Sygn. akt VI U 107/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2020 roku. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący sędzia Przemysław Chrzanowski Protokolant starszy protokolant sądowy Aleksandra Łaszuk po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2020 roku w Warszawie na rozprawie sprawy N. B. z udziałem zainteresowanego (...) (...) Sp. z o.o. przeciwko (...) w W. o zasiłek chorobowy, zasiłek macierzyński i zwrot świadczeń w związku z odwołaniem N. B. od decyzji (...) w W. z dnia 15 lutego 2018 roku znak: (...)
- zmienia w części decyzję (...) w W. z dnia 15 lutego 2018 roku znak: (...) w ten sposób, że ustala, że N. B. nie jest zobowiązana do zapłaty odsetek obliczanych od kwoty 35.352,45 zł za okres od dnia następującego po dniu, w którym została dokonana wypłata nienależnych świadczeń do dnia 21 lutego 2018 roku oraz oddala odwołanie w pozostałej części,
- znosi wzajemnie między stronami koszty procesu. Sygn. akt VI U 107/18 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 15 lutego 2018 roku, znak: (...) , (...) w W. uchylił decyzję z dnia 24 lipca 2014 roku, znak: (...) , uznał, że podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku oraz zasiłku macierzyńskiego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 5 kwietnia 2015 roku stanowi kwota 2.588,70 zł (tj. 3.000,00 zł po odliczeniu składek w wysokości 13,71%), a także zobowiązał N. B. do zwrotu różnicy wypłaconego zasiłku chorobowego za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku oraz zasiłku macierzyńskiego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 30 czerwca 2014 roku wraz z odsetkami w łącznej kwocie 46.075,14 zł. W uzasadnieniu swej decyzji (...) podał, że wypłacił N. B. zasiłek chorobowy za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku oraz zasiłek macierzyński za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 30 czerwca 2014 roku z tytułu zatrudnienia u płatnika składek (...) (...) sp. z o.o., przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego oraz zasiłku macierzyńskiego uwzględniono wynagrodzenie zasadnicze za miesiąc luty 2014 roku w kwocie 3.000,00 zł brutto oraz premię uznaniową w kwocie 14.127,27 zł brutto – tak wyliczoną podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota 14.779,12 zł. Następnie (...) wskazał, że decyzją z dnia 11 lipca 2014 roku, znak: (...) (...) w W. stwierdził, że N. B. podlega ubezpieczeniom społecznym u płatnika składek (...) (...) sp. z o.o. jednocześnie uznając, że od dnia 1 lutego 2014 roku podstawa wymiaru składek wynosi 2.250,00 zł brutto miesięcznie. Z kolei prawomocnym wyrokiem z dnia 6 września 2017 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie zmienił tę decyzję (...) w ten sposób, że ustalił wysokość podstawy wymiaru składek na kwotę 3.000,00 zł. Wobec tego (...) uznał, że podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku oraz zasiłku macierzyńskiego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 5 kwietnia 2015 roku stanowi kwota 2.588,70 zł, czyli 3.000,00 zł po odliczeniu składek w wysokości 13,71%. Z uwagi na fakt, że (...) dokonał wypłaty zasiłku chorobowego za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku oraz zasiłku macierzyńskiego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 30 czerwca 2014 roku przyjmując jako podstawę wymiaru zasiłku kwotę 14.779,12 zł powstała nadpłata różnicy tych zasiłków w kwocie brutto 35.352,45 zł, która polega zwrotowi wraz z odsetkami w kwocie 10.722,69 zł. (decyzja (...) z dnia 15.02.
