WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 1Dnia 25 lutego 2020 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący sędzia Ewa Taberska 1.1 Protokolant p.o. stażysty Mariola Urbanowicz 2przy udziale: Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Marii Jagielskiej-Kranc po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020r. sprawy J. W. oskarżonego z art. 178a § 1 i 4 k.k. i z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Obornikach z dnia 29 października 2019r. sygn. akt II K 145/19
- Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok
- Zwalnia oskarżonego od zwrotu Skarbu Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze. Ewa Taberska UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 23/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1
- CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.
- Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Obornikach z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II K 145/19 0.11.
- Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.
- Granice zaskarżenia 0.11.3.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.
- Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
- Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.
- Ustalenie faktów 0.12.1.
- Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty XX XXXXXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX XXXXXX XXXXXXX 0.12.1.
- Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty XXXX XXXXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX XXXXXX XXXXXXX 0.12.
- Ocena dowodów 0.12.2.
- Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu XXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX 0.12.2.
- Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu XXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1 Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. : 1)przez dokonanie oceny wyjaśnień oskarżonego J. W. oraz świadków E. W. , J. G. , F. B. , R. L. , P. K. w sposób dowolny z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i w konsekwencji nadanie ww. wyjaśnieniom oraz zeznaniom przymiotu niewiarygodności, podczas gdy zdaniem obrony nie zachodzą żadne okoliczności, które pozwalałyby przyjść, iż osoby te zeznawały w sposób niezgodny z prawdą, a w szczególności okolicznością taką nie może być wątpliwy fakt znajomości z oskarżonym, a osoby te nie mają żadnego interesu w zeznawaniu nieprawdy; 2) przez dokonanie oceny zeznań świadków M. W. oraz M. R. w sposób dowolny, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i nadania zeznaniom tym przymiotu wiarygodności, podczas gdy zdaniem obrony są one sprzeczne ze sobą oraz z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, 3) przez dokonanie oceny zeznań świadka J. G. oraz dokumentu prywatnego, tj. umowy kupna-sprzedaży motocykla z dnia 20 listopada 2018 r. w sposób dowolny, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i uznaniu ich za niewiarygodne także w części dotyczącej nabycia pojazdu oraz okoliczności dotyczących jazdy próbnej, podczas gdy ich treść jest zdaniem obrony spójna, logiczna i koresponduje w tym zakresie z pozostałym materiałem dowodowym ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przed przystąpieniem do analizy wyszczególnionych powyżej zarzutów apelacji należy zauważyć, iż orzeczenie co do faktu popełnienia przez oskarżonego czynu zabronionego wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 7 k.p.k. ). Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom art. 424 § 1 i 2 k.p.k. , co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Należy w tym miejscu podkreślić, że skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne, czy tez niekorzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd meriti w kontekście zasad wiedzy - w szczególności logicznego rozumowania - oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy” ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2017 r., II K 180/17, Legalis nr 1668825 ). Apelacja, w której podniesiono zarzut dowolnej oceny dowodów, powinna przedstawiać argumenty uzasadniające tezę, że sposób rozumowania sądu pierwszej instancji jest niezgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, a więc nielogiczny, ewentualnie niezgodny z zasadami wiedzy lub doświadczenia życiowego, tym samym wykraczając poza ramy swobodnej oceny dowodów sformułowanej w art.7 k.p.k. Zaznaczenia jeszcze wymaga, że jeśli Sąd Odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (por. wyrok SN z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, Lex Nr 512100, postanowienia SN: z dnia 10 października 2007 r., III KK 120/07, Lex Nr 322853, z dnia 2 sierpnia 2006 r., II KK 238/05, Lex Nr 193046). Odnośnie do wyjaśnień oskarżonego, to wyłącznie w sferze intencji oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, gdyż w sferze faktów ustalenia Sądu, które opierają się na dokumentach oraz wiarygodnych zeznaniach świadków nie pozostawiają żadnych wątpliwości. Sąd II instancji w całości akceptuje ocenę wyjaśnień oskarżonego dokonaną przez Sąd Rejonowy w sposób kompleksowy, w kontekście innych dowodów i do niej odsyła. To, że oskarżony konsekwentnie od samego