Sad powszechny, VI GC 2788/19

Sygn. akt VI GC 2788/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2020 roku Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie: Przewodniczący: SSR Justyna Supińska Protokolant: sekr. sądowy Joanna Arendt po rozpoznaniu w dniu 06 listopada 2020 roku w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w G. przeciwko R. P. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami procesu obciąża powoda (...) Spółdzielnię Mieszkaniową z siedzibą w G. uznając je za uiszczone. Sygn akt VI GC 2788/19 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 22 lipca 2019 roku powód (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. domagał się zasądzenia od pozwanego R. P. kwoty 27 276,77 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że pomiędzy powodem a K. P. – matką pozwanego została zawarta na czas nieokreślony umowa dzierżawy nieruchomości, na której miał zostać wybudowany pawilon handlowy. Aneksem numer (...) z dnia 06 listopada 1992 roku strony ustaliły, że umowa dzierżawy będzie obowiązywała przez okres 20 lat, tj. do dnia 06 listopada 2012 roku, zaś aneksem numer (...) z dnia 01 października 1993 roku, że powierzchnia terenu dzierżawionego po wykonaniu zagospodarowania wynosi 138 m 2 . Nieruchomość będąca przedmiotem dzierżawy położona jest w G. przy ulicy (...) i stanowi część działki numer (...) objętej księgą wieczystą numer (...) . Umowa została rozwiązana, a K. P. od dnia 22 września 2007 roku bezumownie w dalszym ciągu korzystała z powyższej nieruchomości powoda. Powód wskazał, że od dnia 01 grudnia 2008 roku pozwany R. P. jest właścicielem nakładów poniesionych na lokale w pawilonie handlowym na mocy darowizny zawartej z K. P. . W niniejszym postępowaniu powód domagał się od pozwanego R. P. wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości gruntowej przez pozwanego za okres od dnia 01 sierpnia 2017 roku do dnia 30 listopada 2018 roku w kwocie 25 967,63 złotych oraz odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych za okres od dnia 22 sierpnia 2017 roku do dnia 30 listopada 2018 roku w kwocie 1 309,14 złotych. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 23 października 2019 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 5930/19 referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości. W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany R. P. wniósł o oddalenie powództwa wskazując, że na podstawie umowy z dnia 31 grudnia 2016 roku przelał wierzytelność o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie pawilonu użytkowego na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. oraz na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. . Wobec powyższego pozwany nie jest właścicielem nakładów poniesionych na wybudowanie pawilonu użytkowego ani nie użytkuje bezumownie terenu powoda, stąd też nie posiada legitymacji procesowej. W piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 16 lutego 2020 roku” (data prezentaty: 2020-02-19, k. 138 akt) pozwany R. P. oświadczył, że teren użytkowany przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. oraz (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wynosi 90 m 2 , w związku z czym powód niezasadnie obciąża za użytkowanie powierzchni 138 m 2 . Oświadczeniem złożonym na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2020 roku oraz w piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 16 sierpnia 2020 roku” (data prezentaty: 2020-07-17, k. 163 akt) pozwany wskazał, że kwestionuje określoną przez powoda wielkość powierzchni użytkowanej przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. oraz (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , albowiem powierzchnia, na której jest posadowiony budynek, który te spółki użytkują, wynosi 87 m 2 , a dodatkowo w miesiącach letnich (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. użytkuje ogródek o powierzchni 17,5 m 2 . Pozwany zakwestionował również zasadność obciążania podatkiem od nieruchomości. Pismem procesowym z datą w nagłówku „dnia 31 lipca 2020 roku” (data prezentaty: 2020-07-17) powód zakwestionował ważność umów przelewu wierzytelności w postaci przysługującego pozwanemu roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie pawilonu handlowego w G. przy ulicy (...) podnosząc również zarzut pozorności. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. jest do dnia 27 maja 2080 roku użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiącej działkę gruntu numer (...) (poprzedni numer (...) ) o powierzchni 0,1084 m 2 położonej w G. przy ulicy (...) oraz właścicielem stanowiącego odrębną nieruchomość posadowionego na tej działce budynku w postaci pawilonu handlowego. wydruk elektronicznej księgi wieczystej KW (...) – k. 26-32 akt, zeznania członka zarządu powoda M. M. – protokół rozprawy z dnia 17 lipca 2020 roku – k. 160-163 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:07:14-00:24:44) W 1990 roku działka gruntu numer (...) (poprzedni numer (...) ) była niezabudowana. K. P. oraz inni najemcy wybudowali na nieruchomości stanowiącej działkę gruntu numer (...) (poprzedni numer (...) ) dwukondygnacyjny podpiwniczony pawilon handlowy. W dniu 15 marca 1990 roku (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. zawarła z K. P. umowę dzierżawy nieruchomości stanowiącej działkę gruntu numer (...) (poprzedni numer (...) ) o powierzchni 60 m 2 . Umowa została zawarta na czas nieokreślony, zaś dzierżawca po zakończeniu okresu dzierżawy zobowiązany był do doprowadzenia terenu do stanu pierwotnego na własny koszt. Strony ustaliły również wysokość czynszu. W dniu 06 listopada 1992 roku (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. zawarła z K. P. aneks numer (...) do umowy dzierżawy, na podstawie którego strony ustaliły, że umowa dzierżawy obowiązywać będzie do dnia 06 listopada 2012 roku. W dniu 28 lutego 1994 roku (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. zawarła z K. P. aneks numer (...) do umowy dzierżawy, na podstawie którego strony ustaliły, że przedmiotem umowy dzierżawy jest nieruchomości stanowiąca działkę gruntu numer (...) (poprzedni numer (...) ) o powierzchni 138 m 2 . zeznania pozwanego R. P. – protokół rozprawy z dnia 17 lipca 2020 roku – k. 160-163 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:24:44-00:56:26), umowa dzierżawy – k. 18-20 akt, aneksy – k. 21-24 akt Część pawilonu wybudowana ze środków K. P. i użytkowana przez K. P. składała się z lokali znajdujących się na poszczególnych kondygnacjach. K. P. prowadziła tam bar. Oświadczeniem z dnia 17 września 2007 roku (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. wypowiedziała K. P. umowę najmu terenu pod pawilon w trybie natychmiastowym. K. P. odebrała powyższe oświadczenie w dniu 20 września 2007 roku. K. P. w dalszym ciągu użytkowała część pawilonu handlowego, a także urządzała ogródek, wystawiała stoliki i parkowała samochód na wyznaczonym oznakowanym miejscu parkingowym. (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. obciążała comiesięcznie K. P. obowiązkiem zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowiącej działkę gruntu numer (...) (poprzedni numer (...) ) o powierzchni 138 m 2 w wysokości czynszu uiszczanego na podstawie umowy dzierżawy. niesporne, a nadto: oświadczenie o wypowiedzeniu – k. 36 akt, potwierdzenie odbioru – k. 37 akt, zeznania pozwanego R. P. – protokół rozprawy z dnia 17 lipca 2020 roku – k. 160-163 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:24:44-00:56:26) W dniu 01 grudnia 2008 roku K. P. przeniosła na R. P. roszczenie o zwrot nakładów poniesionych na dwa lokale usługowo – handlowe położone w pawilonie piętrowym podpiwniczonym zlokalizowanym w G. przy ulicy (...) . umowa darowizny – k. 38-39 akt, zeznania pozwanego R. P. – protokół rozprawy z dnia 17 lipca 2020 roku – k. 160-163 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:24:44-00:56:26) Od tego też czasu część pawilonu handlowego dotychczas użytkowanego przez K. P. objął w posiadanie i użytkował R. P. prowadząc tam działalność gospodarczą. Część użytkowana przez R. P. składała się z lokali znajdujących się na poszczególnych kondygnacjach. R. P. prowadził tam bar, a nadto w miesiącach letnich, tj. czerwiec – wrzesień, wystawiał na zewnątrz stoliki. (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. obciążała R. P. wynagrodzeniem za bezumowne korzystanie z terenu spółdzielni o powierzchni 138 m 2 w wysokości czynszu dzierżawy płaconego przez dzierżawców oraz proponowała mu zawarcie umowy dzierżawy, co pozwoliłoby na wystawianie faktur, które R. P. mógłby ująć w księgach rachunkowych. (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. w