Sad powszechny, IV P 115/20

(1)przeciwko (...) W. M. Sp. j. we W. o wynagrodzenie

1. Oddala powództwo.
2. Zasądza od powoda W. W.

(1)na rzecz pozwanej (...) W. M. Sp. j . we W. kwotę 1350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem kosztów procesu. Sygn. akt IV P 115/20 UZASADNIENIE Powód W. W.

(2)wniósł powództwo przeciwko (...) spółka jawna we W. o zapłatę kwoty (...) ,17 z tytułu wynagrodzenia za okres od 10.09.2020 r. do 31.10.2020 r. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że 29.07.2020 r. powód i pracodawca na mocy porozumienia stron rozwiązały umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia z dniem 31.10.2020 r. Pracodawca sformułował oświadczenie, zwalniające powoda z obowiązku świadczenia pracy, do upływu okresu wypowiedzenia z zachowaniem prawa do wynagrodzenia za ten okres. Powód za wrzesień 2020 r. otrzymał jedynie kwotę 1031,11 zł a za październik nie otrzymał w ogóle wynagrodzenia. W dniu 15.10.2020 r. odebrał pismo od pracodawcy, że w związku z niestawieniem się do pracy od 10.09.2020 r. zgodnie z wezwaniami za okres od 10.09.2020 r. wynagrodzenie nie przysługuje. Powód od 24.08.2020 r. do 15.10.2020 r. nie przebywał w miejscu zameldowania. Pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniosła o oddalenie powództwa w całości i podniosła, iż powodowi nie należy się wynagrodzenie za okres od 10.09 do 31.10. 2020 r. Pozwana przyznała, iż strony 29.07.2020 r. zawarły porozumienie rozwiązujące umowę o pracę z dniem 31.10.2020 r. i że w okresie od 24.08.2020 r. do 31.10.2020 r. pozwana zwolniła powoda z obowiązku świadczenia pracy. 2.09.2020 r. pozwana postanowiła odwołać decyzję o zwolnieniu powoda z obowiązku świadczenia pracy i z upoważnienia pozwanej K. P. podjęła bezskuteczną próbę kontaktu telefonicznego z powodem. Następnie K. P. wysłała powodowi wiadomość SMS z prośbą o kontakt, wobec jego braku wysłano kolejna wiadomość informującą powoda o cofnięciu oświadczenia przez pozwaną ponownie prosząc o kontakt i informującą o zobowiązaniu powoda do ponownego świadczenia pracy od dnia 10.09.2020 r. W dniu 3.09.2020 r. wysłano pismo wzywające powoda do stawienia się w pracy od 10.09.2020 r. , którego to pisma powód nie odebrał, mimo dwukrotnego awizowania. Pozwana powołała się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, iż pracodawca może jednostronną czynnością zobowiązać do świadczenia pracy, pracownika wcześniej z tego obowiązku zwolnionego i że jest to realizowane w ramach uprawnień kierowniczych pracodawcy oraz nie wymaga to zgody zatrudnionego pracownika. Uzasadnienie faktyczne: W. W.

