Sad powszechny, III Ca 1503/19

(1)przeciwko M. P. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 9 sierpnia 2019 r., sygn. akt I C 1464/17

1. oddala apelację;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. SSO (del.) Miłosz Dubiel SSO Leszek Dąbek SSO Magdalena Balion – Hajduk Sygn akt III Ca 1503/19 UZASADNIENIE Powód T. Ł.

(2)żądał zasądzenia od pozwanego M. P. kwoty 1 960 zł z ustawowymi odsetkami za opóźniane od dnia 22 października 2016 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie twierdził, że pozwany nie wywiązał się z umowy zawartej przez strony w dniu 24 02 2016r., której przedmiotem była sprzedaż i usługa montażu drzwi. Żądane roszczenie stanowiło według powoda wysokość kwoty umowne, pomniejszonej o kwotę 100 zł. Pozwany M. P. żądał oddalenia powództwa oraz o zasądzenia na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu. Zarzucił, iż powód nie wywiązał się z zawartej umowy, wobec czego pozwany skutecznie od niej odstąpił, a co za tym idzie stosunek prawny pomiędzy stronami wygasł. Pozwany twierdził, że powód ponosi winę w wypowiedzeniu umowy, albowiem przekroczył termin realizacji umowny. Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej w wyroku z dnia 09 08 2019r. oddalił powództwo, a szczegółowe rozliczenie kosztów procesu pozostawił referendarzowi sądowemu, przyjmując, że pozwany wygrał proces w całości. W ustalonym stanie faktycznym w motywach wyroku przywołał regulację art. 6 k.c. , 395 § 2 k.c. i 492 k.c. oraz 232 k.p.c. . Sąd Rejonowy nie dał wiary zeznaniom świadków P. Ł. , S. J.

(1)oraz M. B. w kwestii informowania pozwanego przez pracowników powoda, że zamówione drzwi są przygotowane do odbioru, wskazując, że zeznania nie dały jednoznacznego potwierdzenia, kiedy wykonywano połączenia telefoniczne do pozwanego, z jakiego konkretnie numeru telefonicznego i który konkretnie pracownik miałby się kontaktować z pozwanym. Nadto Sąd Rejonowy twierdził, iż jeden ze świadków jest członkiem najbliższej rodziny powoda, natomiast drugi ze świadków jest jego pracownikiem, a co za tym idzie są oni pośrednio zainteresowani wynikiem sprawy, a także pozostają z nim w relacji służbowej, w związku z czym ich zeznania nie miały waloru wiarygodności. Następnie dokonał oceny poczynionych ustaleń i w jej wyniku przyjął, że niezaistniały podstawy do nałożenia przez powoda kary umownej. Ocenił, że powód nie wykazał roszczenia co do zasady, a umowa przewidywała określony termin spełnienia przez powoda świadczenia, którego nie spełnił. Wobec powyższego Sąd Rejonowy ocenił, że pozwany był uprawniony do odstąpienia od umowy bez wyznaczania dodatkowego terminu, a co za tym idzie łączące strony zobowiązanie wygasło z mocą wsteczną, toteż powód nie mógł skutecznie domagać się od pozwanego zapłaty na podstawie ustalonej kary umownej. O kosztach procesu orzeczono na podstawie regulacji art. 108 § 1 zd. 2 k.p.c. Orzeczenie zaskarżył powód T. Ł.