- – k. 1 akt organu rentowego) Od powyższej decyzji N. B. wniosła odwołanie, wnosząc o jej zmianę poprzez odstąpienie od zobowiązania odwołującej do zwrotu różnicy pobranych świadczeń wraz z odsetkami oraz ustalenie podstawy wymiaru zasiłków od wysokości odpowiadającej wypłaconym świadczeniom z uwzględnieniem wypłaconej premii. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczona podała, że nie można uznać, że pobrała ona nienależnie wypłacone jej przez (...) zasiłki, ponieważ ustalenie i pobranie świadczeń spowodowane było przekazaniem przez płatnika składek, a nie przez odwołującą, błędnych danych mających wpływ na prawo do świadczeń – ich wysokość. Wobec tego odwołująca podniosła, że obowiązek zwrotu wypłaconych nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego obciąża płatnika składek. (odwołanie – k. 1 – 5) W odpowiedzi na odwołanie (...) w W. wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska organ rentowy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. (odpowiedź na odwołanie – k. 8 – 8 verte) Pismem procesowym z dnia 31 maja 2019 roku odwołująca N. B. sprecyzowała swoje stanowisko, wnosząc ostatecznie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie braku obowiązku zwrotu przez odwołującą różnicy wypłaconego zasiłku chorobowego za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku oraz zasiłku macierzyńskiego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 30 czerwca 2014 roku wraz z odsetkami w łącznej kwocie 46.075,14 zł. (pismo procesowe z dnia 31.05.2019r. – k. 43 – 49) Płatnik składek (...) (...) Sp. z o.o. nie zajął stanowiska w sprawie. (k. 64) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 22 października 2012 roku odwołująca N. B. została wpisana do akt rejestrowych spółki (...) (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (nr KRS (...) ) jako członek zarządu tej spółki razem z T. M. . Po odwołaniu T. M. ze składu zarządu, od dnia 28 lutego 2013 roku odwołująca była jedynym członkiem zarządu tej spółki. Odwołująca została wykreślona z KRS dnia 18 września 2014 roku. Spółka (...) (...) sp. z o.o. (nr KRS (...) ) została wykreślona z KRS dnia 9 grudnia 2014 roku (wpis uprawomocnił się z dniem 30 grudnia 2014 roku). (dowód: odpis pełny KRS – k. 124 – 129 oraz k. 5 – 7 akt sprawy VII U 1796/14) N. B. przebywała na zwolnieniu lekarskim w okresie od 3 marca 2014 roku do 20 kwietnia 2014 roku. Za okres od 3 marca 2014 roku do (...) kwietnia 2014 roku zakład pracy wypłacił jej wynagrodzenie za czas choroby, od dnia 5 kwietnia 2014 roku wypłatę zasiłku chorobowego przejął Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W treści zaświadczenia płatnika składek złożonego do (...) dnia 17 marca 2014 roku pracodawca odwołującej, czyli spółka (...) (...) sp. z o.o. (nr KRS (...) ), wskazał składniki wynagrodzenia za okresy miesięczne w postaci stałego wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 3.000,00 zł brutto oraz premii w kwocie 14.127,27 zł brutto. Z kolei w treści deklaracji (...) RCA za luty 2014 roku pracodawca odwołującej wskazał kwotę 17.127,27 zł jako podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe. Dnia 7 kwietnia 2014 roku odwołująca urodziła córkę, a pismem z dnia 14 kwietnia 2014 roku wniosła o wypłatę zasiłku macierzyńskiego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 24 sierpnia 2014 roku. W treści zaświadczenia płatnika składek złożonego do (...) 6 maja 2014 roku pracodawca odwołującej wskazał składniki wynagrodzenia za okresy miesięczne w postaci stałego wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 3.000,00 zł brutto oraz premii w kwocie 14.127,27 zł brutto. (dowód: zwolnienie lekarskie – k. 6 akt organu rentowego, pismo z dnia 20.03.2014r. – k. (...) akt organu rentowego, zaświadczenie płatnika składek z 17.03.2014r. – k. 3 akt organu rentowego, deklaracja (...) za luty 2014 roku – k. 9 akt organu rentowego, odpis skrócony aktu urodzenia – k. 8 akt organu rentowego, pismo z dnia 14.04.2014r. – k. 11 akt organu rentowego, zaświadczenie płatnika składek z 06.05.2014r. – k. 12 akt organu rentowego) Decyzją nr (...) z dnia 11 lipca 2014 roku (...) w W. stwierdził, że N. B. podlega ubezpieczeniom społecznym pracowników z tytułu zatrudnienia w (...) (...) sp. z o.o. nieprzerwanie od dnia 1 lutego 2011 roku, a od dnia 1 lutego 2014 roku podlega ona ubezpieczeniom społecznym pracowników z tytułu zatrudnienia u tego pracodawcy z podstawą wymiaru składek w wysokości 2.250,00 zł brutto miesięcznie, w wymiarze czasu pracy ¾ etatu. Od powyższej decyzji N. B. wniosła odwołanie. W wyniku jego rozpoznania prawomocnym wyrokiem