Sad powszechny, V Ga 375/20

Sygn. akt V Ga 375/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie V Wydział Gospodarczy, w składzie: Przewodniczący – Sędzia Wiesław Kasprzyk, Sędziowie: Zbigniew Chmielewski, Maciej Rzewuski (del.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa M. J. przeciwko C. (...) Towarzystwu (...) w P. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 14 września 2020 r., sygn. akt V GC 2721/19 I. oddala apelację, II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 135,00 (sto trzydzieści pięć 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego wyroku pozwanemu do dnia zapłaty. Sędzia Zbigniew Chmielewski Sędzia Wiesław Kasprzyk Sędzia Maciej Rzewuski (del.) Sygn. akt V Ga 375/20 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 września 2020 r., V GC 2721/19, Sąd Rejonowy w O. zasądził od pozwanego C. (...) Towarzystwa (...) w P. na rzecz powódki M. J. kwotę 1.672,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty, oraz obciążył pozwanego kosztami procesu w kwocie 1.001 zł. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją pozwany w części, tj. w zakresie pkt I – ponad zasądzoną powódce kwotę 984 zł oraz w zakresie pkt. II – w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów: - art. 361 § 1 k.c. , - art. 354 § 2 k.c. w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, - art. 233 § 1 k.p.c. , szczegółowo opisanych w środku odwoławczym. W oparciu o zredagowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i oddalenie powództwa co do kwoty 688,80 zł, oraz obciążenie powódki kosztami procesu za obie instancje, według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o oddalenie środka odwoławczego w całości i zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego nie jest zasadna i jako taka, podlegała oddaleniu. Poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne w sprawie były w prawidłowe i zostały przyjęte przez Sąd Okręgowy za własne, bez potrzeby przeprowadzania na nowo oceny każdego z dowodów. Podniesione przez pozwanego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury cywilnej w rzeczywistości zmierzają do polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy. Są jednak niezasdne. Jeśli chodzi o najbardziej rozbudowany zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. to należy wskazać, że jego skuteczne postawienie wymaga wykazania, że Sąd orzekający w I instancji uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Tylko takie naruszenie bowiem może świadczyć o wadliwym dokonaniu przez Sąd oceny dowodów. Dla skuteczności zarzutu naruszenia regulacji art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarcza więc samo stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie konkretnych przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Apelujący nie sprostał wskazanym wymaganiom. Nie przedstawił też przekonujących okoliczności, które potwierdzałyby nieprawidłową, dowolną tudzież dokonaną wbrew zasadom orzekania, ocenę dowodów Sądu I instancji. Odnosząc się do zarzutów apelacyjnych należy zważyć, że stanowią one jedynie próbę przeforsowania przez skarżącego odmiennej wizji stanu faktycznego i jego oceny prawnej, aniżeli te przyjęte przez Sąd Rejonowy. Próba ta jednak z przyczyn poniższych okazała się nieskuteczna. Po pierwsze, wbrew twierdzeniom skarżącego, pozwany nie wykazał jakoby przedłożone przezeń wiadomości mailowe zostały skutecznie doręczone poszkodowanej. Po drugie, wiadomości te nie stanowiły skonkretyzowanej w rozumieniu prawa materialnego oferty najmu pojazdu zastępczego. Po trzecie, Sąd Odwołąwczy podziela ocenę wiarygodności zeznań złożonych przez świadka M. P. , dokonaną przez Sąd Rejonowy, zwłaszcza że strona pozwana nie zaoferowała kontrdowodów, które ocenę tą zdołałyby skutecznie podważyć. W końcu po czwarte, uznany przez Sąd I instancji za ekonomicznie zasadny okres najmu pojazdu zastępczego korespodnuje w pełni z opinią biegłego sądowego sporządzoną na potrzeby przedmiotowej sprawy. W tym stanie rzeczy, nie podzielając żadnego z zarzutów skarżącego, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację pozwanego w całości. W przedmiocie kosztów postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z art. 391 k.p.c. Sędzia Zbigniew Chmielewski Sędzia Wiesław Kasprzyk Sędzia Maciej Rzewuski (del.)