Sygn. akt IC 330/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Waldemar Kuś Protokolant: Justyna Malczyk po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2020 r. w Świdnicy na rozprawie sprawy z powództwa M. S. przeciwko (...) SA w S. o zapłatę I. zasądza od strony pozwanej (...) SA w S. na rzecz powódki M. S. kwotę 41.197 zł ( czterdzieści jeden tysięcy sto dziewięćdziesiąt siedem złotych ) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 21 lutego 2020 roku do dnia zapłaty; II. w pozostałej części powództwo oddala; III. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2.040 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt IC 330/20 UZASADNIENIE Małoletnia powódka M. S. , reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego – matkę K. J. , wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w S. kwoty 81.197 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Domagała się także zasądzenia zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu swojego stanowiska powódka wskazała, że w dniu (...) r. na drodze numer (...) pomiędzy miejscowościami B. i C. doszło do zdarzenia drogowego, w którym - w następstwie obrażeń doznanych w wypadku - śmierć poniósł R. S. – ojciec małoletniej powódki M. S. . Sprawcą wypadku był S. D. , kierujący pojazdem marki I. , który zasnął za kierownicą, a następnie zjechał na przeciwległy pas ruchu i doprowadził do czołowego zderzenia z pojazdem marki C. kierowanym przez R. S. . W wyniku tego zderzenia R. S. poniósł śmierć na miejscu. W chwili zdarzenia sprawca wypadku posiadł obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u strony pozwanej. Powódka podniosła, że śmierć R. S. wywarła ogromne piętno na jej psychice, albowiem przed wypadkiem jej rodzina funkcjonowała prawidłowo, a z ojcem łączyła powódkę trwała i mocna więź. Strona pozwana (...) S.A. z siedzibą w S. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów procesu. Uzasadniając stanowisko strona pozwana przyznała, iż w związku ze zgłoszonym zdarzeniem prowadziła postępowanie likwidacyjne numer (...) , w wyniku którego przyznała małoletniej powódce M. S. kwotę 38.803 zł. Pozwany ubezpieczyciel kwestionował roszczenie powódki o uzupełniające zadośćuczynienie, a także jego wysokość jako nieadekwatnego do rozmiaru doznanej przez powódkę krzywdy oraz wykraczającego poza przyjętą w orzecznictwie zasadę umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia. Zdaniem strony pozwanej wskazane w uzasadnieniu pozwu skutki zdarzenia dla życia i zdrowia powódki nie znajdują odzwierciedlenia w zaproponowanym materiale dowodowym, powódka zaś nie ujawnia dysfunkcji w zakresie funkcjonowania intelektualnego i społecznego. Nadto wskutek śmierci ojca powódka nie stała się osobą samotną i może liczyć na wsparcie pozostałych członków rodziny. Sąd ustalił następujący stan faktyczny : W dniu (...) roku na drodze (...) pomiędzy miejscowościami B. i C. S. D. , kierując pojazdem marki I. o numerze rejestracyjnym (...) , zasnął za kierownicą, w wyniku czego na łuku drogi zjechał na przeciwległy pas ruchu i doprowadził do czołowego zderzenia z prawidłowo jadącym w kierunku przeciwnym pojazdem marki C. o numerze rejestracyjnym (...) kierowanym przez R. S. . W wyniku obrażeń ciała odniesionych podczas tego zderzenia R. S. poniósł śmierć na miejscu. W sprawie ww. wypadku Komenda Powiatowa Policji w Z. prowadziła śledztwo. Nadzór nad śledztwem pod sygnaturą (...) (...) (...) prowadziła Prokuratura Rejonowa w (...) . Dowód : - notatka urzędowa o zdarzeniu drogowym z dnia 23 listopada 2019 r. - k. 12-13, - postanowienie o wszczęciu śledztwa z dnia 25 listopada 2019r. - k. 14, - zarządzenie o powierzeniu śledztwa w całości z dnia 25 listopada 2019 r. - k.14, - odpis skrócony aktu zgonu R. S. - k.
