Sygn. akt VI Ka 473/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron (spr.) Sędziowie SO Klara Łukaszewska SO Waldemar Masłowski Protokolant Jolanta Kopeć przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013r. sprawy T. J. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i inne z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II K 20/13 I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. J. uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. Z. kwotę 516,60 zł w tym 96,60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym, III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. VIKa 473/13 UZASADNIENIE T. J. został oskarżony o to, że: w dniu 2 czerwca 2012 r. w B. , rej. (...) po użyciu gazu łzawiącego i doprowadzeniu do stanu bezbronności J. T. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia portfela z zawartością karty bankomatowej Banku (...) Odział w B. , karty bankomatowej Banku (...) S.A. , dowodu rejestracyjnego na samochód osobowy marki S. (...) , polisy OC na w/w pojazd oraz dowodu osobistego, prawa jazdy i pozwolenia na broń wydanych na nazwisko pokrzywdzonego oraz dowodu rejestracyjnego na przyczepkę samochodową nr rej. (...) i polisy OC na w/w pojazd na nazwisko K. K. , czym działał na szkodę J. T. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 26 marca 2001 r. sygn. akt II K 132/01 za czyny z art.28 1 k.k. , art.275 § 1 k.k. i art.276 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 25 listopada 2000 r. do 29 marca 2001 r. oraz od 10 kwietnia 2002 r. do 8 czerwca 2004 r., a nadto wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze sygn. akt III K 50/08 z dnia 15 lipca 2008 r. za czyn z aIt.280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , zmieniony wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu sygn. akt II AKa 255/08 z dnia 16 października 2008 r. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 22 lipca 2008 r. do 6 listopada 2009 r., tj. o czyn z art.280 § 1 k.k. i art. 278 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , art.275 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. , w dniu 3 czerwca 2012 r. w B. , rej. (...) , działając z góry powziętym zamiarem dokonał:
- przy użyciu uprzednio skradzionej karty oraz bezprawnie uzyskanego kodu (...) dokonał kradzieży z włamaniem do konta bankowego (...) S.A. Oddział B. poprzez wybranie kwoty 500 zł z bankomatu znajdującego się w B. przy ul. (...) ,
- przy użyciu uprzednio skradzionej karty oraz bezprawnie uzyskanego kodu (...) dokonał kradzieży z włamaniem do konta bankowego (...) S.A. Oddział B. poprzez wybranie kwoty 500 zł z bankomatu znajdującego się w B. przy ul. (...) ,
- przy użyciu uprzednio skradzionej karty oraz bezprawnie uzyskanego kodu (...) dokonał kradzieży z włamaniem do konta bankowego (...) S.A. Oddział B. poprzez wybranie kwoty 150 zł z bankomatu znajdującego się w B. przy ul. (...) ,
- przy użyciu uprzednio skradzionej karty oraz bezprawnie uzyskanego kodu (...) dokonał kradzieży z włamaniem do konta bankowego (...) S.A. Oddział B. poprzez wybranie kwoty 200 zł z bankomatu znajdującego się w B. przy ul. (...) , czym działał na szkodę J. T. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt. 1, tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k , w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , w dniu 24 maja 2012 r. w B. z mieszkania dokonał kradzieży portfela z zawartością pieniędzy w kwocie 250 zł, dowodu osobistego i legitymacji rencisty oraz telefonu komórkowego marki S. (...) na szkodę M. M. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt 1 tj. o czyn z art.278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , w dniu 1 czerwca 2012 r. w B. kradzieży portfela z zawartością pieniędzy w kwocie 100 zł, 20 sztuk srebrnych monet o nominałach 200 zł, jednej monety z wizerunkiem papieża Jana Pawła II o wartości 60 zł, złotego łańcuszka o wartości 250 zł, srebrnego łańcuszka o wartości 100 zł oraz zegarka damskiego z paskiem o wartości 50 zł o łącznej wartości skradzionego mienia nie mniejszej niż 4.560 zł na szkodę J. i R. G. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt 1 tj. o czyn z art.278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , w dniu 6 czerwca 2012 r. w B. kradzieży pieniędzy w kwocie 70 zł oraz wyrobów ze złota w postaci łańcuszka z krzyżykiem, pierścionka z szafirowym oczkiem, kolczyków w kształcie bombki, kolczyków w kształcie podków z kamieniami koralowymi o łącznej wartości nie mniejszej jak 890 zł, na szkodę L. S. