Sad powszechny, XXI U 293/20

Sygn. akt XXI U 293/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR (del.) Krzysztof Kopciewski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2020 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 1 k.p.c. sprawy z odwołania A. D. od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. z dnia 13 listopada 2019 roku, nr ewid. (...) o wysokość emerytury funkcjonariusza Służby Celno - Skarbowej

1. oddala odwołanie;
2. zasądza od A. D. na rzecz Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Ubezpieczona A. D. wniosła odwołanie od decyzji z dnia z dnia 13 listopada 2019 roku w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości emerytury podnosząc, że organ rentowy nie zastosował w toku postępowania art. 33 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno – Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( zwana dalej ustawą emerytalną ) oraz art. 42 w/w ustawy co do ustalenia daty wypłaty świadczeń. W konkluzji wniosła o wyrównanie świadczenia emerytalnego za okres od dnia 01 lipca 2019 roku do 30 września 2019 roku w kwocie brutto 1363,26 zł. W odpowiedzi na odwołanie, Dyrektor Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Sąd Okręgowy w Warszawie XXI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił, co następuje: Ubezpieczona pełniła służbę w Służbie Celnej, następnie Służbie Celno – Skarbowej. Z dniem 31 maja 2017 roku ubezpieczona została zwolniona ze służby stałej ( w związku z art. 171 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 roku Przepisy wprowadzające Ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej). Od dnia 01 czerwca 2017 roku była zatrudniona jako członek korpusu służby cywilnej na podstawie umowy o pracę na czas nie określony jako starszy kontroler skarbowy. W dniu 08 lutego 2019 roku ubezpieczona złożyła wniosek o przyznanie jej emerytury. Prawomocną decyzją z dnia 18 marca 2019 roku Dyrektor Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. przyznał ubezpieczonej prawo do emerytury od dnia 01 lutego 2019 roku uwzględniając okres służby w Służbie Celnej oraz Służbie Celno – Skarbowej. W dniu 27 września 2019 roku ubezpieczona złożyła wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury, w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 19 lipca 2019 roku o zmianie ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno – Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( zwana dalej ustawą zmieniającą ). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w tym w aktach rentowych, albowiem dokumenty te nie budziły wątpliwości stron zarówno, co do ich prawdziwości oraz zawartości merytorycznej. Z uwagi na spór co do prawa, brak było konieczności zarządzania dowodu z przesłuchania stron. Brak było również konieczności wydawania postanowienia dowodowego co do zebranego materiału dowodowego – w oparciu o treść art. 243 2 k.p.c. Z uwagi na to, że żadna ze stron nie złożyła wniosków dowodowych, dla których było konieczne wyznaczenie rozprawy, oraz nie wnioskowała o przeprowadzenie rozprawy w pierwszym piśmie procesowym, ziściły się przesłanki do wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 1 k.p.c. Sąd Okręgowy w Warszawie XXI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zważył, co następuje: odwołanie podlega oddaleniu w całości. Na wstępie rozważań podnieść należy, iż ubezpieczona nie zakwestionowała decyzji z dnia 18 marca 2019 roku w przedmiocie przyznania prawa do emerytury, stąd ustalenia faktyczne będące kanwą jej wydania nie były podważane. W istocie, ubezpieczona kwestionuje sposób procedowania przez organ rentowy w dwóch aspektach: nie zastosowania instytucji „wznowienia postępowania” oraz wadliwe określenie daty wypłaty wyrównania ponownie ustalonej wysokości emerytury. Wniosek ubezpieczonej został wywołany zmianą ustawy emerytalnej – ustawą zmieniającą, która weszła w życie (na podstawie art. 26 ustawy zmieniającej) z dniem 11 września 2019 roku, z mocą obowiązującą od dnia 01 lipca 2019 roku. Powyższy akt prawny, w art. 1 zmienił min. zasady dotyczące przechodzenia na emeryturę przez funkcjonariuszy Służby Celnej i Służby Celno – Skarbowej, umożliwiając m. in.: doliczenie okresów zatrudnienia funkcjonariuszy od dnia 15 września 1999 r. do dnia przekształcenia stosunku pracy w stosunek służby w przypadku, gdy osoba, która wykonywała zadania przypisane dla Służby Celnej, otrzymała akt mianowania skutkujący tym przekształceniem – do stażu emerytalnego. W ocenie ubezpieczonej, jej wniosek winien być rozpoznany w trybie art. 33 ust. 1 pkt. 1 ustawy emerytalnej (inne przesłanki zawarte w tym przepisie nie były przez ubezpieczoną podnoszone i brak jest argumentów do ich zaistnienia), zgodnie z którym, prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione nowe dowody lub ujawnione nowe