Sad powszechny, XI Ka 410/20

Sygn. akt XI Ka 410/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2020 roku Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodnicząca Sędzia Dorota Dobrzańska Protokolant p.f. protokolanta Katarzyna Bednara po rozpoznaniu dnia 9 czerwca 2020 roku sprawy (...) syna A. i M. z domu F. , urodzonego (...) w L. obwinionego z art. 86 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie z dnia 31 stycznia 2020 roku sygn. akt IV W 629/19 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 40 (czterdzieści) złotych opłaty oraz 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków. XI Ka 410/20 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2020 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie uznał (...) za winnego wykroczenia wyczerpującego dyspozycję art. 86§1 k.w. i wymierzył mu karę 400 złotych grzywny, zasądził na rzecz Skarbu Państwa opłatę oraz zwrot wydatków postępowania. Od tego wyroku apelację wniósł obwiniony (...) . Zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych poprzez błędną ocenę wyjaśnień obwinionego, zeznań świadka K. Ł. , nie wzięcie pod uwagę zeznań J. Ł. , nieustalenie rzeczywistego miejsca zaparkowania pojazdów, co przełożyło się na błędną ocenę przebiegu zdarzenia, brak zabezpieczenia lusterka i dokumentacji szkodowej, brak opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego. Wskazując na powyższe obwiniony wniósł o uniewinnienie go. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Argumentacja skarżącego w dużej mierze sprowadza się do kwestionowania poprawności wyciągniętych wniosków z zebranego materiału dowodowego. Rozpoczynając od zarzutów natury procesowej, a dotyczących niepełności zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd odwoławczy zauważa, że zasadą procesu karnego – w tym w trakcie rozpoznawania zarzutu wykroczenia, jest prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem I instancji. Reguluje to zasadniczo Dział V Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia . Postępowanie odwoławcze natomiast unormowane jest w Dziale X i ze swej istoty służy kontroli prawidłowości postępowania pierwszoinstancyjnego. Obwiniony D. F. bez przeszkód uczestniczył w rozprawach, nic nie stało na przeszkodzie, by zgłaszał odpowiednie wnioski dowodowe, które sformułowane zostały dopiero przy apelacji. Art. 427§3 kpk stosowany odpowiednio poprzez art. 109§2 kpsw ustanawia swego rodzaju zakaz dowodowy w postępowaniu odwoławczym dla tych faktów i dowodów, które można było powołać przez sądem I instancji. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie – to tytułem rozszerzenia uzasadnienia postanowienia oddalającego wnioski dowodowe (k. 111). Omawiane zagadnienie łączy się również z oceną zarzutów apelacji – brak zabezpieczenia lusterka i dokumentacji szkodowej, jak też brak opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego w celu wykazania, że w określonym ustawieniu pojazdów musiałoby dojść do uszkodzenia przodu auta J. Ł. , stanowią nowe fakty i dowody, nie podnoszone przez Sądem Rejonowym. Z tych względów wymienione zarzuty, jako niedopuszczalne, nie były przedmiotem uwagi Sądu Okręgowego. W zakresie zakwestionowanej oceny dowodów osobowych, argumentacja obwinionego nie znalazła akceptacji. Oprócz subiektywnego stwierdzenia, że zeznania K. Ł. są niespójne z tym, co miał wcześniej powiedzieć i z zeznaniami J. Ł. i przytoczenia fragmentów ich zeznań, skarżący nie wykazał, gdzie zaistniały tak znaczące różnice, by wprost przekładały się na niewiarygodność świadków. Oczywistym jest, że jeśli zestawi się relacje 14 letniego chłopca i jego ojca, który nie widział zdarzenia, to wkradną się liczne nawet rozbieżności. Rzecz jednak w tym, iż zeznania nie muszą być identyczne w swej treści, ale przekonujące i nacechowane szczerością. Prawem sądu jest danie wiary jednym dowodom, a odmowa wiarygodności innym i przedstawione argumenty są wystarczające, by zaakceptować tok rozumowania sądu meriti. Pozostaje on pod ochroną art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpsw i nie nosi cech dowolności (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt V KK 158/04 , publ. OSNKW rok 2004, nr 11-12, poz. 107). Nie sposób odmówić słuszności wywodom Sądu Rejonowego w tym zakresie, zaś odmienne stanowisko skarżącego nie jest w stanie ich podważyć. Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę, że małoletni świadek był przesłuchiwany wyłącznie przed Sądem, zatem chybiony jest zarzut niespójności z tym, co miał wcześniej powiedzieć. Zastrzeżenia co do zeznań J. Ł. , który miał mówić, iż sprawca popatrzył na niego i uciekł, są sprzeczne z zapisem tychże zeznań. Otóż świadek mówił o relacji swojego syna, a nie własnych obserwacjach (k.34). „Błędne poznanie podstawowych faktów dotyczących umiejscowienia pojazdów, przebiegu zdarzenia oraz możliwości kolizji”, to w istocie zupełnie subiektywny odbiór obwinionego. Ustalenia Sądu Rejonowego w pełni korespondują z zapisem monitoringu i zeznaniami świadków co do miejsca zaparkowania pojazdu P. (...) . Również zdjęcia i powiększenia wklejone do opinii (...) w L. (k.67-74) nie pozostawiają wątpliwości co do wykonywania manewru cofania przez lawetę obwinionego i znalezienia się przez pewien moment w położeniu sprzyjającym uszkodzeniu lewego lusterka w pojeździe J. Ł. . Pozostaje to w całkowitej zgodności z opisem przedstawionym przez K. Ł. . Obwiniony snując hipotezę o małym prawdopodobieństwie zapisania numerów z tablicy samochodu I. przez świadka, pozostaje w oderwaniu od faktu, że to na podstawie zgłoszenia J. Ł. i wykorzystania zapisanego przez syna numeru rejestracyjnego samochodu ustalono tożsamość (...) (k.1 i 5). Nie stwierdzając uchybień podlegających uwzględnieniu poza granicami środka odwoławczego i sformułowanymi zarzutami (104§ 1 kpsw, 440 kpk w zw. z art. 109 §2 kpsw), Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji. O opłacie orzeczono na podstawie art. 3 ust. 1 i 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.1983.49.223 j.t.), zaś o wydatkach na podstawie art. 636§1 kpk w zw. z art.119 kpw i § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z dnia 15 października 2001 r.).