(2)był zatrudniony w spółce (...) spółka jawna we W. od 1.11.2018 r. do 31.10.2020 r. na stanowisku technika farmaceutycznego w (...) w K. w pełnym wymiarze czasu pracy. (dowód: umowa o pracę k. 7, aneks do umowy o pracę k. 8, porozumienie k.11). Strony stosunku pracy 20.07.2020 r. zawarły porozumienie rozwiązujące umowę o pracę z dniem 31.10.2020 r. na mocy porozumienia stron. (dowód: porozumienie stron rozwiązujące umowę o pracę k.11). Powód w pisemnym oświadczeniu z 24.08.2020 r. wyraził zgodę na potrącenie z wynagrodzenia za sierpień 2020 r. kwoty 3.056,64 zł tytułem rozliczenia (braki i wycofane leki). (dowód: oświadczenie powoda k.12). Pozwana spółka w oświadczeniu z 24.08.2020 r. zwolniła powoda z obowiązku świadczenia pracy w okresie od 24.08 do 31.10.2020 r. (dowód: oświadczenie pracodawcy k.13). Z upoważnienia pozwanej K. P. podjęła bezskuteczna próbę kontaktu telefonicznego z powodem 2.09.2020 r. oraz wysłała SMS z prośbą o oddzwonienie, który to SMS powód odebrał tego samego dnia o godz. 12 22 . (dowód: k.32-33). K. P. wysłała 2.09.2020 r. powodowi kolejną wiadomość SMS informującą powoda o zobowiązaniu go do ponownego świadczenia pracy od dnia 10.09.2020 r. , ponownie prosząc o pilny kontakt. Powód odebrał tę wiadomość 2.09.2020 r. o godz. 17 06 . (dowód: k.34). W dniu 3.09.2020 r. wysłano pismo wzywające powoda do stawienia się w pracy od 10.09.2020 r. , którego to pisma powód nie odebrał, mimo dwukrotnego awizowania. (dowód: k.35-36). Pozwana spółka 29.09.2020 r. poinformowała powoda SMS-em , iż z związku z niestawieniem się do pracy w (...) od 10.09.2020 r. zgodnie z wezwaniami z upoważnienia W. M. , iż pensja powoda została naliczona do 9.09.2020 r., a za okres od 10.09.2020 r. na podstawie art. 80 k.p. wynagrodzenie nie przysługuje. Powód odebrał powyższą wiadomość 29.09.2020 r. o godz. 9 27 . (dowód: k.37). Uzasadnienie prawne: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Wynagrodzenie za pracę odwzajemnia pracę i jest wobec niej ekwiwalentne, a zatem przysługuje za pracę wykonaną. Samo pozostawanie w stosunku pracy nie jest podstawą do uzyskiwania wynagrodzenia, jeżeli pracownik nie wykonuje pracy ( art. 80 k.p. ). W doktrynie i orzecznictwie sądów pracy dopuszcza się praktykę zwolnienia pracownika z obowiązku wykonywania pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, w okresie wypowiedzenia, wynikającą z treści przepisu art. 36 2 k.p. Pracownik zwolniony z obowiązku wykonywania pracy w okresie wypowiedzenia stosunku pracy wskutek odwołania ze stanowiska ( art. 71 k.p. ), może być zobowiązany do wykorzystania urlopu w okresie wypowiedzenia (tak. SN w wyr. z 1999.04.13, I PKN 1/99 , publ. OSNP 2000/12/458). Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z 13.03.2014 r. (I PK 204/13 publ. L. ), że zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy jest jednostronną czynnością pracodawcy o charakterze uznaniowym, a nie porozumieniem stron. Ponieważ w okresie wypowiedzenia stosunek pracy trwa, to pracownik jest zobowiązany wykonać polecenie pracodawcy świadczenia pracy. Nie chodzi więc o cofnięcie przez pracodawcę oświadczenia o zwolnieniu z obowiązku świadczenia pracy (ze skutkiem wstecznym, do czego wymagana byłaby zgoda pracownika, o której mowa w art. 61 KC ), lecz o zobowiązanie do świadczenia pracy (ze skutkiem od jego złożenia). Skoro pracodawca może jednostronnie i uznaniowo zwolnić pracownika z obowiązku świadczenia pracy, to tak samo (jednostronnie i uznaniowo) może pracownika zobowiązać do wykonywania pracy do czasu ustania stosunku pracy. Wobec tego od wezwania pracownika do świadczenia pracy przysługuje mu wynagrodzenie jedynie za pracę wykonaną ( art. 80 zdanie pierwsze KP ). Na pełną aprobatę sądu zasługuje również pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z 5.09.2019 r. (III PK 96/18, publ. L. ), iż zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy z art. 36 2 KP nie jest czynnością prawną (oświadczeniem woli) w rozumieniu art. 61 § 1 KC i jest realizowane w ramach uprawnień kierowniczych pracodawcy ( art. 22 § 1 KP ). W konsekwencji pracodawca ma prawo wtórnie zobowiązać pracownika do świadczenia pracy (zgoda zatrudnionego nie jest wymagana), mimo że wcześniej został on z