- Pojazd sprawcy wypadku w dacie zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u strony pozwanej. Bezsporne. Powódka M. S. była córką zmarłego R. S. i w chwili zdarzenia była małoletnia. Dowód : - odpis skrócony aktu urodzenia M. S. - k.
- Rodzice powódki tj. zmarły R. S. i matka powódki – K. J. rozstali się, kiedy powódka miała (...) lata. Ojciec powódki nie był pozbawiony praw rodzicielskich i mimo rozstania rodziców powódka miała z ojcem stały kontakt – mieszkali bowiem w jednej miejscowości ( B. ), spotykali się z okazji świąt, urodzin, a także odwiedzali bez okazji. Byli w dobrych stosunkach, rozmawiali ze sobą, nie kłócili się. Spędzali razem czas, jeździli na wycieczki czy też do kina, na basen lub zakupy. Kiedy powódka dorosła spędzała z ojcem mniej czasu z uwagi na jego pracę i związane z nią wyjazdy. Dowód : - przesłuchanie przedstawiciela ustawowego powódki – K. J. , k. 62-62v. i e-protokół. Powódka M. S. bardzo przeżyła śmierć ojca i nadal to przeżywa. Bardzo odczuła brak ojca, pojawiły się u niej przejściowe problemy w szkole, korzystała z pomocy psychologa. Stała się zamknięta w sobie i przesiaduje w domu. Przed śmiercią ojca była osobą towarzyską, a w chwili obecnej nie ma ochoty spotykać się z rówieśnikami. Prosiła matkę, by ta z nią spała, bo powódka się bała. Żal po stracie ojca był bardzo silny. Aktualnie powódka nadal odczuwa stratę jaką była nagła, nieoczekiwana śmierć R. S. . Powódka nadal nie pogodziła się ze śmiercią ojca. W swoim pokoju powiesiła dużo zdjęć wspólnych z ojcem, a kiedy go wspomina wówczas płacze, że „za wrześnie odszedł”. Powódka zachowuje się jakby ojciec wyjechał do pracy za granicę i niedługo miał wrócić. Dowód : - przesłuchanie przedstawiciela ustawowego powódki – K. J. , k. 62-62v. i e-protokół. Powódka zgłosiła swoje roszczenie pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. roku domagając się przyznania na jej rzecz kwoty 150.000 zł tytułem zadośćuczynienia. W toku prowadzonego postępowania likwidacyjnego prowadzonego pod sygnaturą (...) decyzją z dnia 16 stycznia 2020 roku strona pozwana przyznała powódce kwotę 38.803 zł tytułem zadośćuczynienia. Dowód : - zgłoszenie szkody z dnia 19 grudnia 2019 r., k. 17-26, - decyzje strony pozwanej z dnia 30 grudnia 2019 r. oraz z dnia 16 stycznia 2020, k. 27 – 31, - akta szkody nr (...) , k.
- R. S. nie był głównym żywicielem rodziny - jedynie przez kilka lat (5-6 lat) świadczył alimenty na rzecz córki. Zaprzestał płacenia z powodu zaplanowanych przez siebie inwestycji, a także jego późniejszych problemów zdrowotnych. Z uwagi na uchylanie się zmarłego od obowiązku alimentacyjnego wypłacane były one w kwocie 480 zł miesięcznie z Funduszu Alimentacyjnego. Na dzień śmierci R. S. alimenty wypłacane były przez fundusz. Dowód : - przesłuchanie przedstawiciela ustawowego powódki – K. J. , k. 62-62v. i e-protokół. Małoletnia powódka M. S. jest uczennicą (...) klasy Liceum (...) , wobec czego nie uzyskuje dochodów. Utrzymywana jest przez matkę K. J. , która otrzymuje alimenty z Funduszu Alimentacyjnego w kwocie 480 zł. Dowód : - przesłuchanie przedstawiciela ustawowego powódki – K. J. , k. 62-62v. i e-protokół. Sąd zważył, co następuje : Zdaniem Sądu powództwo jest zasadne jedynie częściowo. Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez strony dokumentów, wiarygodności których strony nie kwestionowały, jak również przesłuchania przedstawiciela ustawowego małoletniej powódki – matki K. J. , a także okoliczności bezspornych. Na podstawie art. 302 § 1 k.p.c. Sąd pominął dowód z przesłuchania w charakterze strony pozwanej, natomiast przesłuchanie przedstawiciela ustawowego powódki powodów w kontekście całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, Sąd uznał za wiarygodne w zakresie istnienia więzi powódki ze zmarłym R. S. i jej intensywności oraz stanu emocjonalnego i stanu zdrowia powodów po jego śmierci. Bezsporną okolicznością było, że w dniu (...) r. doszło do wypadku, w wyniku którego śmierć poniósł R. S. - ojciec powódki M. S. . Bezsporne jest również, że strona pozwana ponosi odpowiedzialność za skutki tego zdarzenia. Nie było kwestią sporną także to, że strona pozwana w toku postępowania likwidacyjnego przyznała na rzecz M. S. zadośćuczynienie w kwocie 38.803 zł, uznając roszczenie co do zasady. Powódka stojąc na stanowisku, że odpowiednią kwotą zadośćuczynienia powinna być kwota 120.000 zł, żądała zasądzenia od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w S. kwoty 81.197 zł na swoją rzecz tytułem dalszego zadośćuczynienia. W niniejszej sprawie powódka wystąpiła z żądaniem zasądzenia zadośćuczynienia z tytułu śmierci ojca, za podstawę wskazując przepis art. 446 § 4 k.c. , zgodnie z którym Sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Należy wskazać, iż przepis ten został dodany na podstawie ustawy z dnia 30 maja 2008 r. (Dz.U.2008.116.731) i wszedł w życie dniem 3 sierpnia 2008 r. R. S. zmarł (...) r. na skutek wypadku komunikacyjnego, a więc w dacie obowiązywania cytowanego przepisu. Przepis art. 446 § 4 k.c. jest reakcją ustawodawcy na konieczność zwiększenia ochrony ofiar zdarzeń kryminalnych. W tym zakresie należy wskazać, że podmiotami uprawnionymi do dochodzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 446 § 4 k.c. są najbliżsi członkowie rodziny. Nie powinno być wątpliwości, że ochrona przyznawana na podstawie tegoż przepisu ma na celu ochronę więzi o charakterze emocjonalnym. W orzecznictwie wskazuje się, że przewidziane w artykule 446 § 4 k.c. zadośćuczynienie służy kompensacie krzywdy po stracie osoby najbliższej, a zatem uszczerbku dotykającego subiektywnej sfery osobowości człowieka, w szczególności cierpienia, bólu i poczucia osamotnienia, powstałych utrudnień życiowych, konieczności zasadniczo odmiennego urządzenia sobie życia, ograniczenia sfery korzystania z przyjemności (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 16 maja 2012 roku, sygn. akt I ACa 301/12, opubl. LEX nr 1213847). Podstawową przesłanką warunkującą domaganie się zadośćuczynienia jest doznanie szkody niemajątkowej (krzywdy). Krzywda ta utożsamiana jest z negatywnymi przeżyciami w sferze psychicznej jednostki i musi być konsekwencją naruszenia dóbr osobistych, a nie majątkowych. W przypadku szkody niemajątkowej chodzi przede wszystkim o cierpienia psychiczne. Jest to szkoda niemajątkowa, która objawia się przede wszystkim w dotkliwych ujemnych przeżyciach psychicznych, bólu, żalu, poczucia straty, osamotnienia, braku oparcia otrzymywanego dotychczas od bliskiej osoby. W sytuacjach, gdy zaburzenia emocjonalne osób po stracie osoby najbliższej nie doprowadziły do zaburzeń psychicznych, które wymagałyby interwencji medycznej (np. konieczności podjęcia terapii), krzywda ta z trudem poddaje się obiektywizacji, a tym samym racjonalnej ocenie. Można jednak sformułować pogląd, że w przypadku najbliższych członków (żony, dzieci) normalnie funkcjonującej rodziny – takie przeżycia psychiczne będą typowe, a istnienie takiej krzywdy ma charakter oczywisty, notoryjny i jest wręcz objęte domniemaniem faktycznym. Zasadniczo zatem postępowanie dowodowe w tego rodzaju sprawach ogranicza się wyłącznie do dowodów