z dnia 6 września 2017 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt III AUa 454/16, Sąd Apelacyjny w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję (...) poprzez ustalenie wysokości podstawy wymiaru składek N. B. z tytułu zatrudnienia w (...) (...) sp. z o.o. w W. począwszy od dnia 1 lutego 2014 roku na kwotę 3.000,00 zł brutto miesięcznie, przy wymiarze czasu pracy ¾ etatu. (dowód: decyzja z dnia 11.07.2014r. – k. 16 akt organu rentowego, odwołanie – k. 2 – (...) akt sprawy VII U 1796/14, wyrok SA w Warszawie z dnia 06.09.2017r. – k. 160 – 161 akt sprawy VII U 1796/14) Decyzją z dnia 24 lipca 2014 roku, znak: (...) , (...) w W. uznał, że podstawę wymiaru zasiłku chorobowego N. B. za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku oraz zasiłku macierzyńskiego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 5 października 2014 roku stanowi kwota 1.941,53 zł, a także zobowiązał płatnika składek (...) (...) sp. z o.o. do zwrotu różnicy wypłaconego N. B. zasiłku chorobowego z funduszu chorobowego za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku w kwocie 855,84 zł brutto oraz zasiłku macierzyńskiego z funduszu chorobowego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 30 czerwca 2014 roku w kwocie 36.373,20 zł wraz z odsetkami w łącznej kwocie 690,27 zł. Od powyższej decyzji N. B. oraz spółka (...) (...) sp. z o.o. wnieśli odwołania. Odwołanie N. B. zostało zwrócone zarządzeniem z dnia 31 października 2014 roku, zaś odwołanie spółki (...) (...) sp. z o.o. zostało zwrócone zarządzeniem z dnia 5 lutego 2015 roku. Pismem z dnia 12 września 2016 roku (...) I Oddział w W. Wydział (...) Dochodów poinformował, że w związku z wykreśleniem z rejestru przedsiębiorców spółki (...) (...) sp. z o.o. nie można dochodzić należności określonej w decyzji z dnia 24 lipca 2014 roku. (dowód: decyzja z dnia 24.07.2014r. – k. 22 akt organu rentowego, odwołania – k. 23 i 24 akt organu rentowego, zarządzenie z dnia 31.10.
- – k. 33 akt organu rentowego, zarządzenie z dnia 05.02.2015r. – k. 40 akt organu rentowego, pismo z dnia 12.09.2016r. – k. 41 akt organu rentowego) Przy przyjęciu za podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku oraz zasiłku macierzyńskiego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 5 kwietnia 2015 roku kwoty 3.000,00 zł (tj. 2.588,70 zł po odliczeniu składek w wysokości 13,71%) wysokość należnych odwołującej świadczeń wyniesie 25.334,74 zł brutto (21.407,74 zł do wypłaty). Przy przyjęciu za podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od 5 kwietnia 2014 roku do 6 kwietnia 2014 roku oraz zasiłku macierzyńskiego za okres od 7 kwietnia 2014 roku do 5 kwietnia 2015 roku kwoty 14.779,12 zł wysokość należnych odwołującej świadczeń wyniesie 144.145,68 zł brutto (118.846,68 zł do wypłaty). (dowód: opinia biegłego z zakresu księgowości i rachunkowości – k. 83 – 92) Przygotowaniem wszelkiej dokumentacji do (...) dotyczącej zasiłków pobieranych przez pracowników spółki (...) (...) sp. z o.o. zajmowało się zewnętrzne biuro księgowe, pracownicy nie tworzyli tych dokumentów, nie były im również te dokumenty przekazywane, ani ich treść nie była z nimi konsultowana. (...) nie kontaktował się z odwołującą w sprawie jej prawa do zasiłków, ani w sprawie wysokości podstawy wymiaru tych zasiłków. N. B. – jako osoba ubezpieczona – nie przedstawiała ZUS-owi żadnych dokumentów, nikt jej nie wzywał do złożenia jakichkolwiek wyjaśnień. (...) nigdy nie informował odwołującej, że nie należy się jej świadczenie. Obowiązki pracownicze wykonywane przez odwołującą u płatnika składek (...) (...) sp. z o.o. miały wpływ na premie, były premie kwartalne i roczna, naliczana od zysku. (dowód: zeznania świadka M. G. – protokół rozprawy z dnia 16.10.2019r. od 00:04:53 do 00:10:11, zeznania świadka A. P. – protokół rozprawy z dnia 16.10.2019r. od 00:11:57 do 00:15:38, zeznania odwołującej się N. B. – protokół rozprawy z dnia 13.12.2019r. od 00:01:21 do 00:14:51) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wskazane wyżej dowody z dokumentów i ich kserokopii, których