Sad powszechny, IX Ca 1056/20

Sygn. akt IX Ca 1056/20 (upr.) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 stycznia 2021 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie IX Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Barczewski po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2021 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w O. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę na skutek apelacji stron od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 2 października 2020 r., sygn. akt I C 313/20 upr. I. oddala obie apelacje, II. zasądza od pozwanego na rzecz powódki tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego kwotę 765 (siedemset sześćdziesiąt pięć) zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego wyroku stronie pozwanej do dnia zapłaty. SSO J. Barczewski Sygn. akt IX Ca 1056/20 upr. UZASADNIENIE W TRYBIE ART. 505 13 § 2 K.P.C. Obie apelacje podlegały oddaleniu ( art. 385 k.p.c. ). Co do apelacji powódki, to skoro z niekwestionowanej ostatecznie opinii biegłego sądowego wynika, że uzasadniony czas naprawy pojazdu poszkodowanego wynosił 26 dni, licząc od 28 sierpnia 2019 r., to okres dodatkowych 4 dób najmu auta zastępczego wykraczał poza obowiązek odszkodowawczy wynikający z art. art. 361, art. 363 § 1, 436 § 2, 805 § 1, 822 § 1 k.c. Nie sposób bowiem przerzucać na ubezpieczyciela skutków wydłużenia czasu naprawy wskutek wadliwej organizacji działalności warsztatu jako zaniedbania osoby trzeciej, nie pozostającego w adekwatnym związku przyczynowym z działaniem sprawcy szkody, za którego gwarancyjnie odpowiada pozwany. Odnośnie apelacji pozwanego, Sąd Okręgowy podziela tezę uchwały Sądu Najwyższego z 24.08.2017 r. (III CZP 20/17), zgodnie z którą wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Jednakowoż wskazuje, że propozycja ubezpieczyciela nie tylko musi być realna, ale powinna uwzględniać istotne okoliczności konkretnego przypadku, w tym podejmowane przez poszkodowanego lub – jak w niniejszej sprawie – jego przedstawiciela czynności nakierowane na skorzystanie z oferty najmu przedstawionej przez pozwanego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pracownicy pozwanego nie kwestionowali w toku postępowania likwidacyjnego umocowania powodowej spółki do reprezentowania w nim poszkodowanej (o czym świadczy sam fakt prowadzenia rozmowy telefonicznej na infolinii). Mimo to, odmówili a priori wydania samochodu zastępczego jej pracownikowi, powołując się z nieznanych względów na konieczność jego dostarczenia wyłącznie osobie poszkodowanej. Tymczasem pełnomocnictwo z k. 17 wyraźnie upoważniało powódkę do m.in. zlecenia organizacji pojazdu zastępczego od ubezpieczyciela sprawcy szkody i odbioru pojazdu zastępczego. Z tych względów nie sposób zarzucić poszkodowanej, działającej przez przedstawiciela, zaniedbań w ubieganiu się o otrzymanie pojazdu zastępczego od pozwanego, co umożliwiało najęcie takowego od powódki. Umowa łącząca poszkodowaną z powódką była wbrew stanowisku pozwanego umową najmu ( art. 659 k.c. ), nie użyczenia ( art. 710 k.c. ), albowiem stawka czynszu ustalona została przez odesłanie do cennika spółki (k. 11 v.). Skoro stawka najmu zastosowana przez powódkę mieści się w granicach stosowanych na rynku lokalnym (k. 121), zaś najęcie auta zastępczego było celowe i ekonomicznie uzasadnione przez 26 dni (co wynika z opinii biegłego), powództwo było zasadne w części uwzględnionej przez Sąd Rejonowy na podstawie art. 361, art. 363 § 1, 436, 481, 509 § 1, 659, 805 § 1, 822 § 1 k.c. , albowiem poniesiona przez poszkodowaną szkoda i scedowana z tego tytułu na powódkę wierzytelność pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 21 sierpnia 2019. Apelację należało zatem oddalić w oparciu o art. 385 k.p.c. O kosztach procesu za instancję odwoławczą orzeczono po myśli art. 98 § 1, 1 1 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c. Obie apelacje zostały oddalone. Koszty należne powódce z przegranej apelacji pozwanego to 900 zł. Koszty przysługujące pozwanemu z przegranej apelacji powódki to 135 zł. Różnica tych kwot wynosi 765 zł na korzyść strony powodowej. Jacek Barczewski