związku z nieregulowaniem powyższych należności wystąpiła wobec R. P. z pozwem o zapłatę. niesporne, a nadto: zeznania pozwanego R. P. – protokół rozprawy z dnia 17 lipca 2020 roku – k. 160-163 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:24:44-00:56:26), pismo – k. 45 akt, pismo – k. 46 akt, uchwały – k. 49-51 akt, pismo – k. 47, 48 akt R. P. z dniem 01 grudnia 212 roku zawiesił działalność gospodarczą w związku z wygaśnięciem pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w prowadzonym przez niego barze w pawilonie przy ulicy (...) w G. . W dniu 31 grudnia 2016 roku R. P. zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. umowę przelewu wierzytelności w postaci przysługującego mu roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie części pawilonu handlowego w G. przy ulicy (...) (parter i podpiwniczenie). W dniu 31 grudnia 2016 roku R. P. zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. umowę przelewu wierzytelności w postaci przysługującego mu roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie części pawilonu handlowego w G. przy ulicy (...) (pierwsze piętro). W dniu 28 sierpnia 2017 roku R. P. zawiadomił (...) Spółdzielnię Mieszkaniową z siedzibą w G. o powyższych przelewach. umowy przelewu wierzytelności – k. 139-140, 141-142 akt, zawiadomienie o przelewie wierzytelności – k. 112 akt, wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – k. 113 akt, decyzja – k. 115 akt Po zawarciu umów przelewu wierzytelności w postaci przysługującego mu roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie pawilonu handlowego w G. przy ulicy (...) R. P. nie użytkował już pawilonu handlowego. Od tego czasu lokal znajdujący się w piwnicy i na parterze jest użytkowany przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , która prowadzi tam bar. Spółka ta wystawia również na zewnątrz stoliki. Prezesem tej spółki, która zajmuje się także obsługą księgową podmiotów gospodarczych, jest K. P. . Natomiast lokal znajdujący się na pierwszym piętrze pawilonu użytkowany jest przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , w której R. P. jest prezesem zarządu. Spółka ta jest również właścicielem pojazdu, który jest parkowany na ogólnodostępnym miejscu parkingowym przed pawilonem, o ile nie jest ono zajęte przez inny pojazd. Pojazdem tym porusza się R. P. . R. P. po zawarciu umów przekazał tym spółkom klucze do pomieszczeń oraz znajdujące się w nich wyposażenie. zeznania pozwanego R. P. – protokół rozprawy z dnia 17 lipca 2020 roku – k. 160-163 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:24:44-00:56:26), dokumentacja zdjęciowa – k. 96 akt, zeznania świadka K. P. – protokół rozprawy z dnia 06 listopada 2020 roku – k. 204-206 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:45-00:26:50) W okresie od dnia 01 sierpnia 2017 roku do dnia 30 listopada 2018 roku (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w G. obciążała comiesięcznie R. P. wystawiając faktury z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowiącej działkę gruntu numer (...) (poprzedni numer (...) ) o powierzchni 138 m 2 oraz podatkiem od nieruchomości, w łącznej wysokości 25 967,63 złotych. R. P. nie uiścił tych należności. faktury wraz z potwierdzeniami odbioru – k. 52-89 akt Sąd zważył, co następuje: Ustalając stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie Sąd uwzględnił oświadczenia stron, w zakresie w jakim nie były one kwestionowane przez drugą stronę. Sąd oparł się nadto na dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Odnosząc się w tym miejscu do kwestionowania przez powoda prawdziwości zawartych w dniu 31 grudnia 2016 roku przez R. P. z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. i z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. umów przelewu wierzytelności w postaci przysługującego mu roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie części pawilonu handlowego w G. przy ulicy (...) , to wskazać należy, że pozwany na żądanie Sądu przedłożył oryginały tych umów, zaś w tym zakresie powód nie sformułował żadnych zarzutów. Nadto odnosząc się w tym miejscu do zawartego w piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 31 lipca 2020 roku” (data prezentaty: 2020-07-17) zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. co do braku wezwania pozwanego do uzupełnienia braków formalnych pisma pozwanego z datą w nagłówku „dnia 16 lutego 2020 roku” (k. 138 akt) poprzez dołączenie załączników dla strony przeciwnej, to wskazać należy, że do przedmiotowego pisma (pisma przewodniego) pozwany dołączył (oprócz odpisu pisma) oryginał: umowy przelewu zawartej z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , umowy przelewu zawartej z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. oraz oryginał pełnomocnictwa udzielonego M. Ż. . W związku z tym zarządzono doręczenie odpisu pisma oraz poinformowano pełnomocnika powoda, że pozwany złożył oryginały tych dokumentów (k. 144 akt). Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że stosownie do treści art. 129 § 1 k.p.c. strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie przeciwnika złożyć oryginał dokumentu w sądzie jeszcze przed rozprawą. Stosownie zaś do treści art. 128 § 1 k.p.c. do pisma procesowego należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich uczestniczącym w sprawie osobom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Nie budzi przy tym wątpliwości, że złożenie przez pozwanego oryginałów umów związane było z podniesionym przez powoda żądaniem złożenia oryginałów w sądzie, które to żądanie powoda wynika wprost z jego pisma (k. 126 akt) i było reakcją powoda na doręczenie mu odpisów tych dokumentów dołączonych do sprzeciwu od nakazu zapłaty. Jedynie na marginesie wskazać należy, że powód miał możliwość zapoznania się z treścią przedmiotowych dokumentów, albowiem ich oryginały znajdowały się w aktach sprawy od dnia 19 lutego 2020 roku i o ich wpływie Sąd zawiadomił pełnomocnika powoda. Co więcej, odpisy tych umów zostały doręczone powodowi wraz ze sprzeciwem od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, w konsekwencji czego powód zakwestionował ich autentyczność domagając się od pozwanego złożenia oryginałów tych dokumentów, co też pozwany uczynił. W tej sytuacji wykonanie przez pozwanego ewentualnego zobowiązania Sądu do złożenia ich odpisów nie byłoby możliwe, skoro oryginały znajdowały się w Sądzie, o czym pełnomocnik powoda został poinformowany. Niezależnie jednakże od tego zarządzono doręczenie powodowi kserokopii kart 139-142 akt, na których znajdowały się oryginały tych dokumentów (z.p.o. – k. 203 akt). Odnosząc się natomiast do kwestionowania przez powoda ważności tych umów poprzez niewskazanie w ich treści numerów KRS nabywców wierzytelności – (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , to nie ma wątpliwości, że zarzut ten jest zarzutem chybionym, żaden bowiem przepis prawa nie nakłada na strony w tym zakresie obowiązku ujawniania numerów KRS przy zawieraniu umów ani też nie przewiduje sankcji nieważności w przypadku nieujawnienia tychże numerów w treści umowy. Jednocześnie mając na uwadze, że rejestr przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego jest rejestrem jawnym i dostępnym bezpłatnie poprzez stronę internetową Ministerstwa Sprawiedliwości, nie nastręcza większych trudności ustalenie numerów KRS tych spółek, jak i ustalenie członków zarządu organów uprawnionych do ich reprezentowania oraz wspólników, tym bardziej, że brak jest innych podmiotów o tożsamej firmie i adresie siedziby w województwie (...) . Nadto Sąd zważył, że pozwany złożył do akt sprawy deklaracje w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych złożone do organów skarbowych przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (k. 167-168 akt) oraz (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (k. 175-176 akt), w których wskazane zostały numery NIP tych spółek, a więc ustalenie numerów KRS tych podmiotów poprzez wyszukiwarkę internetową udostępnioną przez stronę internetową Ministerstwa Sprawiedliwości, z uwzględnieniem tych kryteriów – unikalnych numerów identyfikacyjnych dla potrzeb podatkowych, nie było obarczone ryzkiem nieprawidłowego ustalenia numeru KRS tych spółek. Jak wynika z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (KRS numer (...) ) członkiem zarządu tego podmiotu jest K. P. , wobec czego uznać należy, że spółka ta była należycie reprezentowana przy zawieraniu umowy z dnia 31 grudnia 2016 roku. Jak wynika natomiast z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (KRS numer (...) ) członkiem zarządu tego podmiotu jest R. P. . Spółka ta była reprezentowana przy zawieraniu z R. P. umowy z dnia 31 grudnia 2016 roku przez pełnomocnika M. Ż. