Sad powszechny, III Ca 1258/19

Sygn. akt III Ca 1258/19 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lutego 2019 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt XVIII Ns 524/18, z wniosku Prezydenta Miasta Ł. -Zarządu Dróg i (...) z siedzibą w Ł. przy udziale P. T. o orzeczenie przepadku pojazdu, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi: 1. oddalił wniosek, 2. przyznał K. P. – kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika, pracownikowi XVIII Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi – wynagrodzenie 96 zł, które wypłacił ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, 3. orzekł, że każdy uczestnik postępowania ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie. Apelację od powyższego postanowienia złożył wnioskodawca, zaskarżając orzeczenie w części, tj. w zakresie pkt 1 postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu apelujący zarzucił:

1. a)obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 130a ust. 10 zw. z art. 130a ust. 10d, art. 130a ust. 10e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2012, poz. 1137) poprzez uznanie, że ustawowe przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku pojazdu nie zostały spełnione tj. właściciel nie został prawidłowo powiadomiony i wezwany do odbioru pojazdu oraz pouczony o skutkach nieodebrania pojazdu w sytuacji gdy wnioskodawca dopełnił należytej staranności w celu ustalenia właściciela pojazdu i aktualnego miejsca pobytu oraz powiadomienia go o skutkach nieodebrania pojazdu,
2. b)naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 217 § 2 i art. 217 § 3 k.p.c. poprzez niezwrócenie się przez Sąd I instancji o akta o sygn. VIII Ns 196/17 i pominięcie dowodu dokumentu z dnia 1 marca 2018 r. znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt VIII Ns 196/17, w sytuacji gdy dokument ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i ustalenia ostatniego adresu uczestnika postępowania. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w pkt 1. poprzez orzeczenie przepadku pojazdu marki N. (...) o nr rej. (...) oraz zasądzenie od uczestnika na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania za postępowanie przed Sądem I instancji i przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, XVIII Wydziałowi Cywilnemu z pozostawieniem temu sądowi rozstrzygnięcia o kosztach procesu w I i II instancji. Nadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. pisma z dnia 1 marca 2018 r., jak również załączenie niniejszego pisma do akt sprawy na okoliczność dopełnienia należytej staranności w ustaleniu adresu właściciela pojazdu oraz prawidłowego zawiadomienia P. T. o usunięciu pojazdu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom sformułowanym przez apelującego Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłowo postępowanie dowodowe, dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego z poszanowaniem reguł określonych w art. 233 § 1 k.p.c. , w oparciu o jej wyniki poczynił właściwe ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własne. Z powyższych ustaleń faktycznych Sąd pierwszej instancji wyprowadził trafne wnioski, poddając je następnie prawidłowej ocenie prawnej, która doprowadziła do oddalenia wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu. Sąd Okręgowy podziela także ocenę prawną Sądu Rejonowego w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku wobec wysłania zawiadomienia o usunięciu pojazdu i wezwania na nieprawidłowy adres zamieszkania P. T. . Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 130 a ust. 10 e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2017, poz. 128 – dalej powoływanego jako p.r.d.), zgodnie z którym w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Nie można zgodzić się ze skarżącym, aby Sąd Rejonowy naruszył wskazany przepis. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jednoznacznie bowiem wynika, że Sąd pierwszej instancji badał wszelkie przesłanki zastosowania wskazanego przepisu i o ile w zaistniałej sytuacji słusznie za uzasadnione uznał usunięcie pojazdu, to jednocześnie trafnie ocenił, że nie tylko nie zostały wykazane przez skarżącego określone w art. 130 ust. 10 u.p.r.d. przesłanki skutecznego wystąpienia z wnioskiem o orzeczeniem przepadku pojazdu, ale skarżący nie wykazał, aby dołożył należytej staranność w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu. Przewidzianym w art. 130 ust. 10 p.r.d. warunkiem wystąpienia przez starostę z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu jest bowiem uprzednie prawidłowe powiadomienie właściciela lub osoby uprawnionej o obowiązku odebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia z pouczeniem o skutkach nieodebrania pojazdu. Również zarzut dotyczący naruszenia art. 217 k.p.c. był niezasadny, gdyż Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z wnioskiem dowodowym z dokumentu znajdującego się w aktach sprawy VIII Ns 196/17 dotyczącym oświadczenia uczestnika postepowania uznał, iż jest on zbędny dla rozstrzygnięcia. Ze wskazanego dokumentu wynika jedynie, iż uczestnik w innej sprawie i w innym terminie złożył oświadczenie o kierowaniu korespondencji na adres przy ul. (...) . Nie wiadomo jednak czy uczestnik składając powyższe oświadczenie miał wolę przebywania pod wskazanym adresem przez dłuższy okres, czy było to jedynie chwilowy adres w czasie trwania postępowania w sprawie sygn. akt VIII Ns 196/17. Wskazany dokument zatem nie przesądzał o zamieszkiwaniu uczestnika do chwili obecnej pod wskazanym adresem ani chociażby do dnia doręczenia mu zawiadomienia o usunięciu pojazdu w przedmiotowej sprawie Powyższy dokument nie wniósł nic nowego do sprawy, tym bardziej iż z akt przedmiotowej sprawy dało się wyprowadzić tożsame wnioski. Sąd Okręgowy nie podzielił zdania strony apelującej, iż w niniejszej sprawie dopełniono należytej staranności w celu ustalenia właściciela pojazdu i aktualnego miejsca pobytu oraz powiadomiono go o skutkach nieodebrania pojazdu, a tym samym spełnione zostały wszystkie powołane wyżej przesłanki orzeczenia przepadku pojazdu. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca doręczył zawiadomienie oraz wezwanie uczestnikowi na błędny adres. Wnioskodawca powołuje się, iż doręczył zawiadomienie na adres wskazany przez samego P. T. , który to wskazał go jako adres korespondencyjny w innej toczącej się z jego udziałem sprawie, tj. w sprawie VIII Ns 196/17 Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi. Jak już to zostało podniesione powyżej, nie można uznać, że oświadczenie złożone przez uczestnika w dniu 5 czerwca 2018 roku w innej sprawie jest wiążące w przedmiotowej sprawie. Tym bardziej nie można uznać, iż uczestnik w dniu doręczania zawiadomienia z dnia 10 października 2018 r. o usunięciu pojazdu oraz o skutkach jego nieodebrania przebywał pod wskazanym adresem przy ul. (...) . Uczestnik oświadczenie o doręczaniu korespondencji złożył do innej sprawy i w innym terminie, a zatem zarzuty skarżącego nie mają racji bytu. Należy wskazać, iż nie można uznać za skutecznie doręczoną przesyłkę, zawierającą – jak w niniejszej sprawie, powiadomienie o usunięciu pojazdu i możliwości jego odbioru – skierowanej na adres, co do którego ustalono, że adresat tam nie mieszka, albowiem przesyłka wyekspediowana na podany adres była zwracana z adnotacją „adresata nie zastałem”. Jak ustalił kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pod żadnym ze znanych adresów uczestnik postępowania nie przebywał. Podstawowym warunkiem skutecznego zastosowania przepisu o doręczeniu zastępczym jest to, aby adresat pisma istotnie mieszkał pod wskazanym adresem, a jedynie nie było możliwe doręczenie mu pisma w sposób przewidziany w przepisach art. 142 i 143 k.p.c. Domniemanie doręczenia nie ma zastosowania do pisma błędnie zaadresowanego. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie mógł powoływać się na fikcję doręczenia, wynikającą z tzw. doręczenia zastępczego. W istocie bowiem wnioskodawca zastosował fikcyjne doręczenie, kierując korespondencję na nieaktualny adres, pod którym właściciel pojazdu nie mieszka, co więcej – z P. -Sad nie wynika, aby był tam kiedykolwiek zameldowany, a samo oświadczenie uczestnika złożone do akt innej sprawy nie przesądza o faktycznym przebywaniu przez uczestnika pod tym adresem. Wobec powyższego, należy uznać, że wnioskodawca, błędnie ustalając dane adresowe właściciela pojazdu i w konsekwencji wysyłając powiadomienie o fakcie i przyczynie usunięcia pojazdu na błędny adres uczestnika nie dochował wymogów wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. W tej sytuacji nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela – na skutek niepowiadomienia go o usunięciu pojazdu. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art.13 § 2 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.