Sad powszechny, II W 332/20

Sygn. akt II W 332/20 UZASADNIENIE WYROKU z dnia 18 września 2020 r. Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy, ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 22 czerwca 2019 roku około godz. 13.30 obwiniony pływał na wodach Z. Z. skuterem marki S. (...) o nr rej. (...) , wraz z pasażerką N. D. . W tym samym miejscu użytkował skuter marki Y. (...) J. G. , skuter ten należał do J. B. . Skuter, który użytkował A. G. był przeznaczony do pływania w miejscu. Obwiniony napłynął z lewej strony skutera należącego do J. B. , nie zachował należytej ostrożności przy prowadzeniu pojazdu i nie ustąpił pierwszeństwa ruchu A. G. , wskutek czego doprowadził do zderzenia skuterów. A. G. skoczył do wody, by nie doznać obrażeń ciała od uderzenia skutera prowadzonego przez obwinionego. Skuter J. B. został uszkodzony i prawdopodobnie nie nadaje się do użytku, pokrzywdzony oszacował wartość szkody na 26.000 złotych. Dowód: - zeznania A. G. (k.16v-17,93), - zeznania J. B. (k.26v-27,93), - częściowo zeznania N. D. (k.101), - częściowo zeznania M. B. (k.93v-94), - częściowo wyjaśnienia obwinionego (k.58,92v), - dokumentacja fotograficzna (k.31-32). Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego w części, w której podał, że prowadził w dniu zdarzenia skuter, wypłynął nim na wody Z. Z. wraz z N. D. , podczas pływania doszło do zderzenia ze skuterem płynącym bliżej brzegu. Ta część wyjaśnień obwinionego jest rzeczowa i logiczna oraz znajduje potwierdzenie w zeznaniach A. G. (k.16v-17,93), J. B. (k.26v-27,93), wiarygodnej części zeznań N. D. (k.101) i M. B. (k.93v-94) oraz dokumentacji fotograficznej (k.31-32). Nie zasługuje na wiarę ta część wyjaśnień obwinionego, w której podał, że do zdarzenia doszło gdy poprawnie wykonywał manewr skrętu w prawo i dostatecznie upewnił się czy mógł bezpieczne przepłynąć obok pokrzywdoznego. Ta część wyjaśnień obwinionego jest bowiem sprzeczna z zeznaniami A. G. (k.16v-17,93) i J. B. (k.26v-27,93). Wskazać należy, że niniejsze zdarzenie miało miejsce na wodzie, przy czym obwiniony poruszał się pojazdem z większą prędkością niż pokrzywdzony i nadpłynął z jego lewej strony. Obwiniony powinien zatem ustąpić pierwszeństwa przepływu pojazdowi poruszającemu się po jego prawej stronie. Gdyby dostatecznie obserwował warunki w ruchu musiałby dostrzec pojazd prowadzony przez A. G. przed dopłynięciem w jego pobliże. Sąd dał wiarę zeznaniom A. G. , gdyż są logiczne, rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wiarygodnej części wyjaśnień obwinionego, zeznaniach J. B. (k.26v-27,93), wiarygodnej części zeznań N. D. (k.101) i M. B. (k.93v-94) oraz dokumentacji fotograficznej (k.31-32). Jednoznacznie wskazać należy, że pokrzywdzony miał pierwszeństwo przepływu przed pojazdem obwinionego, a obwiniony przepływając w jego pobliżu powinien ustąpić pierwszeństwa przejazdu pojazdowi poruszającemu się wolniej i po jego prawej stronie. Sąd dał wiarę zeznaniom J. B. , gdyż są logiczne, rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wiarygodnej części wyjaśnień obwinionego, zeznaniach A. G. , wiarygodnej części zeznań N. D. (k.101) i M. B. (k.93v-94) oraz dokumentacji fotograficznej (k.31-32). Jednoznacznie wskazać należy, że A. G. miał pierwszeństwo przepływu przed pojazdem obwinionego, a obwiniony przepływając w jego pobliżu powinien ustąpić pierwszeństwa przejazdu pojazdowi poruszającemu się wolniej i po jego prawej stronie. Sąd dał wiarę zeznaniom M. B. (k.93v-94) w części dotyczącej tego, że w zdarzeniu brały udział dwa skutery wodne, manewrów ich kierujących i skutków zdarzenia, gdyż są logiczne, rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wiarygodnej części wyjaśnień obwinionego i zeznaniach pokrzywdzonych. Nie jest wiarygodna ta część zeznań analizowanego świadka, w której wyraził swój pogląd na ocenę przyczyn zderzenia pojazdów, a zwłaszcza wyłącznej winy za spowodowanie przedmiotowej kolizji A. G. . Wskazać należy, że świadek jest kolegą obwinionego i był zainteresowany tym, by pomóc mu uniknąć odpowiedzialności za spowodowanie przedmiotowego zdarzenia. Natomiast oceniając całokształt zdarzenia i jego przyczyny należy uznać, że to obwiniony spowodował przedmiotową kolizję. Niewątpliwie bowiem gdyby obwiniony przestrzegał zasad bezpieczeństwa w ruchu wodnym i obserwowałby wodę przed pojazdem to do zdarzenia by nie doszło i obwiniony bezpiecznie ominąłby skuter prowadzony przez A. G. . Zeznania N. D. (k.101) zasługują na wiarę w części, w której wskazała, że w zdarzeniu brały udział dwa skutery wodne, manewry ich kierujących i skutki zdarzenia, gdyż są logiczne, rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wiarygodnej