Sad powszechny, IV U 1541/13

Sygn. akt IV U 1541/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2014 roku Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Kazimierz Kostrzewa Protokolant: st. sekr. sądowy Patrycja Czarnik po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 roku w Tarnowie na rozprawie sprawy z odwołania E. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 16 sierpnia 2013 roku nr (...)- (...) w sprawie E. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującej się E. K. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 lipca 2013 roku na okres dwóch lat. Sygn. akt IV U 1541/13 UZASADNIENIE wyroku z dnia 18 marca 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. decyzją z dnia 16 sierpnia 2013 r. (znak: (...) ) odmówił E. K. dalszego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Organ rentowy w uzasadnieniu w/w decyzji wskazał, że prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy przysługuje osobie, która spełnia przesłanki określone w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118). Jedną z przesłanek warunkujących przyznanie prawa do renty jest niezdolność ubezpieczonego do pracy. W konsekwencji tego, iż orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 09.08.2013 r. odwołująca została uznana za zdolną do pracy, odmówiono jej przyznania świadczenia rentowego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się E. K. , wnosząc do tutejszego Sądu odwołanie. Na uzasadnienie podniosła, że na skutek choroby utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, gdyż w chwili obecnej nie jest zdolna do nauki innego zawodu czyli do przekwalifikowania. Stan zdrowia nie uległ poprawie. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wniósł o jego oddalenie. Bezspornym w niniejszej sprawie było , iż E. K. urodzona w dniu (...) z wykształceniem policealnym, pracowała przez 16 lat jako pielęgniarka. W okresie od 15.12.2004 r. do 30.06.2013 r. pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy. W dniu 11.06.2013 r. złożyła wniosek o ponowne ustalenie prawa do świadczenia rentowego. (okoliczności bezsporne) W celu stwierdzenia czy odwołująca jest zdolna do pracy oraz czy istniejąca poprzednio częściowa niezdolność do pracy ustała oraz czy nastąpiła poprawa stanu zdrowia i na czym polega Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza sądowego o specjalności psychiatria. W pisemnej opinii z dnia 20 grudnia 2013 r. biegła sądowa psychiatra na podstawie danych zawartych w aktach sprawy, dokumentacji medycznej oraz badania psychiatrycznego rozpoznała u odwołującej zaburzenia afektywne dwubiegunowe obecnie depresja, który to stan powoduje, iż E. K. jest niezdolna do pracy zarobkowej, zgodnie z kwalifikacjami, częściowo, okresowo przez okres 2 lat od dnia 01.07.2013 r. Jak wynika z uzasadnienia opinii odwołująca pozostaje w leczeniu psychiatrycznym od 2003 r. z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających, a od grudnia 2011 r. z rozpoznaniem zaburzeń afektywnych dwubiegunowych – epizody maniakalne, hipomaniakalne. W wywiadzie szereg wydarzeń traumatycznych: choroba nowotworowa matki, śmierć rodziców, samobójcza śmierć męża, niepełnosprawność dziecka. W badaniu psychologicznym z 2004 r. i 2006 r. stwierdzono wskaźniki zmian organicznych w OUN, obniżenie funkcjonowania procesów poznawczych oraz objawy depresyjno–lękowe, w czasie badania w 2010 r. stwierdzono dyskretne dysfunkcję uwagi oraz objawy depresyjno-lękowe. Obecnie u odwołującej stwierdza się występowanie objawów depresyjnych – obniżenie nastroju, napędu, zaburzenia aktywności złożonej, poczucie niesprawności intelektualnej. Obecny stan psychiczny oraz funkcjonowanie dają podstawę do uznania odwołującej za niezdolną do pracy zarobkowej zgodnie z poziomem kwalifikacji, częściowo, okresowo przez okres 2 lat od 01.07.2013 r. Przekwalifikowanie zawodowe w obecnym stanie psychicznym jest niemożliwe. Dowód: opinia sądowo-lekarska – k. 7-9 as. Sąd w całości podzielił opinię biegłego sądowego psychiatry uznając, iż zawiera kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu zdrowia psychicznego odwołującej, a nadto uwzględniają wpływ rozpoznanych u niej schorzeń na niezdolność do pracy. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzenia została przez biegłą oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem sporządzającej opinię. W tej mierze Sąd podzielił wnioski biegłej psychiatry odnośnie częściowej niezdolności do pracy E. K. , biorąc pod uwagę że zostały poprzedzone szczegółową analizą całości dokumentacji medycznej oraz badaniu odwołującej. Zdaniem Sądu opinia biegłego spełnia ponadto wymogi przewidziane dla tego rodzaju środków dowodowych określone w art. 278 kpc i art. 285 kpc , a także w rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z 14.12.2004r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz. U. 2004, Nr 273 poz. 2711), w związku z art. 12-14 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 39 poz. 353 z póź. zm.). Żadna ze stron nie kwestionowała opinii biegłego. Pozostałe okoliczności sprawy uznał Sąd za bezsporne - bowiem nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony podobnie jak dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie zebrane w aktach rentowych, które ocenił jako całkowicie wiarygodne i potwierdzające rzetelnie okoliczności nimi poświadczone. Sąd Okręgowy rozważył, co następuje: Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy odwołująca E. K. jest zdolna do pracy, czy istniejąca poprzednio częściowa niezdolność do pracy ustała oraz czy nastąpiła poprawa stanu zdrowia i na czym polega. Zgodnie z brzmieniem art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 39 poz. 353 z póź. zm.) - prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. Z kolei stosownie do art. 57 powołanej ustawy, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki: - jest niezdolny do pracy, - ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, - niezdolność do pracy powstała w okresach określonych w ustawie. Zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy - niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. W myśl dyspozycji ust. 2 powołanego artykułu całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3 częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji. Równocześnie w myśl art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego. Dalej w myśl ustępu 2 cytowanego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy. Biorąc pod uwagę dyspozycje powyższych przepisów, w oparciu o przeprowadzony w sprawie dowód z opinii biegłej sądowej specjalisty psychiatry – Sąd uznał, iż odwołująca spełnia określoną w powyższych przepisach przesłankę częściowej niezdolności do pracy. Założenie to znajduje bowiem pełne potwierdzenie w ustaleniach biegłej psychiatry zawartych w opinii z dnia 20.12.2013 r., stosownie do której, w czasie badania przez biegłą stwierdzono u opiniowanej występowanie zaburzeń afektywnych dwubiegunowych obecnie depresja: obniżenie nastroju, napędu, zaburzenia aktywności złożonej, poczucie niesprawności intelektualnej - upośledzających codzienne funkcjonowanie. Wobec powyższego Sąd podzielił konkluzję biegłej psychiatry, iż stan zdrowia odwołującej narusza sprawność organizmu w stopniu znacznym, w związku z czym należało zmienić zaskarżoną decyzję i przyznać E. K. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia powstania ponownej niezdolności do pracy, tj. od dnia 01.07.2013 r., na okres 2 lat. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 57 powołanej ustawy i art. 477 14 § 2 k.p.c. Sąd orzekł jak w sentencji.