Sad powszechny, I ACa 1393/18

(1)o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt I C 399/18 oddala apelację. Sygn. akt I ACa 1393/18 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 września 2018 roku wydanym w sprawie z powództwa M. K. przeciwko J. G.

(2)Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił powództwo o zasądzenie kwoty 12 000 000 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny podzielił i przyjął za własne. Nieruchomość stanowiąca zabudowaną działkę gruntu położoną w J. przy ul. (...) , dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) stanowiła własność M. K. . W stosunku do w/w nieruchomości było prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. wydanym w sprawie II 1 Co 1215/13, opatrzonym klauzulą wykonalności w dniu 2 stycznia 2015 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi przysądził na rzecz pozwanego J. G.

(1)prawo własności przedmiotowej nieruchomości za cenę 180.000 zł. W pkt. 2 postanowienia Sąd stwierdził obowiązek wydania w/w nieruchomości na rzecz nabywcy przez wszystkie osoby, w posiadaniu których nieruchomość ta się znajduje. W dniu 11 marca 2015 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi wezwał dłużniczkę M. K. do dobrowolnego opróżnienia w/w nieruchomości i przeprowadzenia się do wskazanej przez Gminę A. nieruchomości, stanowiącej współwłasność M. K. , położonej w J. przy ul. (...) . Komornik poinformował, że w razie niewykonania polecenia, w dniu 22 kwietnia 2015 r. o godz. 10:30 zostanie przeprowadzona czynność opróżnienia nieruchomości. W dniu 22 kwietnia 2015 r. Komornik dokonał czynności wprowadzenia J. G.

(1)w posiadanie w/w nieruchomości. Przy czynności na miejscu obecni byli: wierzyciel J. G.

(2)i funkcjonariusze Policji z posterunku w A. . Po wejściu na teren posesji przybyła M. K. . Komornik wezwał dłużniczkę do wydania nieruchomości, czego dłużniczka odmówiła, oddalając się w nieznanym kierunku. Drzwi do budynku mieszkalnego znajdującego się na terenie nieruchomości otworzono przy pomocy ślusarza. Komornik sporządził spis rzeczy znajdujących się w budynku. Nie ujawniono pieniędzy, papierów wartościowych ani biżuterii. Ruchomości oddano pod dozór wierzycielowi, który je zabezpieczył poprzez użycie zamków i kłódek. Jak zaznaczył Sąd i instancji, pozwany nie dopuścił się włamania do domu powódki położonego w J. przy ul. (...) , a został do niego wprowadzony przez komornika, na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez pozwanego w drodze licytacji przeprowadzonej w ramach egzekucji z nieruchomości na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego . Pozwany uzyskał postanowienie o przysądzeniu prawa własności. Postanowienie tego rodzaju ma charakter konstytutywny, a jego podstawowym skutkiem jest przeniesienie własności nieruchomości na nabywcę licytacyjnego. Nabywca staje się właścicielem nieruchomości z dniem uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności, a dotychczasowy właściciel traci prawo własności. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności stanowi również tytuł wykonawczy do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości i opróżnienia znajdujących się na tej nieruchomości pomieszczeń ( art. 999 par. 1 KPC ). Zdaniem Sądu I instancji, powódka nie udowodniła, że wprowadzenie pozwanego w posiadanie nieruchomości nastąpiło niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami postępowania egzekucyjnego. Z czynności tej sporządzono protokół zawierający spis rzeczy, które znajdowały się na nieruchomości. Mienie nieodebrane przez powódkę zostało oddane pod dozór wierzycielowi. Podnoszone przez powódkę kwestie dotyczące środków pieniężnych i kosztowności rzekomo ukrytych na terenie nieruchomości są gołosłowne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Powództwo podlegało więc oddaleniu, zarówno z uwagi na brak przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego, jak i ze względu na nieudowodnienie roszczenia co do wysokości. W ocenie Sądu, nieskuteczne było zgłoszenie przez powódkę roszczenia o „usunięcie pozwanego z nieruchomości”. Roszczenie to zostało zgłoszone już po zamknięciu rozprawy, a więc nie podlegało rozpoznaniu w niniejszej sprawie. Apelację złożyła strona powodowa zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Powódka zarzuciła, że wydając powyższy wyrok Sąd nie wziął pod uwagę przedstawionego materiału dowodowego, nie przesłuchał świadków włamania, komorników. W treści uzasadnienia apelująca powołała się na art. 47, 64 pkt 1,2,3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz 441 k.p.c. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja strony powodowej była całkowicie nieuzasadniona. Należało zauważyć, że powódka oparła swoją apelację jedynie na podstawie naruszenia przepisów Konstytucji RP formułując jedyny zarzut naruszenia art. 441 k.p.c. , który nie ma związku ze sprawą. Ustalenia faktyczne Sądu I instancji miały oparcie w zebranym materiale dowodowym i odpowiadały logice oraz zasadom doświadczenia życiowego, co pozwalało na ich całkowitą recepcję dla potrzeb orzekania w sprawie odwoławczej. Jako trafne należało również ocenić rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, toteż Sąd Apelacyjny w całości je zaaprobował. Apelacja powódki sprowadzała się w istocie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego. Nie znajdując potrzeby powielania tychże ustaleń, podkreślić wypadało, że z materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, iż pozwany stał się właścicielem zakupionej nieruchomości w drodze licytacji przeprowadzonej w ramach właściwie przeprowadzonej egzekucji sądowej. Pozwany nie włamał się do nieruchomości bowiem został do niej wprowadzony przez komornika na podstawie prawomocnego postanowienia o przysądzeniu własności. Z dniem uprawomocnienia się tego postanowienia stał się właścicielem nieruchomości. W postępowaniu przed Sądem I instancji powódka domagała się nadto zasądzenia kwoty 12 000 000 zł tytułem odszkodowania za mienie pozostawione w nieruchomości, do której, jak twierdziła, dokonał włamania pozwany wraz z komornikiem. Powódka nie udowodniła, aby w zabudowaniach znajdowały się jakiekolwiek rzeczy wartościowe, w tym środki pieniężne czy biżuteria, których wydania miał odmawiać pozwany bądź dokonać ich zniszczenia. Jej wyjaśnienia w tym zakresie były, w ocenie Sądów obu instancji, całkowicie gołosłowne. Wymagało przy tym podkreślenia, że to na powódce, zgodnie z art. 232 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. , spoczywał obowiązek wykazania, że na terenie nieruchomości znajdowały się kosztowności lub inne rzeczy o określonej wartości. Powódka nie sprostała temu obowiązkowi i nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich wyjaśnień. W konsekwencji prowadziło to do oddalenia powództwa. Apelacja nie zawierała argumentów mogących podważyć powyższe zapatrywanie. W tej sytuacji, jako niezasadna, apelacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.