Sad powszechny, I Ca 395/20

Sygn. akt I Ca 395/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2021 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia Joanna Składowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2021 roku w Sieradzu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w G. przeciwko E. S. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt I C 120/20upr

1. oddala apelację;
2. zasądza od E. S. na rzecz (...) Spółki Akcyjnej w G. 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od doręczenia pozwanej odpisu niniejszego wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I Ca 395/20 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 17 czerwca 2020 r., wydanym pod sygn. akt I C 120/20 upr, Sąd Rejonowy w Zduńskiej Woli zasądził od pozwanej E. S. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej w G. 3 713,18 złotych z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 3 651,83 złotych od 20 marca 2019 r. do dnia zapłaty i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 61,35 złotych od 23 lipca 2019 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu w kwocie 964 złotych (pkt 1 i 2); nie obciążając pozwanej nieuiszczonymi kosztami sądowymi (pkt 3). Rozstrzygnięcie zapadło przy następujących ustaleniach i wnioskach: W dniu 23 lutego 2018 r. pozwana jako pożyczkobiorca zawarła z powodem jako pożyczkodawcą umowę pożyczki nr (...) . Kwota pożyczki wyniosła 3 000 złotych, prowizja 2 100 złotych, opłata przygotowawcza 450 złotych. Pożyczka była oprocentowana w wysokości 7% rocznie, łączna kwota odsetek wyniosła 223,63 złotych, a całkowita kwota do zapłaty - 5 773,63 złotych. Pożyczka miała być zwrócona w 24 miesięcznych ratach. W przypadku niezapłacenia przez pożyczkobiorcę dwóch pełnych rat, pożyczkodawca mógł rozwiązać umowę za 30 - dniowym okresem wypowiedzenia po uprzednim wezwaniu do zapłaty zaległych rat. Powód wykonał swoje zobowiązanie - przekazał pozwanej kwotę 3 000 złotych. Wobec niezapłacenia przez pozwaną dwóch pełnych rat pożyczki, pismem z 4 lutego 2019 r., powód wezwał pozwaną do zapłaty, a następnie pismem z 7 marca 2019 r. wypowiedział umowę. Do wydania wyroku pozwana nie zaspokoiła roszczeń powoda dochodzonych pozwem. Do zapłaty pozostały kwoty: 2 155,94 złotych tytułem kapitału, 262,50 tytułem opłaty przygotowawczej, 1 233,39 złotych tytułem opłaty administracyjnej, 32,97 złotych tytułem odsetek umownych i 28,38 złotych tytułem odsetek karnych. Fakty niezaprzeczone ( art. 230 k.p.c. ) nie wymagały dowodu i w zestawieniu z pozostałymi dowodami, zwłaszcza podpisaną przez pozwaną umową pożyczki stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. Pomimo nałożonego przez Sąd zobowiązania z 18 marca 2020 r., pozwana w wyznaczonym terminie ani później nie ustosunkowała się do twierdzeń pozwu i załączonych do niego dokumentów. W konsekwencji gołosłowne okazały się jej zarzuty ze sprzeciwu, że saldo rozliczeniowe nie jest zgodne. Zawarta pomiędzy stronami umowa określona jako umowa pożyczki ( art. 720 k.c. ) pod względem prawnym stanowi kredyt konsumencki w rozumieniu ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (jedn. tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 1497) oraz przepisów art. 1-7 oraz art. 39-43 ustawy z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (jedn. tekst: Dz.U. z 2017 r. poz. 683). Z ustaleń wynika, że umowa została ważnie zawarta, a powód jako pożyczkodawca dopełnił swoich obowiązków wynikających ze wskazanych ustaw. Pozwana nie zwróciła w całości pożyczonej kwoty wraz z kosztami w umówionym terminie ani też później. W okolicznościach sprawy postanowienia umowne zastrzegające koszty pożyczki w ustalonej wyżej wysokości, w ocenie Sądu Rejonowego, nie stanowią klauzuli niedozwolonej z art. 385 1 k.c. Wprawdzie relacja tych kosztów do pożyczonego kapitału jest niekorzystna dla pożyczkobiorcy