wiarygodność nie została skutecznie zakwestionowana przez strony w toku postępowania. Sąd oparł się również na zeznaniach świadków M. G. i A. P. , są one bowiem ze sobą zgodne i spójne. Odnośnie zeznań N. B. Sąd oparł się na nich jedynie w zakresie, w jakim zeznaje ona, że dokumenty do (...) sporządzało zewnętrzne biuro księgowe oraz, że sam (...) nie wzywał odwołującej do złożenia jakichkolwiek dokumentów, ani nie kontaktował się z nią w sprawie jej zasiłków. Jednocześnie Sąd nie dał jednak wiary zeznaniom odwołującej w zakresie, w jakim twierdzi ona, że nie miała wpływu na to, co do (...) zgłaszał płatnik składek, czyli jej pracodawca. Sąd miał bowiem na uwadze, że odwołująca w okresie składania zaświadczenia płatnika składek istotnego w niniejszej sprawie, była jedynym członkiem zarządu spółki (...) (...) sp. z o.o. (...) powyższego zarządzała ona tą spółką. Była więc jedyną osobą, która mogła w imieniu spółki przekazać odpowiednie informacje do biura księgowego, a także do (...) . Jako jedyny członek zarządu spółki (...) (...) sp. z o.o. odpowiadała za informacje zgłaszane przez płatnika do (...) , bowiem to ona samodzielnie działała w imieniu płatnika - jako jedyny członek jego zarządu. Wobec powyższego Sąd uznał, że odwołująca miała wiedzę co do treści zaświadczenia płatnika składek złożonego do (...) i sama wcześniej przekazała odpowiednie informacje potrzebne do jego uzupełnienia do biura księgowego. Inni pracownicy nie tworzyli tych dokumentów, nie były im również te dokumenty przekazywane, ani ich treść nie była z nimi konsultowana. Sąd też miał na uwadze, że rzeczone zaświadczenie jest opatrzone pieczątką płatnika składek, a nie biura księgowego, co oznacza, że po sporządzeniu przez to biuro, pismo musiało wrócić do spółki, gdzie dopiero zostało opatrzone podpisem pracownika i pieczątką. Tym samym odwołująca miała wpływ na informacje zawarte w tym zaświadczeniu i w ocenie Sądu wiedziała o jego treści. Sąd oparł się również na wnioskach zawartych w opinii biegłego z zakresu księgowości i rachunkowości, nie zostały one bowiem podważone przez strony w toku postępowania. Odwołująca początkowo wnosiła zastrzeżenia do tej opinii, jednak na rozprawie w dniu 3 czerwca 2020 roku cofnęła wniosek o uzupełaniającą opinię biegłej. Jednocześnie zastrzeżenia odwołującej do opinii biegłej sprowadzały się jedynie do kwestii prawnych, a konkretnie przesłanek uznania świadczenia za nienależnie pobrane, a nie do nieprawidłowości w samych wyliczeniach. Należy zaś podkreślić, że analiza kwestii prawnych nie należy do biegłej, lecz do Sądu rozpoznającego merytorycznie sprawę. Strony procesu nie wnosiły o uzupełnienie materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Sąd zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest odwołanie N. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w W. ustalającej podstawę wymiaru przyznanych jej zasiłków chorobowego i macierzyńskiego w kwocie 2.588,70 zł oraz zobowiązującej ubezpieczoną do zwrotu różnicy wypłaconych jej zasiłków. Odwołanie sprowadzało się w istocie do zakwestionowania obowiązku zwrotu przez odwołującą różnicy w wypłaconych jej zasiłkach chorobowym i macierzyńskim. Sąd miał bowiem na uwadze, że jeśli chodzi o samą podstawę wymiaru tych zasiłków, to niewątpliwie podstawą tą jest kwota podana w zaskarżonej decyzji. Wynika ona z innej decyzji (...) ustalającej podstawę wymiaru składek, która została zmieniona prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2017 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt III AUa 454/16, którym Sąd ustalił jednocześnie, że podstawa wymiaru składek odwołującej z tytułu jej zatrudnienia u płatnika składek powinna wynosić 3.000,00 zł. Kwota ta po odliczeniu 13,71% daje właśnie podstawę wymiaru zasiłków w kwocie 2.588,70 zł. Zgodnie z art. 365 § 1 KPC Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany tym wyrokiem Sądu Apelacyjnego. Wobec tego nie sposób zmienić w niniejszej sprawie podstawy wymiaru określonej w zaskarżonej decyzji. Oznacza to jednocześnie, że faktycznie zaistniała