okoliczności, które mają wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość. Jak trafnie przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 października 2006 r., II UK 30/06, nowe okoliczności i nowe dowody, o których mowa w art. 33 cytowanej powyżej ustawy, to okoliczności i dowody, które istniały w dacie wydania decyzji przyznającej prawo do świadczeń z ubezpieczenia (zabezpieczenia) emerytalnego , lecz nie zostały uwzględnione przez organ rentowy. Przyjmuje się, że zwrot "przedstawienie nowych dowodów" oznacza zgłoszenie każdego prawnie dopuszczalnego środka dowodowego, stanowiącego potwierdzenie okoliczności faktycznych istniejących przed wydaniem decyzji, a mających wpływ na powstanie prawa do świadczenia lub jego wysokość, zaś użyty w tym przepisie termin "nowe okoliczności" oznacza powołanie się na fakty dotyczące ogółu wymagań formalnych i materialnoprawnych związanych z ustalaniem przez organ emerytalny prawa do emerytur lub ich wysokości. Są to więc określone w przepisach prawa materialnego fakty warunkujące powstanie prawa do świadczenia lub jego wysokości, a także uchybienia normom prawa procesowego lub materialnego przez organ emerytalny, wpływające na dokonanie ustaleń w sposób niezgodny z ukształtowaną z mocy prawa sytuacją ubezpieczonego. W okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Nie istniały bowiem żadne dowody ani fakty w chwili wydania decyzji z dnia 18 marca 2019 roku, które ujawniły się już po jej wydaniu, a miałyby wpływ na treść decyzji. Jedynym elementem, który umożliwił ubezpieczonej ponowne złożenie wniosku była zmiana prawa. W tej sytuacji miał zastosowanie, nie - art. 33 ust. 1 pkt. 1 ustawy emerytalnej – lecz art. art. 32 ust. 3 ustawy emerytalnej. W tym zakresie zmiana prawa (na korzyść ubezpieczonej) otworzyła jej prawo do skutecznego wnioskowania o zmianę wysokości emerytury. Należy przy tym nadmienić, iż prawo nie ogranicza ilości składanych wniosków przez ubezpieczonych, zaś obowiązkiem organu rentowego jest je rozpoznać. Tym samym, nie ma racji ubezpieczona w tym zakresie, zaś podniesiony przez nią zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 pkt. 1 ustawy emerytalnej był nieuzasadniony. Pożądanego przez nią skutku nie mógł również wywrzeć zarzut wadliwego zastosowania art. 42 ust. 1 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym, świadczenia pieniężne wypłaca się od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym złożono wniosek, o którym mowa w art. 32 ust. 3 (omówiony powyżej), lub w którym wydano decyzję z urzędu. Należy pamiętać, że prawo do emerytury nabywa się ex lege po spełnieniu warunków nabycia prawa, które jedynie stwierdza organ rentowy w decyzji administracyjnej. Przepis powyższy statuuje ogólną zasadę determinującą inicjatywę ubezpieczonego, jako podstawę przyznania świadczenia z zabezpieczenia społecznego. Odnosząc się do zaprezentowanej przez ubezpieczoną interpretacji tego przepisu stwierdzić należy, iż jest ona nieuzasadniona. Niezależnie od tego, że przepis art. 33 ust. 1 pkt. 1 ustawy emerytalnej nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, wskazać należy, iż również ustawa zmieniająca nie wprowadziła w tym zakresie żadnych odmienności od ogólnej zasady. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy (tekst - LEX), „zgodnie z art. 26 przedmiotowego projektu ustawy zakłada się, iż projektowane regulacje wejdą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z mocą od dnia 1 lipca 2019 r. Zaproponowany termin wejścia w życie, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych , ma na uwadze ważny interes państwa, a zasady demokratycznego państwa prawa nie stoją temu na przeszkodzie. Wprowadzane zmiany przyczynią się do sprawniejszego funkcjonowania formacji mundurowych realizujących zadania z zakresu obronności i bezpieczeństwa państwa, co w sposób bezpośredni pozytywnie wpłynie na zwiększenie nie tylko poziomu, ale i poczucia bezpieczeństwa obywateli RP, a ponadto wprowadzane zmiany nie pogarszają dotychczasowej sytuacji prawnej żołnierzy i funkcjonariuszy, a wręcz są dla nich korzystne z punktu widzenia przebiegu ich służby oraz przysługujących im z tego tytułu uprawnień”. Konkludując, w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia, czy wniosek ubezpieczonej jest pierwszy czy też kolejny (w kontekście terminu wypłaty), albowiem w każdym takim przypadku będzie miał zastosowanie art. 42 ust. 1 ustawy emerytalnej, w sposób określony w art. 44 ustawy emerytalnej. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie w całości, o czym orzekł w pkt. 1 wyroku. O kosztach procesu orzeczono na mocy art. 98 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zaś o wysokości kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na mocy § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych – pkt. 2 wyroku.