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt 1 tj. o czyn z art.278 k.k , w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013r. w sprawie II K 20/13: oskarżonego T. J. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego punkcie 1 części wstępnej wyroku, oskarżonego T. J. uznaje za winnego tego, że w dniu 2 czerwca 2012 r. w B. , rej. (...) , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przy użyciu uprzednio przywłaszczonej karty oraz kodu (...) czterokrotnie dokonał kradzieży z włamaniem do konta bankowego J. T. w banku (...) S.A. Oddział B. poprzez wybranie z bankomatu kwot 200 zł, 500 zł, 500 zł i 150 zł, tj. łącznie kwoty 1350 zł, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 03.06.1998 r., sygn. akt II K 304/98 za czyn z art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 208 d.k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 30.12.1998r., sygn. akt II K 1148/98, za czyn z art.279 § l k.k. na karę l roku pozbawienia wolności oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22.03.1999 r., sygn. II K 828/98, za czyny z art. 279 § l k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, które zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 03.12.2002 r., którym orzeczono karę łączną w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 22.02.1999 r. do 22.04.1999 r. i od 08.06.2004 r. do 02.11.2006 r., a następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 15.07.2008 r. sygn. akt III K 50/08 za czyn z art.280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 22.02.2008 r. do 06.11.2009 r., tj. występku z art. 279 § l k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 279 § l k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, oskarżonego T. J. uznaje za winnego tego, że w dniu 24 maja 2012 r. w B. dokonał kradzieży portfela z zawartością pieniędzy w kwocie 250 zł, dowodu osobistego i legitymacji rencisty oraz telefonu komórkowego marki S. (...) o wartości 100 zł na szkodę M. M. , przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt n K 541/04, za czyn z art.278 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art.64 § 1 k.k. na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 14 kwietnia 2010 r. do 14 lipca 2011 r., tj. występku z art. 278 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, oskarżonego T. J. uznaje za winnego tego, że:
- w dniu 1 czerwca 2012 r. w B. dokonał kradzieży portfela z zawartością pieniędzy w kwocie 100 zł, srebrnych monet o łącznej wartości 1500 zł, jednej monety z wizerunkiem papieża Jana Pawła II o wartości 60 zł, złotego łańcuszka o wartości 100 zł, srebrnego łańcuszka o wartości 50 zł oraz zegarka damskiego z paskiem o wartości 50 zł, tj. mienia o łącznej wartości 1860 zł, działając na szkodę J. i R. G. , przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt n K 541/04, za czyn z art.278 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art.64 § 1 k.k. na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 14 kwietnia 2010 r. do 14 lipca 2011 r.,
- w dniu 6 czerwca 2012 r. w B. dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 70 zł oraz wyrobów ze złota w postaci łańcuszka z krzyżykiem, pierścionka i dwóch par, kolczyków, czym spowodował straty o łącznej wartości nie mniejszej niż 250 zł na szkodę L. S. , przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt II K 541/04, za czyn z art.278 § l k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art.64 § 1 k.k. na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 14 kwietnia 2010 r. do 14 lipca 2011 r., tj. występków z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw opisany wart. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 85 k.k. , art. 86 § l k.k. i art. 91 § 2 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego T. J. w pkt. II, III i IV części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązuje oskarżonego T. J. do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:
- J. T. kwoty 1350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych),
- M. M. kwoty 350 zł (trzysta pięćdziesiąt złotych),
