Sad powszechny, I C 242/20

Sygn. akt I C 242/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2020 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Daria Ratymirska Protokolant: p. o. prot. sąd. Oliwia Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2020 roku w Kłodzku sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko I. V. o zapłatę 59.990,33 zł I. zasądza od pozwanej I. V. na rzecz strony powodowej (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 59.990,33 zł (pięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt złotych 33/100) wraz z odsetkami umownymi w wysokości 14% rocznie od kwoty 54.652,87 zł od dnia 20.12.2019 r. do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 10577 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; III. ustala i przyznaje na rzecz kuratora nieznanej z miejsca pobytu pozwanej adw. N. Ś. wynagrodzenie w kwocie 2160 zł, które poleca wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda wpisanej pod poz. 500058517726; IV. poleca zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kłodzku kwotę 3240 zł, tytułem niewykorzystanej zaliczki. (...) UZASADNIENIE (...) Bank (...) S.A. w W. wniosła pozew przeciwko I. V. o zapłatę kwoty 59990,33 zł z odsetkami umownymi w wysokości 14% rocznie od kwoty 54652,87 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, w tym kwota 54652,87 zł, tytułem należności głównej, kwota 5337,46 zł, tytułem odsetek umownych. Podała w uzasadnieniu, że dochodzona kwota jest należnością pozwanej z umowy pożyczki gotówkowej z dnia 17.03.2017r. Wobec zaprzestania spłacania rat pożyczki, pismem z dnia 15.12.2017r. powodowy Bank wypowiedział pozwanej przedmiotową umowę ze skutkiem na dzień 13.04.2018r., a całość zadłużenia stała się wymagalna z dniem 14.04.2018r. W odpowiedzi na pozew kurator, ustanowiony dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej wniósł o oddalenie powództwa, kwestionując skuteczność wypowiedzenia umowy pożyczki. Zarzucił, że w dniu 8 lutego 2018r. pozwana dokonała wpłat w łącznej kwocie 12049,88 zł, co wynika z dołączonej do pozwu historii operacji na kontakcie kredytowym. Wobec tego wypowiedzenie straciło moc, a więc jest bezskuteczne. W piśmie procesowym z dnia 23.06.2020r. strona powodowa zaprzeczyła, aby pozwana dokonała jakichkolwiek wpłat w czasie wypowiedzenia umowy. Podniosła, że w dniu 8.02.2018r. nastąpił zwrot części składki ubezpieczeniowej w wysokości 12049,88 zł, która to kwota została zaliczona na spłatę zobowiązania pozwanej z tytułu w.w. umowy. Stan faktyczny: Strony zawarły w dniu 17.03.2017r. umowę pożyczki gotówkowej w kwocie 70171,31 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę wynosiła 94151,24 zł. Pozwana zobowiązała się do spłaty w miesięcznych ratach, zgodnie z planem spłaty (§ 6 umowy). W przypadku niespłacenia raty w terminie, Bank mógł pobrać odsetki wg zmiennej stopy procentowej zadłużenia przeterminowanego, tj. w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (§ 8). Bank mógł wypowiedzi umowę w przypadku niedotrzymania przez pożyczkobiorcę jej warunków. Termin wypowiedzenia wynosił 30 dni (§ 11). Po upływie terminu wypowiedzenia, całość zadłużenia z tytułu umowy stawała się zadłużeniem wymagalnym i przeterminowanym, od którego Bank mógł naliczać odsetki wg zmiennej stopy procentowej zadłużenia przeterminowanego, tj. w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (§ 12). W pismach z dnia 17.11.2017r. i 14.02.2018r. kierowanych na adres pozwanej podany w umowie, powodowy Bank wskazywał wysokość wymagalnego zadłużenia z tytułu w.w. umowy i wzywał pozwaną do zapłaty Wobec zaprzestania spłacania rat pożyczki, pismem z dnia 15.12.2017r. powodowy Bank wypowiedział pozwanej przedmiotową umowę . W dniu 18.05.2018r. strona powodowa wystawiła wyciąg z ksiąg bankowych nr (...) , stwierdzając, że figuruje w nich wymagalne zadłużenie pozwanej z tytułu w.w. umowy w kwocie 54652,87 zł, tytułem należności głównej, i 5337,46 zł, tytułem odsetek (14 %) za okres od 15.08.2017r. do 18.05.2018r. Dowód: umowa pożyczki (k-14 i nast.); monit, wezwanie do zapłaty z potwierdzeniem nadania przesyłki poleconej (k-10-13); wypowiedzenie z potwierdzeniem nadania przesyłki poleconej (k-7-9) wyciąg z ksiąg bankowych nr (...) (k-21) historia operacji na kontrakcie kredytowym (k-22-23) Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu. Zgodnie z przepisem art. 353§1 kc , zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno – gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego ( art. 354§1 kc ). Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania ( art. 471 kc ). Wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużni odpowiedzialności nie ponosi ( art. 481§1 kc ). Odpowiedzialność kontraktowa znajduje zastosowanie w stosunkach między wierzycielem i dłużnikiem, którzy są stronami określonego stosunku zobowiązaniowego ( art. 471 kc ). Dłużnik nie wykonuje zobowiązania, jeżeli przez swoje zachowanie nie doprowadzi do osiągnięcia przez wierzyciela określonej kontraktem korzyści. Ciężar dowodu istnienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej, w świetle art. 6 k.c. , spoczywał na stronie powodowej, która swoje żądanie zapłaty oparła na umowie pożyczki z dnia 17.03.2017r., stawiając pozwanej zarzut nienależytego wykonania zobowiązania, poprzez zaprzestania spłacania rat w terminie i wysokości ustalonych w umowie. W sytuacji, gdy zachowanie się dłużnika w wykonaniu zobowiązania ma polegać na daniu lub czynieniu, przeprowadzenie przez wierzyciela dowodu na fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie jest niemożliwe, to na pewno jest bardzo utrudnione. Dlatego w takich sytuacjach przyjmuje się, że to dłużnik, broniąc się przed zarzutem niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, powinien przedstawić dowód spełnienia świadczenia ( art. 462 – 463 kc ). W rozpoznawanej sprawie pozwana nie wykazała, że spełniła świadczenie zgodnie z w.w. umową, jak również nie wykazała, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności ( art. 471 kc w zw. z art. 6 kc ). Podniesione przez nią zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W szczególności, skuteczne było wypowiedzenie umowy w piśmie z dnia 15.12.2017r., wysłanym przesyłką poleconą na adres pozwanej, podany w umowie. Po upływie terminu wypowiedzenia, całość zadłużenia z tytułu umowy stała się zadłużeniem wymagalnym i przeterminowanym, od którego Bank mógł naliczać odsetki wg zmiennej stopy procentowej zadłużenia przeterminowanego, tj. w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (§ 11 i 12 umowy). Odnosząc się do zrzutów, zawartych w odpowiedzi na pozew, strona powodowa - w piśmie procesowym z dnia 23.06.2020r. - zaprzeczyła, aby pozwana dokonała jakichkolwiek wpłat w czasie wypowiedzenia umowy. Podniosła, że w dniu 8.02.2018r. nastąpił zwrot części składki ubezpieczeniowej w wysokości 12049,88 zł, która to kwota została zaliczona na spłatę zobowiązania pozwanej z tytułu w.w. umowy. Z powyższych względów, na podstawie powołanych przepisów i art. 720 § 1 kc , art. 481§ 1 i 2 1 kc , powództwo podlegało uwzględnieniu. Orzeczenie w pkt II wyroku oparto na przepisach art. 98§1 i 3 kpc . W skład kosztów procesu, które pozwana, jako przegrywająca sprawę, ma obowiązek zwrócić powodowi, wchodzi: opłata sądowa od pozwu, wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wykorzystana zaliczka na wynagrodzenie kuratora (3000 zł + 5400 zł + 17 zł + 2160). Orzeczenie w pkt III wyroku oparto na przepisach § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla stron w sprawie cywilnej (Dz.U. 2018, poz. 536) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800 ze zm.). Wynagrodzenie kuratora ustalono, zgodnie z powołanymi przepisami, w wysokości nieprzekraczającej 40% stawki minimalnej za czynności adwokackie. Orzeczenie w pkt IV oparto na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. 2019, poz. 785 ze zm.).