu postępowania w postaci realnej obawy ucieczki, ukrywania się lub mataczenia przez podejrzanego. Nie wskazano tam również, że podejrzany może w przyszłości popełnić przestępstwo, o którym mowa w art. 258 § 3 k.p.k. Jedynym argumentem jaki podniósł Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu oraz prokurator we wniosku o areszt, było istnienie obawy, że podejrzany po raz kolejny popełni występek z art. 244 k.k. W takiej sytuacji nie ma jednak podstaw do powoływania się na art. 258 § 3 k.p.k. Chybione są również argumenty, że ewentualne popełnienie przez podejrzanego kolejnego występku z art. 244 k.k. będzie stanowić przeszkodę do zakończenia dochodzenia. Wszak nie ma konieczności objęcia wszystkich przestępstw popełnionych przez podejrzanego jednym postępowaniem. Jeśli w przyszłości podejrzany rzeczywiście popełnieni kolejne przestępstwo, to wówczas można będzie wszcząć i przeprowadzić odrębne postępowanie. W konsekwencji błędem było powołanie się na art. 258a k.p.k. , jako podstawę do zastosowania wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie jedynie wówczas, gdy spełnione są przesłanki szczególne do zastosowania aresztu ( art. 258 k.p.k. ), co jak wykazano wyżej, w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Innymi słowy, przepis art. 258a k.p.k. nie tworzy samodzielnej podstawy do zastosowania tymczasowego aresztowania, rozumianej jako nieskuteczność środka dotychczasowego, lecz jest ściśle powiązany z istnieniem przesłanek szczególnych, o których mowa w art. 258 k.p.k. Brak tych przesłanek uniemożliwia stosowanie łagodniejszego środka zapobiegawczego, a tym samym, co oczywiste, wyklucza zastosowanie środka surowszego. Z wszystkich tych przyczyn orzeczono, jak na wstępie.