z zeznań powodów czy pozostałych dowodów osobowych, dotyczących w głównej mierze relacji zmarłego z osobami domagającymi się zadośćuczynienia za śmierć osoby najbliższej. Kwestia bowiem zasadności tegoż roszczenia wydaje się być oczywista. W takim przypadku zatem na stronie zaprzeczającej istnienia takich więzi ciąży obowiązek wykazania takich okoliczności. Na rozmiar krzywdy mają przede wszystkim wpływ: dramatyzm doznań osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny wywołany śmiercią osoby najbliższej, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem tego odejścia, roli w rodzinie pełnionej przez osobę zmarłą, stopień w jakim pokrzywdzony będzie umiał znaleźć się w nowej rzeczywistości i zdolność jej zaakceptowania, leczenie doznanej traumy, wiek pokrzywdzonego (wyrok Sądu Najwyższego z 3 czerwca 2011 roku, III CSK 279/10, opubl. LEX nr 898254). W ocenie Sądu powódce za doznaną krzywdę należne jest zadośćuczynienie pieniężne. Zadośćuczynienie przewidziane w art. 446 § 4 k.c. nie jest zależne od pogorszenia sytuacji materialnej osoby uprawnionej i poniesienia szkody majątkowej, a jego celem jest kompensacja doznanej krzywdy, a więc złagodzenie cierpienia psychicznego wywołanego śmiercią osoby najbliższej i pomoc pokrzywdzonemu w dostosowaniu się do zmienionej w związku z tym jego sytuacji. Zadośćuczynienie przewidziane w art. 446 § 4 k.c. jest odzwierciedleniem w formie pieniężnej rozmiaru krzywdy, która nie zależy od statusu materialnego pokrzywdzonego. Jedynie rozmiar zadośćuczynienia może być odnoszony do stopy życiowej społeczeństwa, która pośrednio może rzutować na jego umiarkowany wymiar i to w zasadzie bez względu na status społeczny i materialny pokrzywdzonego. Przesłanka "przeciętnej stopy życiowej" społeczeństwa ma charakter uzupełniający i ogranicza wysokość zadośćuczynienia tak, by jego przyznanie nie prowadziło do wzbogacenia osoby uprawnionej, nie może jednak pozbawiać zadośćuczynienia jego zasadniczej funkcji kompensacyjnej i eliminować innych czynników kształtujących jego rozmiar (wyrok Sądu Najwyższego z 10 maja 2012 roku, IV CSK 416/11, opubl. LEX nr 1212823). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należało uznać, że powódka M. S. winna wykazać w istocie tylko faktyczne istnienie więzi rodzinnych, a więc że łączyły ją z ojcem więzi emocjonalne charakterystyczne dla stosunku pokrewieństwa tego typu. Pozostałe bowiem przesłanki odpowiedzialności nie były przez stronę pozwaną kwestionowane, gdyż w toku postępowania likwidacyjnego przyznała ona powódce zadośćuczynienie z tytułu krzywdy za śmierć R. S. . W ocenie Sądu na gruncie ustalonego stanu faktycznego nie powinno być wątpliwości, że pomiędzy powódką a zmarłym istniała prawidłowa więź rodzinna. Jak wynika z przesłuchania matki powódki relacje pomiędzy zmarłym R. S. a powódką były silne, prawidłowe, nacechowane wzajemną miłością, szacunkiem, zrozumieniem. Zmarły co prawda rozstał się z matką powódki, kiedy ta była małym dzieckiem i nie tworzyli pełnej rodziny, jednakże dla powódki był troskliwym i opiekuńczym ojcem, spędzał z nią czas oraz dbał o prawidłowe relacje rodzinne. Wobec stwierdzenia, iż powódka należy do kręgu uprawnionych do żądania kompensaty (zadośćuczynienia), jak też, że doznała krzywdy, w dalszej kolejności rzeczą Sądu było wyznaczenie właściwej, adekwatnej do rozmiaru tejże krzywdy kwoty. Przechodząc do oceny wysokości żądanej kwoty przez powódkę tytułem zadośćuczynienia stwierdzić należy, że zadośćuczynienie z jednej strony musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną, z drugiej zaś powinno być utrzymane w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Strona