różnica między wypłaconymi odwołującej zasiłkami, a kwotami należnymi jej z tego tytułu - przy prawidłowym uwzględnieniu podstawy wymiaru zasiłków. Należy więc przejść do analizy prawidłowości nałożenia na odwołującą obowiązku zwrotu tej różnicy pomiędzy świadczeniem należnym, a wypłaconym. Podstawą dla wydania zaskarżonej decyzji w tym zakresie jest regulacja z art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Zgodnie z tą regulacją osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Z kolei art. 84 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych określa kiedy można uznać świadczenie za nienależnie pobrane. Wyróżnia on dwie sytuacje. I tak za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się: ⚫ świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń, albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania, ⚫ świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobą pobierającą świadczenia. W niniejszej sprawie nie doszło do zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczenia, albo wstrzymanie ich wypłaty. Wobec tego nie znajdzie tu zastosowania definicja z art. 84 ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Jak wynika z analizy ustalonego stanu faktycznego, do wypłacenia zbyt dużej kwoty świadczenia doszło w wyniku wprowadzenia organu rentowego w błąd co do postawy wymiaru tego zasiłku poprzez doliczenie do niej premii otrzymywanej przez odwołującą u jej pracodawcy. Jednocześnie art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wskazuje, że dla skutecznego żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia nie wystarczy wykazać, że doszło do wprowadzenia organu w błąd, ale wymagane jest świadome wprowadzenie go w ten błąd. Innymi słowy, aby (...) mógł skutecznie żądać zwrotu nienależnie pobranego świadczenia powinien wykazać, że podmiot, do którego o ten zwrot się zwraca, świadomie wprowadził organ w błąd. Jednocześnie należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie ma spełnionej przesłanki wypłacenia świadczenia na podstawie nieprawdziwych zeznań; w sprawie brak było bowiem jakichkolwiek świadków na etapie postępowania przed ZUS-em; brak jest również spełnionej przesłanki fałszywych dokumentów, nigdzie bowiem (...) nie argumentował, że jakakolwiek dokumentacja została sfałszowana. Jednocześnie faktycznie doszło do wprowadzenia organu rentowego w błąd poprzez zaliczenie premii do podstawy wymiaru zasiłku. W toku postępowania Sąd ustalił, że dokument, z którego wynikała premia niesłusznie doliczona do podstawy wymiaru zasiłku, został sporządzony przez pracodawcę odwołującej, spółkę (...) (...) sp. z o.o. (...) wynika z analizy dokumentu zaświadczenia płatnika składek z k. 3 akt organu rentowego, gdzie wskazano premię, a jednocześnie dokument został opatrzony pieczątką firmową spółki. Ponadto płatnik składek wykazał też w deklaracjach (...) jako podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe kwotę powiększoną o wypłaconą odwołującej premię. W toku postępowania odwołująca argumentowała, że nie miała wpływu na treść dokumentów wysyłanych przez pracodawcę do (...) , zajmowało się tym zewnętrzne biuro księgowe, dokumenty te nie były konsultowane wcześniej z odwołującą. W ocenie Sądu jednak to odwołująca była odpowiedzialna za przekazanie danych do biura księgowego, zaś ewentualny brak konsultacji z tym biurem dokumentu w postaci zaświadczenia płatnika składek obciąża odwołującą. Sąd miał bowiem na uwadze, że z odpisu pełnego KRS spółki (...) (...) sp. z o.o. znajdującego się na k. 124 – 129 akt niniejszej sprawy oraz na k. 5 – 7 akt sprawy VII U 1796/14 wynika, że w okresie sporządzania zaświadczenia płatnika składek N. B. była jedynym członkiem zarządu tej spółki. Członek zarządu odpowiada zaś za kierowanie spółką i podejmowane w jej imieniu decyzje. Odwołująca jest więc odpowiedzialna za przekazywane do zewnętrznego biura księgowego informacje potrzebne do uzupełnienia i przedłożenia do (...) zaświadczenia płatnika składek. To ona również powinna ten dokument skontrolować. Nie są słuszne tłumaczenia odwołującej, że nie