w związku z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 53). W ocenie Sądu Okręgowego pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczonej nie może być w tej sytuacji uznane za nową okoliczność w rozumieniu art.
, gdyż przepis ten ma na uwadze schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał lekarz orzecznik i komisja lekarska organu rentowego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 22 grudnia 2013 r., III AUa 460/13). Pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczonej w zakresie schorzeń kręgosłupa rozpoznanych już w postępowaniu orzeczniczym ZUS nie stanowiło nowego schorzenia, lecz kolejny etap pogłębiania stwierdzonych u niej chorób. Zatem na zasadzie wyjątku od generalnej zasady i przy uwzględnieniu stanu istniejącego w momencie skierowania sprawy na posiedzenie niejawne należało zmienić zaskarżoną decyzję poprzez przyznanie ubezpieczonej I. K. renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w okresie orzeczonym przez biegłych sądowych i bez potrzeby składania przez nią nowego wniosku rentowego, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 sentencji Sąd oddalił – na podstawie art.
odwołanie co do żądania ubezpieczonej przyznania jej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy za okres poprzedzający dzień 12 listopada 2019 r. albowiem według ustaleń dokonanych na podstawie dowodów z opinii biegłych ubezpieczona od 1 lipca 2018 r. do 11 listopada 2019 r. była częściowo tylko niezdolna do pracy. Z kolei w punkcie 3 wyroku Sąd Okręgowy orzekł o braku odpowiedzialności organu rentowego, o której mowa w art. 118 ust. 1a ustawy emerytalno – rentowej, gdyż biegli sądowi ustaleń w zakresie całkowitej niezdolności do pracy ubezpieczonej dokonali na podstawie nowych dokumentów (dokumentacji medycznej), które nie były dostępne organowi rentowemu w postępowaniu administracyjnym. Wydając niniejszy wyrok Sąd uznał, iż zostały zachowane warunki umożliwiające merytoryczne rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, określone w art. 148 1 § 1 i § 3 K.p.c. W szczególności strony w swoich pierwszych pismach procesowych nie złożyły wniosku o przeprowadzenie rozprawy, a całokształt przytoczonych przez nie twierdzeń wskazywał, iż przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Po przeprowadzonych w toku postępowania dowodach z opinii biegłych sądowych strony procesu nie zgłosiły też zastrzeżeń co do ich mocy dowodowej oraz nie wnosiły o kontynuowania tego postępowania. W końcowym fragmencie niniejszych rozważań Sąd uznaje za zasadne wyjaśnić, iż nie orzekł o wydłużeniu okresu pobierania przez ubezpieczoną renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (od 1 lipca 2018 r. do 29 lipca 2018 r.) wobec braku w tym zakresie żądania ubezpieczonej, która powoływała się dla uzasadnienia swego roszczenia wyłącznie na swoją całkowitą niezdolność do pracy. Zgodnie z art. 321 K.p.c. sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Na oryginale właściwy podpis.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.