Sad powszechny, I ACa 1417/18

Sygn. akt I ACa 1417/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2019 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Anna Miastkowska Sędziowie: Anna Cesarz Joanna Walentkiewicz – Witkowska Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Nowak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa L. O. przeciwko Skarbowi Państwa-Dyrektorowi Aresztu Śledczego w P. o zadośćuczynienie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt I C 1516/17

1. oddala apelację;
2. zasądza od powoda L. O. na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej w W. kwotę 4.050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I ACa 1417/18 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 30 sierpnia 2018 roku, wydanym w sprawie z powództwa L. O. przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego w P. o zadośćuczynienie z tytułu naruszenia dóbr osobistych, Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim oddalił powództwo. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny podzielił i przyjął za własne: Powód L. O. odbywał karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w P. . W dniu 3 października 2017 roku złożył do Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim skargę na zachowanie funkcjonariusza Aresztu Śledczego w P. , który w dniu 24 września 2017r. będąc dowódcą zmiany, podczas porannego apelu zwrócił się do niego słowami wulgarnymi słowami. Sędzia penitencjarny zarządził przekazanie skargi Dyrektorowi Aresztu Śledczego w P. jako właściwemu do załatwienia. Dyrektor Aresztu Śledczego w P. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a w jego toku ustalił, że w dniu 24 września 2017 roku apel poranny prowadzili sierż. R. S. , sierż. M. G. oraz dowódca zmiany ppor. A. B. . Dowódca zmiany ppor. A. B. zaprzeczył, aby ubliżał powodowi zaznaczając, iż stosunku do osób pozbawionych wolności postępuje praworządnie, humanitarnie i z poszanowaniem ich godności osobistej. Pismem z dnia 30 października 2017 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w P. zawiadomił powoda o uznaniu skargi za bezzasadną oraz pouczył o prawie wniesienia skargi do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. . W tak ustalonych okolicznościach Sąd I instancji uznał powództwo za nieuzasadnione, gdyż to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia, że pozwany naruszył jego dobra osobiste. Powód nie sprostał temu obowiązkowi . Nie zaoferował bowiem dowodów, potwierdzających, że w dniu 24 września 2017r. funkcjonariusz Aresztu Śledczego w P. naruszył jego godność osobistą. Powód złożył dwa wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodów z dokumentów tj. zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa złożonego w dniu 8 października 2017r. do Prokuratury Krajowej w W. oraz skargi złożonej w dniu 8 października 2017r. do Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim. Oba dokumenty mają charakter prywatny i zgodnie z art. 245 k.p.c. stanowią wyłącznie dowód tego, że powód złożył oświadczenia zawarte w ich treści. Nie stanowią natomiast dowodu potwierdzającego zaistnienie faktów zawartych w tych oświadczeniach, tym bardziej, że postępowanie wyjaśniające wszczęte na skutek skargi powoda złożonej do Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim nie potwierdziło jej zasadności. O kosztach procesu Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 102 k.p.c. , ponieważ powód wystąpił z roszczeniem nieudowodnionym, a tym samym od początku powinien liczyć się z ryzykiem przegrania procesu. Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód, zaskarżając go w całości z wniósł o zmianę wyroku na jego korzyść. W apelacji powód powtórzył zgłaszane w postępowaniu u przed Sądem I instancji zarzuty oraz wskazał, że Sąd Okręgowy odmówił przeprowadzenia zgłoszonych przez niego dowodów. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie była zasadna i podlegała oddaleniu. Intencją powoda było podważenie procesu gromadzenia i oceny materiału dowodowego, lecz skarżący nie sprostał obowiązującym w tym zakresie wymogom. W judykaturze utrwaliło się przekonanie, że zakwestionowanie dokonanej przez sąd oceny dowodów wiąże się z koniecznością wykazania w przeprowadzonym rozumowaniu nieprawidłowości z punktu widzenia reguł logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów, bądź pominięcia przez sąd istotnych dla rozstrzygnięcia sporu elementów materiału dowodowego. Za niewystarczające uznaje się natomiast przeciwstawienie tej ocenie subiektywnej wersji i znaczenia zdarzeń (wyrok SN z 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05; wyrok SN z 18 czerwca 2004 r., CK 369/03; wyrok SN z 5 sierpnia 1999 r., II UKN 76/99) , a do tego właściwie ograniczyły się uwagi skarżącego, który mimo odmiennych wyników dotychczasowego postępowania dowodowego pozostał przy swoich twierdzeniach o naruszeniu jego dóbr osobistych. To naruszenie powód upatrywał w użyciu w stosunku do jego osoby słów powszechnie uważanych za obelżywe w czasie apelu wieczornego w dniu 24 września 2017 przez funkcjonariusza służby więziennej. Powinien zatem wykazać, że zdarzenie tego rodzaju miało miejsce. Apelujący wprawdzie podniósł, że Sąd I instancji nie przeprowadził dowodów przez niego zgłoszonych, ale uczynił to jedynie ogólnikowo, nie podważając żadnego ustalenia faktycznego poczynionego przez Sąd I instancji. Dla uzasadnienia analizowanego zarzutu skarżący podniósł jedynie, że z uwagi na przebywanie w izolatce nie mógł przedstawić dowodów potwierdzających nieprawidłowości w działaniach funkcjonariuszy strony pozwanej. Okoliczność ta nie zwalniała go z powinności wynikającej z art. 6 k.c. , nakładającego ciężar dowodu na stronę która z danego faktu wywodzi skutki prawne. Potwierdzeniem stawianych przez powoda zarzutów nie mogły być składane przez niego zawiadomienia do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa, tym bardziej, że nie zostały rozstrzygnięte pozytywnie. Skoro zatem apelujący nie zaprezentował żadnych argumentów jurydycznych, logicznych, czy wynikających z doświadczenia życiowego, w wyniku których możliwe byłoby podważenie kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych to apelacja nie mogła odnieść zamierzonego skutku i prowadzić do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia w kierunku przez niego postulowanym. Fakt, iż skarżący złożył zawiadomienie mówiące o niewłaściwym zachowaniu funkcjonariusza, a nadto składał inne skargi dotyczące służby więziennej nie przesądzał o zasadności powództwa. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyrażonej w art. 98 k.p.c. zasady odpowiedzialności za wynik sporu w związku z art. 108 k.p.c. , w związku z art. 32 ust 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 2261) oraz § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 roku poz. 1800). zasądzając od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej, kwoty po 4050 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. W ocenie Sądu Apelacyjnego, nie zachodziły w sprawie jakiekolwiek podstawy do zastosowania art. 102 k.p.c. Wobec argumentacji Sądu Okręgowego przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia powód winien liczyć się z możliwością przegrania sporu.