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez R. P. jako prezesa zarządu tej spółki (k. 142 akt). Zgodnie z treścią art. 210 § 1 k.s.h. w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. W przypadku gdy wspólnik jest zarazem jedynym członkiem zarządu – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – przepisu § 1 nie stosuje się. Czynność prawna między tym wspólnikiem a reprezentowaną przez niego spółką wymaga formy aktu notarialnego (§ 2). W powyższym przepisie chodzi o wszelkie umowy, jakie mogą być zawierane przez spółkę z osobami pełniącymi funkcję członków zarządu. Zarówno takie, które mogą wiązać się z pełnioną funkcją, jak i te, które nie są związane z wykonywaniem funkcji członka zarządu, ale są zawierane przez osobę fizyczną poza źródłem kompetencji. Przepis art. 210 § 1 k.s.h. jest bezwzględnie wiążący (ius cogens), zatem żaden inny podmiot niż te expressis verbis przywołane przez ustawodawcę w omawianym przepisie nie może skutecznie zawrzeć umowy z członkiem zarządu działając jako spółka albo w imieniu spółki. Umowa taka jako tzw. „czynność z samym sobą” jest bezwzględnie nieważna na podstawie art. 210 k.s.h. w zw. z art. 58 § 1 k.c. Odnosząc się natomiast do podniesionego przez powoda zarzutu pozorności umów przelewu wierzytelności w postaci przysługującego pozwanemu roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie części pawilonu handlowego w G. przy ulicy (...) , albowiem w ocenie powoda umowy te zostały zawarte po to, by wierzyciel nie kierował przeciwko pozwanemu roszczeń o zapłatę za bezumowne korzystanie z nieruchomości powoda, zarzut ten również uznać należało za chybiony. Zgodnie z treścią art. 83 k.c. nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Jeżeli oświadczenie takie zostało złożone dla ukrycia innej czynności prawnej, ważność oświadczenia ocenia się według właściwości tej czynności. Wada określona w powyższym przepisie polegająca na niezgodności między aktem woli a jej zewnętrznym przejawem obejmuje dwa stany faktyczne: oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru albo w ogóle nie ma wywołać skutków prawnych albo ma wprawdzie wywołać skutki prawne, ale inne niż te, które wynikają z treści czynności prawnej. W pierwszym wypadku czynność prawna zawierająca pozorne oświadczenie woli jest bezwzględnie nieważna, w drugim – jej ważność jest oceniana według właściwości ukrytej czynności prawnej. W niniejszej sprawie powód nie zaoferował żadnego dowodu dla wykazania, że umowy przelewu wierzytelności o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie części pawilonu handlowego w G. przy ulicy (...) zawarte przez pozwanego R. P. z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. i z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zostały zawarte w innym celu aniżeli dla dokonania przeniesienia wierzytelności ze wskazanego tytułu. Natomiast okoliczność podnoszona przez powoda, że ich celem było to, by wierzyciel nie kierował przeciwko pozwanemu roszczeń o zapłatę za bezumowne korzystanie z nieruchomości powoda, wskazywać może co najwyżej na elementy skargi pauliańskiej, przy czym ze względu na odmienność pozorności i skargi pauliańskiej nie występuje zbieg obu regulacji prawnych, a wykazanie istnienia przesłanek skargi pauliańskiej wyklucza pozorność zaskarżonej czynności prawnej (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 03 kwietnia 2019 roku, sygn. akt II CSK 105/18). Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu o nietrafności zarzutu pozorności umów przelewu wierzytelności świadczą także przedłożone przez pozwanego deklaracje w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych złożone przez przedmiotowe spółki do organów skarbowych, w których wskazano, że te czynności prawne zostały podjęte w celu podwyższenia kapitały zakładowego spółek, co zostało pokryte przez pozwanego aportem właśnie w postaci tych wierzytelności. Okoliczności te potwierdziła także w swoich zeznaniach świadek K. P. . Niezrozumiały przy tym pozostawał zarzut zawarcia przedmiotowych umów bez uchwał stosownych organów spółek (k. 127 akt), albowiem zgodnie z treścią art. 228 k.s.h. uchwały wspólników, poza innymi sprawami wymienionymi w niniejszym dziale lub umowie spółki, wymaga: rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania zarządu