pozwana wprawdzie przyznała w toku postępowania likwidacyjnego już na rzecz powódki zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w związku ze śmiercią ojca w kwocie 38.803 zł, jednak w ocenie Sądu przyznana dotychczas przez stronę pozwaną powódce kwota była zbyt niska i konieczne było zasądzenie na jej rzecz dalszego zadośćuczynienia. Odpowiednią kwotą na rzecz powódki tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę jest zdaniem Sądu kwota 80.000 zł. Kwotę tę należało jednak pomniejszyć o wypłaconą już przez stronę pozwaną kwotę 38.803 zł, wobec czego Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 41.197 zł jak w punkcie I wyroku. W ocenie Sądu tak ustalona kwota stanowić będzie właściwą rekompensatę za cierpienia psychiczne, jakich doznała ona w związku ze śmiercią ojca. Jednocześnie wskazana wyżej suma jest, zdaniem Sądu, utrzymana w rozsądnych granicach, uwzględniających aktualne warunki oraz przeciętną stopę życiową społeczeństwa, w którym funkcjonuje powódka, spełnia funkcje kompensacyjne, jest społecznie uzasadniona i nie prowadzi do bezpodstawnego wzbogacenia. Kryteria, którymi winien kierować się sąd przy ustalaniu odpowiedniej sumy zadośćuczynienia muszą być obiektywne i sprawdzone (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt I CSK 165/07, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt IV CSK 80/05). Posiłkując się powyższymi wytycznymi Sąd uznał, iż zasądzone w punkcie I kwota będzie adekwatną w warunkach niniejszej sprawy. Sąd wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności sprawy, a to: zakres cierpień powódki, ich intensywność i długotrwałość, jak również wpływ tragicznego zdarzenia, jakim była nagła i nieoczekiwana śmierć ojca powódki R. S. na jej dalsze życie. Nie bez znaczenia, w ocenie Sądu, był również wiek zmarłego w chwili zgonu ( (...) ), jak i okres jaki upłynął od dnia zdarzenia. Jak wynika z zeznań matki powódki K. J. nagła, nieoczekiwana śmierć ojca powódki spowodowała wystąpienie u niej naturalnych reakcji na to zdarzenie: wstrząsu, bólu, bezsilności, smutku i pustki. Stany te były najbardziej intensywne przez okres pierwszych kilku tygodni po zdarzeniu, kiedy to powódka nie potrafiła poradzić sobie emocjonalnie ze stratą tak bliskiej jej osoby. Powódka prosiła matkę by z nią spała, tłumacząc, że się boi. W okresie bezpośrednio po wypadku powódka miała problemy w szkole, wystąpiła konieczność wsparcia psychologicznego małoletniej. Powódka nadal odczuwa stany napięcia i rozstroju emocjonalnego, które powstały u niej w okresie adaptacji do znaczących zmian w jej życiu spowodowanych tragiczną śmiercią jej ojca w wypadku samochodowym, co było dla niej zdarzeniem bardzo stresującym. Została ona pozbawiona także obecności ojca na co dzień, wsparcia jakiego jej udzielał, pomocy i uczuć rodzicielskich, które ich relacjom towarzyszyły. Krzywda powódki jest tym bardziej dotkliwa, że śmierć R. S. nastąpiła nagle i nieoczekiwanie, w wypadku komunikacyjnym, bez jakiegokolwiek przyczynienia się ofiary. Ból powódki wzmagał fakt, iż wobec powyższego nie mogła ona się do śmierci ojca przygotować, a także nie było jej dane pożegnać się z nim. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż śmierć R. S. nastąpiła w momencie kiedy powódka byłą osobą małoletnią ( (...) ) i kiedy to miała prawo przypuszczać i oczekiwać, że w kolejnych etapach życia, dojrzewania i wkraczania w dorosłość, będzie mogła liczyć na wsparcie, miłość i pomoc ze strony ojca. Nie pojawiły się jednak u powódki na tyle silne zaburzenia w życiu osobistym, społecznym, które by prowadziły do dezintegracji i wyłączenia z rzeczywistości. Jednocześnie, w świetle dotychczas zebranego materiału dowodowego, nie było możliwe uwzględnienie powództwa w całości - wyższa kwota zadośćuczynienia zasądzona na rzecz powódki wykraczałyby poza rozsądne granice, uwzględniające aktualne warunki oraz przeciętną stopę życiową społeczeństwa, w którym funkcjonuje powódka . Zasądzając zadośćuczynienie Sąd badał jakie relacje panowały pomiędzy osobą uprawnioną , a osobą zmarłą , a mianowicie , w jaki sposób układały się stosunki między nimi i w jaki sposób ojciec dbał o córkę. Sąd ustalił, że o ile więzi emocjonalne były prawidłowe, o tyle zmarły w dacie jego śmierci nie wypełniał swojego podstawowego obowiązku rodzica względem dziecka, a mianowicie obowiązku alimentacyjnego. Środków utrzymania dostarczał bowiem nie ojciec, ale Fundusz Alimentacyjny za pośrednictwem komornika. Fakt ten musiał mieć wpływ na ocenę czy i w jakim stopniu zmarły mógł się przyczyniać do utrzymania córki i pomocy w jej rozwoju. Uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego przez R. S. - z punktu widzenia niniejszej sprawy - nie mogło być pominięte. Zadośćuczynienie oczywiście zasądzone jest z tytułu bólu, cierpienia i doznanej krzywdy z powodu śmierci osoby bliskiej, należy jednak podkreślić, że relacje powódki z ojcem – mimo że prawidłowe - nie były szczególnie zażyłe z uwagi na to, że powódka od wielu lat wychowuje się z matką i jej partnerem, a ojca jedynie odwiedzała. Więzi między powódką a jej ojcem były nieco „poluzowane” również z tego powodu, że ojciec powódki założył nową rodzinę, co oczywiście wpływa na charakter i intensywność więzi łączącej powódkę ze zmarłym i tym samym - wysokość należnego zadośćuczynienia. Nie można też pominąć, że powódka M. S. straciła ojca, jednakże mimo to nie została sama - zamieszkuje z matką oraz jej partnerem i ich córką. Matka otacza ją opieką i wspólnie tworzą rodzinę. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej względy, zasądzona na rzecz powódki w punkcie I kwota, jest w opinii Sądu adekwatną do rozmiaru doznanej przez nią krzywdy. Utrzymana są również w rozsądnych granicach i odpowiada aktualnym stosunkom majątkowym i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. , zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki zadośćuczynienie wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu (od 21 lutego 2020 r.) zgodnie z żądaniem pozwu. W pozostałym zakresie powództwo jako wygórowane podlegało oddaleniu . Rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparto o przepisy art. 100 k.p.c. w zw. z § 2 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265). Koszty procesu poniesione przez powódkę stanowiły kwotę 9.477 zł (4.060 zł tytułem opłaty sądowej + 5.417 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej), zaś koszty procesu poniesione przez stronę pozwaną to kwota 5.400 zł (tytułem kosztów zastępstwa procesowego). Żądanie powódki zostało uwzględnione w około 50 %, co z kolei przekłada się na stosunkowe rozdzielenie kosztów procesu między stronami zgodnie z art. 100 kpc . Sąd nie przyjął, że skoro obie strony niejako przegrały w 50% to koszty należałoby znieść między stronami, albowiem powódka poniosła koszty wyższe niż strona pozwana. Koszty powódki (9.477 zł) były większe od kosztów pozwanego (5.400 zł) o kwotę 4.077 zł. Rozdzielając stosunkowo koszty między stronami , Sąd uznał, że powódka winna była ponieść je w wysokości 7.438 zł (9.477 zł – 2.039 zł). Biorąc pod uwagę powyższe wyliczenie, przy wzajemnej kompensacie kosztów, należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powódki M. S. kwotę 2.040 zł tytułem zwrotu kosztów procesu .