miała żadnego wpływu na treść dokumentów wysyłanych do (...) . Nie można bowiem przyjąć, że jedyny członek zarządu spółki nie ma wpływu na treść dokumentów wysyłanych przez tę spółkę w kontaktach z urzędem, jakim jest (...) . Oznaczałoby to bowiem niewypełnianie swoich obowiązków w zarządzie. Wobec powyższego Sąd uznał, że odwołująca, jako jedyny członek zarządu spółki (...) (...) sp. z o.o., miała wpływ na informacje przekazywane do zewnętrznego biura księgowego, mogła też skontrolować treść zaświadczenia płatnika składek przesyłanego do (...) i winna wiedzieć, co w nim jest zawarte. Nie bez znaczenia dla oceny tej przesłanki jest również fakt, że dokumenty te dotyczyły samej odwołującej i miały bezpośredni wpływ na wysokość przyznanego jej później zasiłku macierzyńskiego. Tym samym Sąd uznał, że odwołująca podała informacje, które znalazły się w zaświadczeniu płatnika składek, co każe uznać, że świadomie wprowadzono (...) w błąd. Wobec tego spełniona jest przesłanka z art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Świadczenie należy więc uznać za nienależnie pobrane, a odwołująca jest zobowiązana do jego zwrotu. Zgodnie z art. 84 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych , jeżeli pobranie nienależnych świadczeń zostało spowodowane przekazaniem przez płatnika składek lub inny podmiot nieprawdziwych danych mających wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość, obowiązek zwrotu tych świadczeń wraz z odsetkami obciąża odpowiednio płatnika składek lub inny podmiot. W niniejszej sprawie, jak to wskazano wyżej, pobranie nienależnych świadczeń zostało spowodowane przekazaniem nieprawdziwych danych w ramach pozostawania przez odwołującą jedynym członkiem zarządu, wobec czego to ona jest podmiotem zobowiązanym do zwrotu różnicy między świadczeniem wypłaconym, a należnym. Jednocześnie jednak Sąd miał na uwadze, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie w zakresie kwoty odsetek żądanej od odwołującej. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy systemowej osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się zaś, że dopiero od chwili doręczenia decyzji administracyjnej dotyczącej zwrotu nienależnie pobranego świadczenia powstaje obowiązek zapłaty odsetek od kwoty nienależnie pobranego świadczenia (por. wyrok SA w Białymstoku z dnia (...) lipca 2018 roku, sygn. akt III AUa 388/18, podobnie wyrok SA w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2017 roku, sygn. akt III AUa 1494/16, czy wyrok SA w Szczecinie z dnia 21 grudnia 2016 roku, sygn. akt III AUa 204/16). Jeżeli organ rentowy w decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia zakreśli jeszcze dodatkowy termin do zwrotu takiego świadczenia, to odsetki nie mogą być ustalone za okres poprzedzający ten dodatkowy termin (zob. wyrok SA w Gdańsku z dnia 5 października 2017 roku, sygn. akt III AUa 555/17). Z treści odwołania, niekwestionowanej w tym zakresie przez organ rentowy, wynika, że decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie została odebrana przez odwołującą w dniu 22 lutego 2018 roku. Wobec tego odsetki ustawowe mogą być naliczane od kwoty głównej w wysokości 35.352,45 zł dopiero od dnia 22 lutego 2018 roku. Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 477 14 k.p.c. oraz ww. przepisów zmienił w części decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w W. z dnia 15 lutego 2018 roku znak: (...) w ten sposób, że ustalił, że N. B. nie jest zobowiązana do zapłaty odsetek obliczanych od kwoty 35.352,45 zł za okres od dnia następującego po dniu, w którym została dokonana wypłata nienależnych świadczeń do dnia 21 lutego 2018 roku oraz oddalił odwołanie w pozostałej części. Odnośnie kosztów postępowania Sąd miał na uwadze, że odwołująca wygrała w części proces, co do odsetek oznaczonych w zaskarżonej decyzji, jednak jednocześnie przegrała w zakresie zobowiązania jej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Wobec tego Sąd uznał, że należy zastosować w tej sprawie instytucję z art. 100 KPC i wzajemnie znieść między stronami koszty procesu.