(2), który wniósł o jego zmianę przez zasądzenie od pozwanego swoja rzecz kwoty 1 960 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22 10 2016 r. oraz zwrotu kosztów procesu za I oraz II instancję. Zarzucił, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo procesowe i materialne, regulacje: ⚫ art. 233 §1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w odmowie wiarygodności i mocy dowodowej zeznań świadka P. Ł. w kwestii, iż pozwany był informowany przez pracowników powoda, że zamówione przez niego drzwi są gotowe do odbioru, z uwagi na brak jednoznacznego potwierdzenia, kiedy wykonywano połączenia telefoniczne do pozwanego, z jakiego konkretnie numeru i który pracownik strony powodowej próbował nawiązać kontakt z pozwanym oraz z uwagi na fakt, iż jest córką powoda, z pewnością zainteresowaną korzystnym dla niego rozstrzygnięciem, podczas gdy zeznania świadka były spójne i logiczne, a także korelowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a od dnia realizacji zobowiązania przez powoda minęły blisko dwa lata, wobec czego nie sposób od niego wymagać tak szczegółowych informacji; ⚫ art. 233 §1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w odmowie wiarygodności i mocy dowodowej zeznań świadków S. J.

(2)i M. B. w kwestii w kwestii, iż pozwany był informowany przez pracowników powoda, że zamówione przez niego drzwi są gotowe do odbioru, z uwagi na brak jednoznacznego potwierdzenia jednoznacznego potwierdzenia, kiedy wykonywano połączenia telefoniczne do pozwanego, z jakiego konkretnie numeru i który pracownik strony powodowej próbował nawiązać kontakt z pozwanym, podczas gdy zeznania świadków były spójne i logiczne, a także korelowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a od dnia realizacji zobowiązania przez powoda minęły blisko dwa lata, wobec czego nie sposób od nich wymagać tak szczegółowych informacji; ⚫ art. 233 §1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego i pominięcie treści pkt 1 ogólnych warunków sprzedaży, dostawy, montażu zawartego w zaakceptowanym przez pozwanego załączniku nr 1 do umowy zlecenia, z którego wynika prawo opóźnienia dostawy lub wykonania usługi bez ponoszenia żadnych konsekwencji do 14 dni bez podania przyczyny, a w konsekwencji błędne uznanie, że powód nie wykonał w terminie swojego zobowiązania, a pozwanemu przysługuje prawo do odstąpienia od umowy; ⚫ art. 232 k.p.c. w zw. z art 6 k.c. i art. 233 §1 k.p.c. poprzez przyjęcie, że powód nie wywiązał się z obowiązku udowodnienia okoliczności, z której wywodzi skutki prawne, podczas gdy z zaoferowanego przez powoda materiału dowodowego, w tym zeznań świadków wynika, że drzwi były dla pozwanego gotowe w umówionym terminie, a pracownicy powoda kontaktowali się w tej sprawie z pozwanym; ⚫ art. 227 k.p.c. w. zw. z art. 217 §1 i 2 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku powoda o zobowiązanie pozwanego do przedłożenia billingów rozmów telefonicznych za okres od 01 03 2016r. do 30 03 2016r., podczas gdy okoliczność, której wskazane wyżej dokumenty miały dowodzić, miała istotne, a w ocenie Sąd i instancji - kluczowe, znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy; ⚫ art. 492 zd. 2 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pozwany uprawniony był do odstąpienia od umowy zawartej z powodem bez wyznaczenia powodowi dodatkowego terminu, podczas gdy brak jest przesłanek uprawniających do odstąpienia przez pozwanego od zawartej z powodem umowy bez ponoszenia przezeń konsekwencji w niej wskazanych. Uzasadniając swoje stanowisko powód twierdził, że był uprawniony do nałożenia kary umownej, a pozwany ponosi winę za nieterminowe wykonanie świadczenia, a co za tym idzie odstąpienie przez niego od umowy było bezskuteczne, co implikowało możliwość nałożenia przez powoda kary umownej. Sąd Odwoławczy ustalił i zważył, co następuje: Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował dochodzone roszczenia przyjmując, że ich źródłem jest łącząca strony umowa strony umowy, a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę. Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia mają podstawę w informacjach zawartych we wskazanych w uzasadnieniu źródłach dowodowych, których ocena jest logiczna i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Oceny tej nie podważają zawarte w apelacji zarzuty, gdyż w części z nich skarżący w istocie kwestionuje: nieistotne dla jej rozstrzygnięcia - z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy - okoliczności, dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę prawną ustalonego stanu faktyczny, a w pozostałej części oddalenie przez Sąd pierwszej instancji części jego wniosków dowodowych (decyzje te nie zostały zakwestionowane przez skarżącego przez złożenie zastrzeżeń do nich w oparciu o regulację art. 162 k.p.c. rzez co nie podlega ona kontroli Sądu odwoławczego) Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjmuje za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń faktycznych wynika, że strony zawierając w dniu 24 02 2016r. umowę ustaliły, że zamówione przez pozwanego drzwi zostaną zamontowane w przeciągu 3 tygodni od dnia zawarcia umowy, gdyż spółdzielnia mieszkaniowa, której członkiem był pozwany wyrażając zgodę na wymianę drzwi wyznaczyła mu termin, w ciągu którego miał doprowadzić klatkę schodową do stanu poprzedniego o czym powód został poinformowany. Tym samym termin zamontowania drzwi prowadzących do mieszkania pozwanego został wyznaczony w sposób „sztywny”, z możliwością jego przedłużenia tylko wówczas, gdy: - „z przyczyn niezależnych od sprzedającego” termin realizacji nie będzie mógł zostać dotrzymany (pkt 3 „Warunków umowy” zawartych w „ Umowie zlecenia nr (...) ”, k. 11 akt), których w toku postępowania nie wykazano, - „do 14 dni bez podania przez powoda przyczyn” (pkt 1 „Załącznika nr 1 do umowy zlecenia”, k. 40 akt). Jakkolwiek strony nazwały zawartą przez siebie umowę nazwały „Umową zlecenia”, to w istocie jej zrealizowanie polegało na osiągnięcia rezultatu w postaci zamontowania zakupionych przez pozwanego za pośrednictwem powoda drzwi prowadzących do mieszkania pozwanego. W istocie jest to zatem „umowa o dzieło” uregulowana w art. 627 i nast. k.c. i w przypadku kiedy powód (przyjmujący zamówienie) opóźniał się z rozpoczęciem lub wykończeniem dzieła tak dalece, że nie było prawdopodobne, żeby zdołał je ukończyć w czasie umówionym, zamawiający (pozwany) mógł bez wyznaczania powodowi terminu dodatkowego odstąpić od umowy jeszcze przed upływem terminu do wykonania dzieła ( art. 635 k.c. lex specialis wobec art. 491 k.c. )). Wskazany powyżej termin zamontowania drzwi do mieszkania powoda - uwzględniając zastrzeżone w umowie prawo powoda do opóźnienia się bez podanych przyczyn do opóźnienia się w wykonaniu umowy o 14 dni - upływał po upływie 5 tygodni od zawarcia w dniu 24 02 2016r. umowy, tj. z dniem 30 03 2016r. W sprawie bezspornym jest, że w tym terminie powód nie wywiązał się z umowy (nie zamontował w mieszkaniu pozwanego zamówionych drzwi), co zgodnie z przywołaną regulacja statuowało prawo pozwanego do odstąpienia od umowy. Pozwany z tego prawa skutecznie skorzystał w ostatni dniu upływu tego terminu, w następstwie czego umowa stron została unicestwiona i powodowi nie przy-sługuje skuteczne względem pozwanego roszczenia o zapłatę ceny za wykonanie dzieła. Czyni to powództwo nieuzasadnionym, co pomimo częściowo odmiennego uzasadnienia ostatecznie znalazło prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku, wobec czego apelacja jest bezzasadna w rozumieniu ar. 385 k.p.c. Resumując zaskarżony wyrok odpowiada prawu i dlatego apelację jako bezzasadną oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulację art. 98 §1 i 3 k.p.c. SSR (del.) Miłosz Dubiel SSO Leszek Dąbek SSO Magdalena Balion-Hajduk