z działalności spółki, sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy oraz udzielenie absolutorium członkom organów spółki z wykonania przez nich obowiązków; postanowienie dotyczące roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej przy zawiązaniu spółki lub sprawowaniu zarządu albo nadzoru; zbycie i wydzierżawienie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części oraz ustanowienie na nich ograniczonego prawa rzeczowego ; nabycie i zbycie nieruchomości, użytkowania wieczystego lub udziału w nieruchomości, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej; zwrot dopłat i zawarcie umowy, o której mowa w art. 7 k.s.h. (o zarządzanie spółką zależną lub przekazywanie zysku przez taką spółkę). Tymczasem sporne umowy (nabycie przez spółkę wierzytelności o zwrot nakładów) nie należały do żadnej z powyższych kategorii spraw ani też powód nie wykazał, że zgodnie z umową tych spółek do zawarcia takich umów wymagana była jakakolwiek zgoda jakichkolwiek organów spółki. Okoliczności powyższe, tj. kwestie ważności i skuteczności umów przelewu wierzytelności, nie miały jednakże kluczowego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem przedmiotowe umowy dotyczyły wierzytelności w postaci roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie części pawilonu, które to roszczenie nie przesądza o korzystaniu z tego pawilonu i jego posiadaniu. Jest to bowiem jedynie roszczenie o charakterze obligacyjnym, podczas gdy dla skutecznego domagania się wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy konieczne było wykazanie przez powoda nie tego, że pozwany ma wobec powoda roszczenie o zwrot nakładów – bo nie jest ono równoznaczne z korzystaniem z nieruchomości powoda bez podstawy prawnej, ale tego, że to właśnie pozwany korzysta faktycznie z rzeczy powoda bez podstawy prawnej. Nie było bowiem wątpliwości, że komu innemu może przysługiwać roszczenia o zwrot nakładów, a kto inny może korzystać z rzeczy bezumownie. Bez znaczenia jest więc to, czy i komu przysługuje roszczenie o zwrot nakładów, nie jest ono bowiem dowodem posiadania rzeczy i bezumownego z niej korzystania. W tym miejscu wskazać należy, że wybudowany pawilon handlowy jako podpiwniczony, a więc trwale z gruntem związany, stał się przedmiotem odrębnej własności przysługującej użytkownikowi wieczystemu – powodowi. Pozwanemu zaś przysługiwało co najwyżej roszczenie o przeniesienie użytkowania wieczystego wraz z własnością tego budynku oparte na treści art. 231 k.c. albo właśnie roszczenie o zwrot nakładów (o ile nie wykluczała tego umowa zawarta z tym, kto ten nakład poniósł, jednakże roztrząsanie tej kwestii nie miało znaczenia dla niniejszej sprawy). W żadnej zaś mierze pozwanemu nie przysługiwała „ własność nakładów ”. Nakład w postaci pawilonu nie był bowiem rzeczą ruchomą i nie mógł być w tej sytuacji przedmiotem samodzielnego obrotu. A zatem bezumowne korzystanie z nieruchomości powoda nie mogło polegać w niniejszej sprawie na korzystaniu z nieruchomości gruntowej – zajmowaniu gruntu powoda przez część pawilonu, albowiem budynek ten stał się jego – powoda – własnością. Mogło więc one jedynie polegać na bezumownym tj. bez zawarcia umowy najmu, czy dzierżawy – korzystaniu z pomieszczeń znajdujących się w tym pawilonie oraz ewentualnie na korzystaniu z gruntu poprzez parkowanie pojazdu i wystawianie stolików, o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia. Odnosząc się do zeznań świadka K. P. , to Sąd uznał je za wiarygodne w zakresie, w jakim świadek wskazała, że pozwany zawarł umowy o przelew roszczenia o zwrot nakładów w celu pokrycia udziałów w spółkach, co znajduje potwierdzenie w złożonych deklaracjach w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. Sąd dał wiarę także jej zeznaniom, że od tego momentu pozwany użytkuje część nieruchomości powoda, ale nie jako osoba fizyczna, tylko jako organ osoby prawnej – członek zarządu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , a także że piwnicę i parter spornego pawilonu oraz w okresie letnim ogródek o powierzchni około 17 m 2 użytkuje (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , której prezesem jest świadek, prowadząc tam bar. Oceniając zeznania tego świadka Sąd miał na uwadze, że jako osoba bliska dla pozwanego (matka) była ona bezpośrednio zainteresowana w korzystnym dla pozwanego rozstrzygnięciu