części wyjaśnień obwinionego i zeznaniach pokrzywdzonych. Nie jest wiarygodna ta część zeznań analizowanego świadka, w której stwierdziła, że obwiniony nie mógł uniknąć przedmiotowego zdarzenia. Wskazać należy, że znajomą kolegą obwinionego, wówczas z nim okazjonalnie pływała, była zatem zainteresowana tym, by pomóc mu uniknąć odpowiedzialności za spowodowanie przedmiotowego zdarzenia. Biorąc pod uwagę manewry kierujących i skutki zdarzenia należy uznać, że to obwiniony spowodował przedmiotową kolizję. Niewątpliwie bowiem gdyby obwiniony przestrzegał zasad bezpieczeństwa w ruchu wodnym i obserwowałby wodę przed skuterem to do zdarzenia by nie doszło i obwiniony bezpiecznie ominąłby skuter należący do J. B. . Sporządzone w toku postępowania dokumenty w postaci dokumentów wymienionych na k. 101v zostały sporządzone przez powołane do tego osoby, były sporządzone bezstronnie i obiektywnie, nie były kwestionowane przez strony, stąd stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego. Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość. Poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Na podstawie tego stanu faktycznego wina i okoliczności popełnienia czynu przypisanego obwinionemu nie mogą budzić wątpliwości. Sąd zważył, co następuje: Udział w ruchu wodnym wymaga przestrzegania jego zasad, zachowania rozwagi i ostrożności, by uniknąć wszelkich zagrożeń bezpieczeństwa w tym ruchu. Obwiniony prowadził skuter w ruchu wodnym, płynął prostym torem, powinien obserwować wody przed pojazdem i z jego boków, wówczas dostrzegłby, że po jego prawej stronie pływał skuter. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 37a ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej prowadzący statek obowiązany jest do przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej. Niewątpliwie obwiniony naruszył zasadę pierwszeństwa przepływu i bezpieczeństwa w ruchu wodnym, skutkiem czego było zderzenie pojazdów. Czyn obwinionego został omyłkowo zakwalifikowany jako wykroczenie z art. 86 § 1 k.w., choć przepis ten dotyczy zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Poprawnie należałoby uznać, że obwiniony dopuścił się wykroczenia określonego w art. 62 pkt 3 Ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej , gdyż polegał na tym, że naruszył obowiązujące zasady bezpieczeństwa ruchu wodnego i spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w tym ruchu. Obwiniony ma 43 lata, jest żonaty, nie ma nikogo na utrzymaniu, utrzymuje się z gospodarstwa rolnego i zarabia około 1.000 złotych miesięcznie (oświadczenie z k.92), nie był karany sądownie (k.89). Stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny w tej kategorii zdarzeń, gdyż obwiniony naruszył rażąco zasady bezpieczeństwa w ruchu wodnym, stworzył przez to realne zagrożenie bezpieczeństwu w ruchu drogowym i spowodował uszkodzenie skutera pokrzywdzonego. Stopień winy obwinionego również był znaczny, gdyż następstwem naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym było spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz poważne uszkodzenie pojazdu wodnego pokrzywdzonego. Kara powinna przekonać obwinionego i ogół społeczeństwa, że popełnianie wykroczeń nie jest opłacalne i zamiast spodziewanych korzyści przynosi dolegliwości. Celem kary jest również kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych oraz wskazywanie, że reguły bezpiecznego użytkowania dróg publicznych obowiązują wszystkich i należy w taki sposób prowadzić pojazdy by uniknąć możliwych i przewidywalnych zagrożeń bezpieczeństwa, a tym samym zapobiegać wypadkom i kolizjom w ruchu wodnym. Obwiniony naruszył zasady bezpieczeństwa podczas pływania statkami wodnymi, poprzez nie zachowanie wymaganej ostrożności i spowodował przez to uszkodzenie pojazdu pokrzywdzonego. Kara powinna przekonać obwinionego, że należy unikać zagrożeń bezpieczeństwa w ruchu wodnym i tak prowadzić pojazdy mechaniczne, by unikać podobnych zdarzeń w przyszłości. Do okoliczności obciążających należy zaliczyć przede wszystkim skutki zdarzenia, a jako okoliczność łagodzącą niekaralność obwinionego (k.89). Biorąc pod uwagę powyżej wymienione przesłanki wymiaru kary Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz zdolną spełnić swe cele prewencji indywidualnej i generalnej powinna być kara 500 złotych grzywny. Kara ta powinna przekonać obwinionego, że pojazdy w ruchu wodnym należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi zasadami bezpieczeństwa w tym ruchu. Obwiniony ma stałe dochody, wobec czego Sąd zasądził od niego koszty sądowe, uznając, że nie powinny być przerzucane na ogół podatników.