początku nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego czynu świadczy jedynie o tym, że przyjął taką a nie inną linię obrony. Przy czym słusznie Sąd Rejonowy ocenił ją jako niewiarygodną. Prawidłowa okazała się również ocena zeznań świadków E. W. , J. G. , F. B. , R. L. , P. K. dokonana przez Sąd I instancji. Sąd Rejonowy dokonał szczegółowej analizy zeznań ww. świadków, która okazała się zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i swobodna ( art. 7 k.p.k. ). Zarzut obrońcy dotyczący rzekomo nieprawidłowej oceny zeznań wyżej wymienionych osób miał charakter ogólny, przy czym nieprzekonujący okazał się główny jego argument, iż nieprawidłowo Sąd Rejonowy przyjął, jakoby znajomość (czy to o charakterze sąsiedzkim, zawodowym czy nawet „biznesowym”) ww. świadków z oskarżonym wpływała na wiarygodność ich zeznań. Powyższe ocena jest tym bardziej uzasadniona, że zeznania powyższych osób stoją w sprzeczności nawet z dowodami z dokumentów – a przecież bezspornie oskarżony podpisał i to bez zastrzeżeń protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu, w którym jest wyraźnie wskazane, że to oskarżony „kierował motorowerem w stanie nietrzeźwości” oraz wskazane zostały godziny pomiarów (k. 2v.). Sąd Okręgowy nie miał również zastrzeżeń co do oceny zeznań świadków – funkcjonariuszy policji - M. W. oraz M. R. dokonanej przez Sąd meriti . Zeznania tych osób były spójne, logiczne i wbrew twierdzeniom obrony korespondowały ze sobą nawzajem, a także z dowodami z dokumentów. Sąd Okręgowy, podobnie jak Sąd I instancji nie dostrzegł w treści zeznaniach świadków M. W. i M. R. wzajemnych sprzeczności które by te zeznania dyskwalifikowały, poza drobną niespójnością, którą zaznaczył Sąd Rejonowy w uzasadnieniu (dotyczącą tego, czy przy zatrzymaniu oskarżonego użyto sygnałów dźwiękowych i błyskowych, czy tylko błyskowych) a która to okoliczność istotnie okazała się irrelewantna z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Natomiast kwestia, którą porusza apelujący w rozpoznawanym zarzucie a odnosząca się do przyczyn podjęcia pościgu za oskarżonym jest nieistotna z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Jednak nawet mimo to Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w tym zakresie sprzeczności w zeznaniach ww. świadków. To natomiast, że świadek M. R. , jak podnosi obrońca nie pamiętał czy oskarżony mówił „że to nie on jechał” nie wpływały w żaden sposób na prawidłowość oceny zeznań tego świadka przez Sąd Rejonowy. Fakt, iż to oskarżony jechał wówczas na motorowerze wynikał wprost z innych dowodów, w tym jak już wyżej wskazano z podpisanego przez oskarżonego i niekwestionowanego przez niego protokołu badania trzeźwości. Zdaniem Sądu Okręgowego również konieczność zaparkowania motoroweru nie wyklucza wcale tego, iż funkcjonariusze policji mogli i jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy przybyli na miejsce czynności po osobie kierującej pojazdem. Ww. świadkowie są osobami obcymi w stosunku do oskarżonego i zasadnie zdaniem Sądu II instancji Sąd meriti stwierdził, iż nie mieli żadnego interesu aby składać niekorzystne dla oskarżonego zeznania. Sąd Okręgowy w pełni zaaprobował także ocenę zeznań świadka J. G. dokonaną przez Sąd Rejonowy. Co do oceny dowodów z dokumentów, to istotnie jak też przyjął Sąd I instancji nie było podstaw by kwestionować dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Ewentualna skuteczność dołączonej do akt umowy sprzedaży motocykla (umowa została podpisana jedynie przez sprzedającego) nie była przedmiotem niniejszego procesu i w zasadzie pozostawała irrelewantna z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Zauważyć należy, że umowa sprzedaży ruchomości może zostać zawarta w zasadzie w dowolnej formie. To natomiast czy ostatecznie świadek J. G. nabył od oskarżonego motocykl i za jaką cenę nie było kluczowe dla rozstrzygnięcia o sprawstwie oskarżonego. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uwzględnienia wniosku z uwagi na niezasadność zarzutu. Lp. Zarzut 2 Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wydanego orzeczenia przez przyjęcie, że: - funkcjonariusze policji w dniu 20 listopada 2018 r. nie stracili z oczu kierowcy motoroweru o numerze rejestracyjnym (...) , podczas gdy okoliczności sprawy, w szczególności wobec faktu, że osoba kierująca poruszała się po drogach lokalnych, krętych oraz wobec lokalizacji nieruchomości oskarżonego i bramy wjazdowej przy której dokonano czynności nie jest możliwe ciągłe i nieprzerwane prowadzenie bezpośredniej obserwacji; - na miejscu dokonywania czynności nie było osób trzech (poza oskarżonym oraz funkcjonariuszami policji), podczas gdy żaden z dowodów okoliczności tej nie potwierdza, - osobą prowadzącą motorower o numerze rejestracyjnym (...) w dniu 20 listopada 2018 r. był oskarżony J. W. , podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie pozwala na wysnucie takiego wniosku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Powyższy zarzut miał w zasadzie charakter wtórny względem zarzutów omówionych już w Lp.1, logicznie bowiem się w nich zawiera. Wobec tego, że Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o prawidłowo ocenione dowody, o czym powyżej, powyższy zarzut ma jedynie charakter nieuzasadnionej polemiki z tymi ustaleniami. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego kwestii kontaktu wzrokowego pomiędzy policjantami i oskarżonym w trakcie pościgu wskazać należy, że faktycznie Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przyjął, że policjanci „nie stracili z oskarżonym kontaktu wzrokowego” (co istotnie było niefortunnym sformułowaniem), jednakże nie oznacza to, że przez cały czas pościgu funkcjonariusze utrzymywali z oskarżonym bezpośredni kontakt wzrokowy. W stanie faktycznym sprawy Sąd Rejonowy ustalił bowiem, że funkcjonariusze „nie tracili z oczu kierowcy motoroweru” oraz że „nie tracili go z pola widzenia” i tak należy to sformułowanie rozumieć. Ze spójnych i logicznych zeznań funkcjonariuszy policji wynika bowiem, że podążali oni za oskarżonym od momentu jego zauważenia do momentu zatrzymania. Niezasadna okazała się również sugestia obrońcy, iżby Sąd I instancji pozostawał w błędzie przyjmując, że na miejscu dokonywania czynności nie było osób trzecich (poza oskarżonym oraz funkcjonariuszami policji), podczas gdy żaden z dowodów okoliczności tej nie potwierdza. Jednocześnie bowiem podkreślić należy, że z materiału dowodowego nie wynika, aby na miejscu zdarzenia osoby trzecie były. Wręcz przeciwnie, wiarygodni świadkowie wskazywali na brak takich osób na miejscu zdarzenia. W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy również w sposób prawidłowy przyjął, że osobą prowadzącą motorower o numerze rejestracyjnym (...) w dniu 20 listopada 2018 r. był oskarżony J. W. . Wynikało to niezbicie z relacji wiarygodnych świadków w osobach funkcjonariuszy policji oraz dowodów z dokumentów, o czym powyżej. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uwzględnienia wniosków z uwagi na niezasadność zarzutu. Lp. Zarzut 3 Poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o nieznany stronom materiał dowodowy, w szczególności dotyczących ogrodzenia nieruchomości, w której zamieszkuje oskarżony oraz widoczności wjazdu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew stanowisku obrony Sąd meriti nie czynił w kontrolowanej sprawie ustaleń faktycznych w oparciu o nieznany stronom materiał dowodowy. Podstawę wyroku stanowił bowiem całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej (por. art. 410 k.p.k. ). Również zatem okoliczności dotyczące ogrodzenia nieruchomości zostały ustalone w oparciu o materiał ujawniony w toku rozprawy sądowej w dniu 23 maja 2019 r. (vide fotografie – k. 64-67, protokół - k. 69) i były znane stronom postępowania. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uwzględnienia wniosku z uwagi na niezasadność zarzutu. Lp. Zarzut 4 Obraza przepisów postępowania, tj. art. 183 § 1 i 2 k.p.k. przez niepoinformowanie świadka J. G. o prawie do odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie, podczas gdy w świetle okoliczności sprawy, w szczególności wobec sprzedaży pojazdu poprzedzonej odbyciem jazdy próbnej uzasadnione jest zdaniem obrony przyjęcie, iż świadek ten miał interes w złożeniu zeznań określonej treści, tj. zaprzeczających, ażeby widział pojazd policyjny poruszający się za nim i to w obawie o poniesienie konsekwencji prawnych związanych z niezatrzymaniem się do kontroli drogowej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się w kontrolowanym postępowaniu naruszenia przez Sąd Rejonowy żadnego z przepisów procedury, w tym również i art. 183 § 1 i 2 k.p.k. i to w odniesieniu, jak wskazuje obrońca do przesłuchania świadka J. G. . Wbrew stanowisku obrońcy świadek J. G. został pouczony przez Sąd na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. o treści art. 182 k.p.k. , 183 k.p.k. , 185 k.p.k. (k. 87). Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uwzględnienia wniosku z uwagi na niezasadność zarzutu. Lp. Zarzut 5 Obraza art. 5 § 2 przez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego wątpliwości zaistniałych w sprawie, w szczególności wobec niemożności jednoznacznego wykluczenia, iż to nie oskarżony, lecz faktycznie świadek J. G. prowadził motorower w chwili podjęcia czynności przez funkcjonariuszy policji nie sposób przypisać oskarżonemu winy za zarzucany mu czyn. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie Sądu Okręgowego Sąd pierwszej instancji nie uchybił normie art. 5 § 2 k.p.k. , choć i taki zarzut stawia apelujący. Zasadnicze znaczenie w wykorzystaniu normy art. 5 §2 k.p.k. ma stanowisko Sądu rozstrzygającego daną sprawę. To Sąd orzekający musi mieć określone wątpliwości i mimo ich nie wyjaśnienia rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego. Dopiero wówczas można skutecznie podnosić zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Jeśli wątpliwości w sprawie podlegającej kontroli nie miał Sąd pierwszej instancji, a tak w istocie było, czemu dał wyraz w swej motywacyjnej części rozstrzygnięcia, to zarzut stawiany zaskarżonemu wyrokowi nie mógł zostać uznany za skuteczny. Jest tak tym bardziej, że obrońca nie przekonał, iż istotnie w sprawie tej określone okoliczności budzą wątpliwości. W żadnym wypadku nie może być mowy o tym, że tak sformułowany zarzut może uzasadniać w sposób przekonujący złamanie zasady in dubio pro reo. Uzasadniając zarzut w tym zakresie, skarżący w istocie wdaje się w polemikę z sądem meriti, przedstawiając własną ocenę materiału dowodowego i czyni to w sposób wybiórczy. Sąd Okręgowy ocenę dowodów, zaprezentowaną w motywacyjnej części wyroku całkowicie akceptuje i do niej odsyła. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uwzględnienia wniosku z uwagi na niezasadność zarzutu. Lp. Zarzut 6 Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, iż o „rażącej niewspółmierności kary” w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. nie można mówić w sytuacji, gdy Sąd wymierzając karę, uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru, czyli wówczas, kiedy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową, wynikającą z reguł zawartych w art. 53 § 1 k.k. , zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw determinujących wymiar kary. Należy podkreślić, iż niewspółmierność kary zachodzi wtedy, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzonych za przypisane przestępstwo, nie odzwierciedla należycie całego bezprawia popełnionych czynów i nie spełnia celów kary. Należy mieć na uwadze, że nie chodzi tu o każdą ewentualną różnicę, co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczą, że kara wymierzona jawi się jako kara rażąco niewspółmierna, a więc nie dającą się zaakceptować. Sąd Okręgowy pozytywnie ocenił orzeczoną wobec oskarżonego karę, środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz orzeczone wobec oskarżonego świadczenie pieniężne. Zdaniem Sądu Odwoławczego stanowią one sankcję sprawiedliwą, w pełni odpowiadającą dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 53 § 1 i 2 k.k. Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu ww. sankcje nie przekraczając granic przewidzianych przez ustawę, dostosował dolegliwość do stopnia winy, uwzględnił stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a także poszczególne okoliczności łagodzące i obciążające oskarżonego, wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie sankcje te mają osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zbyt małe jest jeszcze społeczne potępienie dla osób kierujących pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości. Wymierzona kara, środek karny oraz świadczenie pieniężne mają więc uzmysłowić zarówno oskarżonemu, jak i każdemu, kto o tym wyroku poweźmie wiadomość, że przestępstwa polegające na stwarzaniu zagrożenia w ruchu drogowym przez kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości są konsekwentnie ścigane i karane. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uznał, iż orzeczona wobec oskarżonego kara 7 miesięcy pozbawienia wolności, środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 12.000 zł na rzecz Funduszu (...) to sankcje adekwatne do stopnia zawinienia J. W. , strony podmiotowej przypisanego mu czynu, stopnia jego społecznej szkodliwości, postawy oskarżonego oraz jego sytuacji materialnej. Podsumowując, orzeczona kara nie może być uznana za niewspółmiernie surową i to w dodatku w stopniu rażącym. Wniosek Obrońca nie zgłosił żadnego wniosku w związku z ww. podniesionym ewentualnie zarzutem. W związku z tym Sąd Okręgowy może jedynie domniemywać, że obrońca domagał się złagodzenia wymierzonej przez Sąd Rejonowy zaskarżonym wyrokiem J. W. kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do złagodzenia kary, co wyjaśniono w punkcie Lp. 6 tabeli.
- OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
- XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.
- Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.
- Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Całość rozstrzygnięcia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i wyciągnął ze zgromadzonych dowodów prawidłowe wnioski, zgodnie z art. 4, 7 i 410 k.p.k. Argumenty zawarte w wywiedzionym przez obrońcę oskarżonego środku zaskarżenia były całkowicie bezzasadne. W sprawie brak było również podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 k.p.k. , uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji. W związku z powyższym orzeczenie należało utrzymać w mocy w całości. 0.15.
- Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.
- Przedmiot i zakres zmiany 0.0.1XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX Zwięźle o powodach zmiany XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX 0.15.
- Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.
- Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
- XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX 2.
- Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX 3.
- Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX 4.
- XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX 0.15.3.
- Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX 0.15.
- Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 O kosztach sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. uznając, że poniesienie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe ze względu na jego obecną sytuację osobistą i majątkową.
- PODPIS Ewa Taberska