i zbliża się do maksymalnych pozaodsetkowych kosztów pożyczki, niemniej w ocenie Sądu przy relatywnie długim, jak na „chwilówkę” okresie kredytowania, koszty te są rozłożone w czasie i nie naruszają w sposób rażący interesów konsumenta. Pozwana nie uzasadniła zarzutu odnoszącego się do wysokości dochodzonego roszczenia, a zatem Sąd nie mógł się do niego odnieść w sposób merytoryczny. Dlatego powództwo zostało uwzględnione wraz z odsetkami ( art. 481 i art. 359 k.c. ). O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z art. 98 k.p.c. oraz art. 113 ust. 4 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych . Pozwana wniosła apelację od wyroku Sądu Rejonowego, zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając niezgodność salda rozliczeniowego kwot pozostałych do spłaty na rzecz banku. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku. Strona powodowa domagała się oddalenia apelacji na koszt pozwanej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew zarzutom, Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, w takim zakresie, na jaki zezwalały przeprowadzone dowody. Obowiązek udowodnienia roszczenia przez stronę powodową nie obliguje do przewidywania wszelkich możliwych zarzutów, jakie potencjalnie może podnieść strona przeciwna i w konsekwencji do zgłoszenia wszelkich dowodów już na etapie pozwu. W okolicznościach sprawy, nawet wniesienie przez pozwaną sprzeciwu od nakazu zapłaty nie pozwoliło na ustalenie konkretnych kwestii spornych. W sprzeciwie pozwana ograniczyła się bowiem do bardzo ogólnego stwierdzenia, że zachodzi „niezgodność salda rozliczeniowego”. Tymczasem, podejmując obronę, pozwany winien wskazać konkretnie z jakimi okolicznościami się nie zgadza i ustosunkować się do twierdzeń strony powodowej o faktach (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2014 r., V CSK 78/14, LEX nr 1567490, z dnia 9 lipca 2009 r., III CSK 341/08, LEX nr 584753). Po wniesieniu przez pozwaną sprzeciwu, powód załączył do akt umowę pożyczki wraz z wykazem wszystkich wpłat dokonanych przez pozwaną, w którym podano sposób ich księgowania oraz wezwania do zapłaty kierowane do pozwanej i wypowiedzenie umowy. Pozwana otrzymała zatem odpisy dokumentów, z których jasno wynikało na jakiej podstawie powód dochodzi roszczenia i w jaki sposób została obliczona jego wysokość. Umowa przewidywała również prawo pożyczkodawcy do wypowiedzenia umowy w razie naruszenia warunków spłaty przez pożyczkobiorcę. W reakcji nie wykazała, aby dokonywała wpłat innych, aniżeli te przedstawione w rozliczeniu strony powodowej. Nie zaprezentowała ze swej strony jakichkolwiek twierdzeń o faktach mogących pozostawać w opozycji do przedstawionej przez powoda podstawy faktycznej pozwu. Należy zaś z całą mocą podkreślić, że fakt wykonania zobowiązania musi udowodnić dłużnik, jak również musi wykazać, że spełnienie przez niego świadczenia było wykonaniem obowiązków wynikających z treści zobowiązania. Sposób przeprowadzenia dowodów określają przepisy prawa cywilnego procesowego, tym niemniej również przepisy prawa cywilnego materialnego zawierają postanowienia umożliwiające dłużnikowi uzyskanie dowodu wykonania zobowiązania (pokwitowanie - art. 462 k.c. ). W okolicznościach przedmiotowej sprawy pozwana z obowiązku udowodnienia swojego twierdzenia o niezgodności salda się nie wywiązała. Rozstrzygnięcie Sądu uwzględniające powództwo jest zatem prawidłowe. Z tych wszystkich względów, apelacja - na podstawie art. 385 k.p.c. - podlegała oddaleniu jako bezzasadna. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie 2 sentencji na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Na podlegające zasądzeniu od pozwanej koszty poniesione przez stronę powodową złożyła się opłata za czynności pełnomocnika obliczona zgodnie z § 2 pkt 4 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U.2015., poz. 1804 ze zm.).