- J. i R. G. kwoty 1860 zł (jeden tysiące osiem sześćdziesiąt złotych),
- L. S. kwoty 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwraca (...) S.A. Oddział w B. dowód rzeczowy w postaci płyty CD - R opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/117/12 pod pozycją l, na podstawie art. 624§ l k.p.k. zwalnia oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 14 ust. ust. 2 pkt 3 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1348) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. Z. kwotę 672 zł tytułem nieopłaconej obrony z urzędu oraz kwotę 154,56 zł tytułem podatku Vat. Powyższy wyrok zaskarżyła obrońca oskarżonego zarzucając: rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w postaci art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. , art. 92 k.p.k. , art. 410 k.p.k . polegającą na całkowicie dowolnej i jednostronnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pominięciu okoliczności istotnych i obciążających oskarżonego T. J. i oparciu orzeczenia wyłącznie na części okoliczności ujawnionych w toku postępowania przemawiających na niekorzyść oskarżonego, a to na skutek:
- pominięcia wyjaśnień T. J. i potraktowania ich wyłącznie za przyjętą przez niego linię obrony, podczas gdy oskarżony konsekwentnie zaprzeczał swojemu sprawstwu, co do kradzieży na szkodę M. M. , J. i R. G. , oraz L. S. ;
- przyjęcia za wiarygodne zeznań M. M. , J. i R. G. oraz L. S. , podczas gdy każda z w/w osób, w istocie podawała inny rysopis oskarżonego. J. G. nie była obecna w mieszkaniu podczas wizyty mężczyzny który dokonał kradzieży na szkodę jej i jej męża. R. G. jest osobą niedowidzącą i niedosłyszącą, nie był w stanie w sposób należyty rozpoznać sprawcy na okazanym mu przez sąd wizerunkach mężczyzn, natomiast co do L. S. brak było w aktach sprawy protokołu z okazania wizerunku sprawcy a M. M. nazwisko oskarżonego poznała później w wątpliwych okolicznościach; rażącą obrazę przepisów postępowania w postaci art. 5 § 2 k.p.k. , mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku a polegającą na rozstrzygnięciu istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego pomimo wyraźnego zakazu ustawowego; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przestępstw kradzieży na szkodę M. M. , J. i R. G. oraz L. S. , podczas gdy, materiał dowodowy sprawy nie uzasadniał, aż tak daleko idących twierdzeń. Stawiając powyższe zarzuty, autor apelacji wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt III i IV części dyspozytywnej, poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu w pkt 3,4 i 5 aktu oskarżenia czynów;
- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt V części dyspozytywnej wyroku, poprzez uchylenie orzeczenia o karze łącznej;
- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt VI ppkt 2,3,4, części dyspozytywnej wyroku poprzez uchylenie zawartego w nich obowiązku naprawienia szkody na rzecz M. M. , J. i R. G. oraz L. S. ;
- ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt III. IV części dyspozytywnej wyroku, w pkt V części dyspozytywnej wyroku w zakresie orzeczenia o karze łącznej oraz w pkt VI ppkt 2,3,4 i przekazanie sprawy w powyższym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna i to w stopniu oczywistym. Art. 7 kpk ( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu tylko wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. ). Pogląd taki, który Sąd Okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 (OSN PiPr 1996/10/10; por. także - wyrok SN z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41). Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów ( art. 7 kpk ), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu ( wyrok Sądu Najwyższego z 24.03.1975r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995 poz. 84 ), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze dowolności. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego lecz wykazanie , jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego ( wyrok Sądu Najwyższego z 22.01.1975r., I KR 197/74, OS NKW 5/1975 poz. 58 ). Zdaniem Sądu Okręgowego analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala na przyjecie, że sąd meriti w sposób wystarczający i pełny zebrał dowody w niniejszej sprawie i należycie je ocenił w ramach zasady wynikającej z art. 7 k.p.k. Ocena ta poprzedzona była ujawnieniem całokształtu okoliczności w sposób podyktowany zasadą prawdy materialnej, stanowiła rezultat rozważenia okoliczności przemawiających na korzyść i niekorzyść oskarżonego, a okoliczności rozważono z uwzględnieniem reguł prawidłowego rozumowania. Nie dopatrzył się Sąd okręgowy w przeprowadzonej przez sąd orzekający ocenie dowodów naruszenia zasady obiektywizmu ( art.4 k.p.k. ), jak i tego aby podstawę wyroku stanowiły dowody nie przeprowadzone w toku rozprawy głównej ( art.410 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. ). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawidłowo sąd orzekający ocenił wyjaśnienia oskarżonego. Odmawiając im wiarygodności w części, gdzie nie przyznał się on do popełnienia trzech przestępstw kradzieży. Oskarżonego rozpoznała pokrzywdzona L. S. jako sprawcę kradzieży na swoją szkodę. Trafnie sąd I instancji konstatuje, że świadek ta przebywała z oskarżonym w swoim mieszkaniu przez około pół godziny i w związku z tym miała możliwość dokładnego przyjrzenia się jego osobie. Później, zaś nie miała wątpliwości, wskazując na rozprawie, że oskarżony jest sprawcą kradzieży. Warto zauważyć, ze jak wynika z zeznań tego świadka już wcześniej w toku postępowania przygotowawczego okazano jej tablice ze zdjęciami, gdzie rozpoznała ona oskarżonego, jednak z tej czynności procesowej nie sporządzono protokołu. Podobnie słusznie Sąd Rejonowy ocenił zeznania świadków S. B. i M. M. , które rozpoznały oskarżonego T. J. jako sprawcę kradzieży na szkodę M. M. . Trafnie sąd I instancji zauważa, ze co do samego faktu kradzieży zeznania ich są spójne i logiczne. Zdaniem sądu odwoławczego nieistotny jest zatem fakt w jakich okolicznościach M. M. poznała nazwisko oskarżonego w sytuacji , gdy dokonała ona jego rozpoznania w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości ( zeznania świadka k. 175 ).Prawidłowo Sąd I instancji przydał walor wiarygodności świadkom J. i R. G. . Zeznania tych świadków Sąd Rejonowy poddał drobiazgowej analizie w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ( str.6 uzasadnienia ). Ocenę tą sąd odwoławczy w pełni podziela i nie ma potrzeby przytaczania ponownie tych argumentów, które przemówiły za uznaniem zeznań tych świadków za wiarygodne. Świadek J. G. rzeczywiście w chwili kiedy w jej mieszkaniu dokonano kradzieży przebywała przed wejściem do budynku. Widziała jednak wchodzącego do środka oskarżonego, widziała następnie jak wychodził , a zaraz po jego wyjściu poszła do mieszkania i stwierdziła fakt kradzieży. Nie znalazł sąd II instancji podstaw dla przyjęcia zasadności postawionego zarzutu obrazy art. 5§2 k.p.k. Naruszenie normy prawnej tegoż przepisu i wynikającej z niego zasady in dubio pro reo jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych ( lub wykładni prawa ) i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej zeznaniom świadków ( czy wyjaśnieniom oskarżonego ), to nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo , a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów mogą być rozstrzygane jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej oceny dowodów wynikającej z treści art. 7 k.p.k. Ta zaś o czym wyżej była już mowa, nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Wymierzone oskarżonemu T. J. za przypisane mu przestępstwa kary jednostkowe nie są z całą pewnością karami surowymi. Wszystkie kary zostały wymierzone praktycznie w dolnych ustawowych granicach zagrożenia. Podobnie należy ocenić wymierzoną oskarżonemu karę łączną. Także orzeczenie w stosunku do oskarżonego środka karnego w postaci naprawienia wyrządzonej szkody nie powoduje iż suma kar i środków karnych razi nadmierna dolegliwością. Wobec powyższego zaskarżony wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy. Na podstawie art. 29 ust.1 ustawy z dnia 29.06.
- 1982r. sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. Z. kwotę 516,60zł. w tym 96,60zł. podatku od towarów i usług z tytułu jej udziału jako obrońcy ustanowionego z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego, jak i fakt, że pozostaje on w warunkach pozbawienia wolności mając ograniczone możliwości zarobkowe sąd odwoławczy zwolnił go od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze ( art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624§1 k.p.k. ).