sprawy, jednakże okoliczność ta oczywiście sama w sobie nie prowadzi do zdyskredytowania zeznań takiego świadka, tym bardziej, że były one spójne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Odnosząc się do zeznań członka zarządu powoda M. M. , to Sąd nie dał wiary jej zeznaniom, że to pozwany R. P. użytkuje pawilon oraz grunt powoda, na co wskazywać mieli klienci funkcjonującego tam baru, którzy twierdzili, że „ przychodzą na piwo do pozwanego ”. Sąd miał na uwadze, że pozwany R. P. jako osoba fizyczna może podejmować zachowania we własnym imieniu oraz w imieniu i na rzecz osoby prawnej działając jako jej organ. Ustalenie zatem tej okoliczności poprzez rozpytanie klientów baru w ocenie Sądu nie było więc wystarczające, tym bardziej, że pozwany zwracał się do powodowej spółdzielni już w sierpniu 2017 roku (k. 112 akt) o zawarcie umowy dzierżawy z przedmiotowymi spółkami, co winno wzbudzić wątpliwości powoda co do podmiotu, który faktycznie korzysta z jego nieruchomości. Odnosząc się zaś do zeznań pozwanego R. P. , to Sąd oparł się na nich ustalając, że w spornym okresie wprawdzie pozwany R. P. korzystał z nieruchomości powoda w zakresie pierwszego piętra pawilonu, ale nie jako osoba fizyczna, a jako organ osoby prawnej – prezes zarządu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , zaś z parteru oraz piwnicy korzystał prowadząc tam bar (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , w której jest on wspólnikiem. W ocenie Sądu powód nie zdołał podważyć wiarygodności zeznań pozwanego w tym zakresie, w szczególności nie przedłożył żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że to pozwany R. P. jako osoba fizyczna we własnym imieniu użytkuje sporną nieruchomość powoda bez podstawy prawnej. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 06 listopada 2020 roku Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadka R. P. jako osoby uprawnionej do reprezentowania (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. , albowiem nie jest dopuszczalne łączenie w jednej osobie roli pozwanego i świadka. W tym samym dniu Sąd oddalił również wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającego zeznania pozwanego mając na uwadze, że wniosek ten należało uznać za spóźniony, a nadto, że powód do dnia 17 lipca 2020 roku kiedy to przesłuchiwany był pozwany R. P. jako strona i to mimo, że okoliczność korzystania ze spornej nieruchomości powoda nie przez pozwanego, a przez przedmiotowe spółki była przez pozwanego podnoszona już w sprzeciwie od nakazu zapłaty, a więc znana była już powodowi na tym etapie postępowania, powód nie składał wniosku dowodowego w zakresie zeznań pozwanego, dowód ten Sąd przeprowadził z urzędu i to na okoliczności wskazane w tezie dowodowej, tj. na okoliczność korzystania przez pozwanego z nieruchomości powoda i sposobu korzystania z niej. W tej sytuacji pytania zastępcy pełnomocnika powoda dotyczące korzystania przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. i (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. z nieruchomości powoda, czy też stanu finansowego tych spółek, ich majątku, składu osobowego organów, wspólników, itp. przekraczały ramy zakreślonej przez Sąd tezy dowodowej co do dowodu dopuszczonego przez Sąd z urzędu i o którego przeprowadzenie powód nie wnosił. Nadto, co należy podkreślić z całą mocą, pozwany R. P. zeznał o faktach, które są mu znane, a mianowicie o tym, że to powyższe spółki korzystały w spornym okresie z nieruchomości powoda, a zeznania świadków, czy stron mają służyć właśnie ustaleniu faktów, a nie mogą służyć uzyskiwaniu przez powoda oświadczenia pozwanego złożonego w imieniu spółki, której jest prezesem o uznaniu przez tę spółkę roszczenia powoda, do czego dążył jego pełnomocnik, być może w celu wykorzystania tego uznania w przyszłym procesie. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 06 listopada 2020 roku Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu szacowania czynszów z nieruchomości, albowiem pozwany nie kwestionował żądanego przez powoda wynagrodzenia za bezumowne korzystanie. Pozwany podnosił bowiem, że w spornym okresie nie korzystał z nieruchomości powoda, gdyż to (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. i (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. korzystały z pawilonu handlowego i to w zakresie 90 m