tego obowiązku zwolniony, a także udzielić mu urlopu wypoczynkowego na podstawie art. 167 1 KP . W niniejszej sprawie bezsporne było, że strony 29.07.2020 r. zawarły porozumienie rozwiązujące umowę o pracę z dniem 31.10.2020 r. na mocy porozumienia stron i że w okresie od 24.08.2020 r. do 31.10.2020 r. pozwana zwolniła powoda z obowiązku świadczenia pracy. Z uwagi na zwolnienie lekarskie na dziecko osób zastępujących powoda w punkcie aptecznym, pracodawca przywołał powoda do pracy, nie chcąc go zamykać. Co istotne pozwany w swoich wyjaśnieniach przyznał, iż nie odbierał telefonów z telefonu stacjonarnego aptek, bo liczył na osobisty kontakt, że nie chciał wrócić bo bał się że będzie podłożone mu zwolnienie dyscyplinarne oraz że czytał sms-y, których wydruk pozwana dołączyła do sprzeciwu i nie odpowiadał na nie, bo pochodziły od znanego mu pracownika pozwanej spółki K. P. a nie od wspólnika pozwanej spółki jawnej, z którym umówili się na kontakt osobisty. Stosownie do treści przepisu art. 229 k.p.c. nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. W świetle przedstawionych przez strony wiarygodnych dowodów tj. porozumienia rozwiązującego umowę o pracę, oświadczenia pracodawcy o zwolnieniu powoda z obowiązku świadczenia pracy od 24.08. do 31.10.2020 r. oraz wydruków wiadomości SMS wysłanych do powoda i przez niego odczytanych, zobowiązujących go do świadczenia pracy od 10.09.2020 r. wyjaśnienia stron nie budzą żadnych wątpliwości, co czyni stan faktyczny sprawy bezspornym. W ocenie sądu podzielając stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w cytowanych powyższej wyrokach pracodawca wiadomościami SMS z 2.09.2020 r. odczytanymi przez powoda, z uwagi potrzebę pracy powoda w punkcie aptecznym, skutecznie zobowiązał go do podjęcia pracy od 9.09.2020 r. Zaś powód nie stawił się w pracy i jej nie wykonywał do 31.10.2020 r. Pozwana spółka jawna jako pracodawca miała prawo zgodnie z art. 3 1 § 1 i 2 k.p. skutecznie upoważnić swojego pracownika do wydawania poleceń pracowniczych powodowi. Poza osobami lub organami zarządzającymi czynności z zakresu prawa pracy za pracodawcę może wykonywać osoba wyznaczona, a wyznaczenie to może nastąpić w różnego rodzaju aktach wewnętrznych spółki (np. w regulaminie pracy, regulaminie organizacyjnym itp.), a nawet może wynikać z utrwalonej zwyczajowej praktyki w tym zakresie (por. wyr. SN: z 9.6.2004 r., I PK 681/03, OSNP 2005, Nr 4, poz. 53; z 22.6.2007 r., II PK 331/06, L. ). Ponadto, wyznaczenie osoby do dokonywania za pracodawcę czynności prawnych z zakresu prawa pracy może nastąpić w każdy sposób dostatecznie ujawniający taką wolę reprezentowanego pracodawcy (por. art. 3 1 KP oraz art. 60 KC w zw. z art. 300 KP ) i w szczególności nie jest uzależnione od udzielenia takiej osobie pisemnego pełnomocnictwa (por. wyr. SN z 2.2.2001 r., I PKN 226/00, OSNAPiUS 2002, Nr 20, poz. 488; wyr. SA w Łodzi z 21.9.2018 r., III AUa 1254/17, L. ). Istotne jest bowiem tylko to, aby wyznaczenie innej osoby dokonującej czynności z zakresu prawa pracy nastąpiło przez złożenie (choćby dorozumiane) oświadczenia woli pracodawcy i wyrażenie na to zgody przez osobę wyznaczoną (por. wyr. SN z 20.9.2005 r., II PK 412/04, OSNP 2006, Nr 13–14, poz. 210; wyr. SN z 10.6.2014 r., II PK 207/13, MoPr 2014, Nr 12, poz. 647; wyr. SN z 7.6.2018 r., II PK 91/17, L. ). Polecenie pracownicze mogą być wydawane w każdej formie, byle dodarły do pracownika a podstawowym obowiązkiem pracownika jest stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy ( art. 100 § 1 k.p. ). Tylko dodatkowo należy wskazać, iż powód świadomie nie odbierał telefonów od pozwanej spółki, nie odpowiadał na wiadomości SMS a nawet celowo uniemożliwiał ewentualny „osobisty” kontakt ze wspólnikiem pozwanej spółki jawnej przebywając poza znanym pracodawcy stałym miejscem zamieszkania, nie informując o adresie działki, na której przebywał. Powód nie odbierał też awizowanych przesyłek pracodawcy. Zatem nie zasługuje na uwzględnienie roszczenie powoda o wynagrodzenie za okres niewykonywania pracy od 10.09. do 31.10.2020 r. Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 80 k.p. a contrario oddalił powództwo w całości. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).