Sad powszechny, VI Ka 1324/13

Sygn. akt VI Ka 1324/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2014 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda (spr.) Sędziowie: SSO Ludmiła Tułaczko SSO Jacek Matusik protokolant: sekretarz sądowy Joanna Szymańska przy udziale prokuratora Anny Radyno-Idzik po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. sprawy K. A. oskarżonej o przestępstwa z art. 279§1kk , art. 279§1kk w zb. z art. 13§1kk w zw. z art. 279§1kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 12kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w W. z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt III K 45/09 wyrok w zaskarżonej części co do oskarżonej K. A. zmienia w ten sposób, że uchyla rozstrzygnięcie z punktu 8 wydane w oparciu o art. 45§1kk ; w pozostałej zaskarżonej części tenże wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonej K. A. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 700 zł tytułem opłaty za II instancję; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. R. kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT. Sygn. akt VI Ka 1324/13 UZASADNIENIE K. A. została oskarżona o to, że: I w dniu 29 października 2003r. w W. , działając wspólnie i w porozumieniu z P. G. oraz z ustaloną osobą włamali się do pomieszczeń biurowych firmy (...) Sp. z o.o. w budynku przy ul. (...) poprzez wyważenie dwóch okien, po czym skradli zestaw komputerowy D. i drukarkę H. (...) łącznej wartości ok. 8.500 zł. na szkodę (...) Sp. z o.o. oraz laptop D. wartości ok. 6.500 zł. na szkodę (...) w W. tj. o czyn z art . 279 § 1 k.k. ; II w nocy z 21 na 22 listopada 2003r. w W. , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu Z P. G. oraz z ustaloną osobą włamali się do pomieszczeń firm: (...) P. S. , PHU (...) , E. (...) oraz (...) (Polska) Sp. z o.o. Biuro (...) mieszczących się w budynku hotelu (...) przy ul. (...) w W. poprzez wyłamanie wkładek zamków podklamkowych w drzwiach wejściowych do poszczególnych lokali, po czym zabrali w celu przywłaszczenia następujące rzeczy: - serwer, monitor B. , laptop A. oraz dokumenty firmowe łącznej wartości ok. 14.000 zł. na szkodę (...) P. S. , - zestaw komputerowy - składak z monitorem S. łącznej wartości 7000 zł. na szkodę firmy PHU (...) , - dwa zestawy komputerowe-składaki i drukarkę H. (...) łącznej wartości 15.000 zł. na szkodę E. (...) , -dwa zestawy komputerowe A. (...) , laptop A. M. oraz router bezprzewodowy łącznej wartości 11.100 zł. na szkodę (...) (Polska) Sp. z o.o. w S. oraz -modem (...) nieustalonej wartości na szkodę hotelu (...) w łącznej wartości strat na szkodę wskazanych firm 47.100 zł., a ponadto usiłowali włamać się niszcząc wkładki zamków podklamkowych do następujących firm mieszczących się w budynku hotelu (...) przy ul. (...) w W. tj. (...) Sp. z o.o. , (...) Sp. z o.o. - Filia (...) 3, Agencja (...) s.c, Biuro A. (...) oraz (...) tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Północ w W. wyrokiem z 17 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt III K 45/09 uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i za czyn z pkt. I na podstawie art. 279 § l k.k. skazał ją i wymierzył karę roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 zł każda; za czyn z pkt. II na podstawie art. 279 § l k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał ją, a na postawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k wymierzył karę roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 zł każda; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § l k.k. wymierzył oskarżonej karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 k.k , art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres próby 4 lat ; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 2 k.k. wymierzył oskarżonej karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda; na podstawie art. 45 § l k.k. orzekł wobec oskarżonej przepadek korzyści osiągniętych z popełnienia przestępstw w kwotach: za czyn I 5000 zł, za czyn II 15700 zł. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonej zaskarżając wyrok w całości na jej korzyść. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1, 2 oraz 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. a)art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 par. 1 pkt. 1 k.p.k. polegające na przekroczenie przez Sąd I instancji granicy swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez: I. przyznanie przymiotu pełnej wiarygodności zeznaniom świadka K. S. w sytuacji, gdy: - osoba ta jest osobiście zainteresowana wynikiem niniejszego postępowania, jak również równocześnie prowadzone jest względem świadka inne postępowanie o charakterze karnym, których wynik może zależeć od postawy świadka w ramach niniejszego postępowania; - uznaniu za wiarygodne zeznań K. S. dotyczących osobistego stosunku świadka do K. A. wbrew zeznaniom oskarżonej, współoskarżonych, a także świadka powołanego dla ustalenia tego faktu; II. przyjęcie zeznań świadka K. S. za w pełni wiarygodne, argumentując, iż świadek został pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, jednocześnie nie uwzględniając wpływu na treść zeznań relacji (konfliktu) osobistych świadka z oskarżoną K. A. oraz pomijając spójne oraz logiczne wyjaśnienia oskarżonej i świadków K. H. oraz J. S. ; III. odmowę przyznania przymiotu pełnej wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej K. A. w sytuacji, kiedy jej wyjaśnienia są logiczne oraz pozostają w całości w zgodzie z wyjaśnieniami P. G. oraz zeznaniami świadków K. H. i J. S. ; IV. przyjęcie, iż oskarżona K. A. wiedziała, że P. G. oraz K. S. dokonywali kradzieży w sytuacji, kiedy Sąd 1 instancji oparł swoje stanowisko jedynie na podstawie twierdzeń K. S. , który wnioskował, że jeżeli jego partnerka życiowa wie, że on dokonuje kradzieży, to z całą pewnością partnerka P. G. też jest tego świadoma; V. przyjęcie, iż wyjaśnienia P. G. niewiele wniosły do sprawy w sytuacji, kiedy przedmiotowe wyjaśnienia wykluczyły udział oskarżonej K. A. w popełnionych przestępstwach, co niewątpliwie wpływa na zakres odpowiedzialności karnej oskarżonej, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia przez Sąd I instancji przyczyn uznania przedmiotowych wyjaśnień za niewartościowy materiał dowodowy; VI . odmowę przyznania przymiotu pełnej wiarygodności zeznaniom świadka K. H. w zakresie rozmowy świadka z K. S. w sytuacji, kiedy świadek mógł nie pamiętać jej szczegółów z uwagi na upływ okresu 10 lat od jej odbycia, a ponadto z faktu, że rozmowa była burzliwa nie sposób wnioskować, iż świadek powinien pamiętać jej szczegóły nawet po 10 latach; VII. przypisanie oskarżonej K. A. osiągnięcia korzyści majątkowych z przestępstwa, pomimo faktu, iż w toku rozprawy wszyscy świadkowie oraz współoskarżony zaprzeczyli jakoby oskarżona taką korzyść miała osiągnąć, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia przez Sąd I instancji przyczyn, dla których dokonał ustaleń faktycznych sprzecznych z tymi wynikającymi z postępowania dowodowego; VIII. przyjęcie, iż oskarżona K. A. posiadała wiedzę w zakresie czym zajmował się P. G. , ponieważ podwoziła P. G. oraz K. S. w porach wieczornych, a przed Hotelem (...) nie zaparkowała na parkingu tylko obok, przy czym okoliczności te w żaden sposób nie uzasadniają twierdzenia, iż oskarżona wiedziała o kradzieżach dokonanych przez wyżej wskazane osoby; IX. przyjęcie, iż oskarżona K. A. działała z góry powziętym zamiarem dokonania kradzieży, a jednocześnie jej działanie było nakierowane na osiągnięcie korzyści majątkowej w sytuacji, kiedy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób uznać, iż oskarżona była w pełni świadoma, iż uczestniczy w dokonaniu kradzieży, a ponadto z zeznań K. S. wynika, iż K. A. nie uzyskała żadnej korzyści majątkowej; X. przyjęcie, iż oskarżona K. A. działała w celu osiągnięcia łatwej i szybkiej korzyści w sytuacji, kiedy zeznań S. wynika, iż K. A. nie uzyskała żadnej korzyści majątkowej; b. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonej nie dających się usunąć wątpliwości w szczególności wynikających z zeznań K. S. , a polegających na przyjęciu, iż K. A. w dniu 21 listopada 2003 roku w okolicach godziny 19.00 - 20.00 podwiozła K. S. oraz P. G. do Hotelu (...) w sytuacji, kiedy z zeznań K. S. nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że kierowcą na pewno była K. A. , bowiem świadek raz twierdzi, że była to K. A. , drugi raz, że była to kobieta, ale nie pamięta czy była to K. A. , jednocześnie wskazując, iż czasami podwoziła ich A. R. ; które to wskazane powyżej naruszenia doprowadziły do ustalenia błędnego stanu faktycznego, a w konsekwencji do uznania oskarżonej za winną popełnienia czynu z art. 279 § 1 k.k. Powyższe uchybienia procesowe w sposób bezpośredni wpłynęły na wynik niniejszego postępowania, gdyż doprowadziły do uznania za wiarygodne zeznań świadka K. S. , które jak wynika z pisemnego uzasadnienia Sądu I instancji, stały się głównym, najważniejszym, o ile wręcz nie jedynym dowodem wskazującym na popełnienie przez K. A. zarzucanych jej czynów, a tym samym, wobec uznania prawdziwości tych zeznań bezpośrednio doprowadziły one do uznania K. A. winną zarzucanego jej czynu i wymierzenia oskarżonej wskazanej zaskarżonym wyrokiem kary. W razie nieuwzględnienie powyżej opisanych zarzutów podniósł dodatkowo: II. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a. art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 9 § 1 , poprzez przypisanie oskarżonej K. A. winy umyślnej w zakresie popełnienia czynów XIX oraz XX z aktu oskarżenia, wobec jednoczesnego braku przesłanek oraz dowodów pozwalających na możliwość przypisania winy umyślnej b. art. 279 § 1 k.k. w z w. z art. 18 § 1 k.k. , poprzez przypisanie oskarżonej K. A. działania w formie współsprawstwa, czyli wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym P. G. oraz inną ustaloną osobą - K. S. , wobec braku przesłanek oraz dowodów pozwalających na uznanie, iż pomiędzy tymi osobami doszło do jakiegokolwiek porozumienia w celu dokonania czynu zabronionego, w szczególności, że świadek K. S. wykluczył udział K. A. w ustaleniach dotyczących planu popełnienia czynu zabronionego; Wobec powyższego, na zasadzie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej oskarżonej K. A. w całości i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W przypadku niepodzielenia przez Sąd powyższych zarzutów skutkujących koniecznością zmiany zaskarżonego orzeczenia, w oparciu o art. 438 pkt. 4 k.p.k . podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary , a to z uwagi na orzeczenie kary pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze daleko wykraczającym poza stopień winy, warunki osobiste sprawcy, jego sposób życia przed popełnieniem oraz po popełnieniu przestępstwa, a w przypadku grzywny także w wymiarze rodzącym negatywne konsekwencje dla rodziny oskarżonej, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że oskarżona jest osobą bezrobotną i samotnie wychowującą dziecko. Nieuzasadnione jest również orzeczenie przepadku korzyści majątkowej w sytuacji braku osiągnięcia w związku z przestępstwem jakiejkolwiek korzyści majątkowej przez oskarżoną. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz, jako obrońcy z urzędu oskarżonej K. A. , kosztów zastępstwa procesowego oskarżonej w niniejszej sprawie - w tym za instancję odwoławczą, a to z uwagi na fakt, iż koszty te nie zostały pokryte przez oskarżoną. Sąd okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonej jest zasadna jedynie w części dotyczącej orzeczonego wobec niej na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadku korzyści osiągniętej z popełnienia przypisanych jej czynów, w pozostałym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji przeprowadził w niniejszej sprawie prawidłowe i wyczerpujące postępowanie dowodowe dążąc do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy. Zebrane dowody poddał wszechstronnej analizie nie wykraczającej poza ramy art. 7 kpk i na tej podstawie wyprowadził zasadne wnioski w przedmiocie winy oskarżonej co do przypisanych jej czynów i ich kwalifikacji prawnej. Ustalenia faktyczne poczynione przez sąd rejonowy w niniejszej sprawie znajdują pełne oparcie w ujawnionym w toku przewodu sądowego materiale dowodowym. Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wskazuje, że sąd meriti dokonał całościowej, logicznej i wszechstronnej oceny zebranych dowodów odnosząc się do wszystkich ujawnionych okoliczności sprawy. Szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie pozwala na prześledzenie toku rozumowania sądu I instancji, szczególnie w kwestii ocen związanych z wiarygodnością zgromadzonego materiału dowodowego. Kontrola zaprezentowanego toku rozumowania prowadzi do wniosku, że zarówno ustalenia faktyczne odnośnie przebiegu zdarzeń objętych aktem oskarżenia w sprawie niniejszej, jak i wyprowadzone wnioski w zakresie winy oskarżonej, a także kwalifikacja prawna przypisanych jej czynów są prawidłowe. Odnosząc się do przedstawionych w apelacji zarzutów związanych z dokonaną przez sąd rejonowy oceną materiału dowodowego (pkt. I a i
2. b)podnieść trzeba, że argumentów powołanych na ich poparcie nie można uznać za zasadne. Aczkolwiek część motywacyjna apelacji obrońcy jest obszerna, to w istocie sprowadza się do zaprezentowania własnej oceny dowodów ujawnionych w toku przewodu sądowego. Podważając wiarygodność zeznań K. S. obrońca podnosi te okoliczności, które wynikały z wyjaśnień oskarżonej, a miały wskazywać na stronniczość relacji tego świadka, przechodząc do porządku nad faktem, że sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia starannie przeanalizował zeznania K. S. nie tylko w kontekście ich wzajemnej spójności podczas całego postępowania, ale także z uwzględnieniem okoliczności podnoszonych przez oskarżoną oraz wynikających z wyjaśnień P. G.