Sad powszechny, I Ca 522/20

Sygn. akt I Ca 522/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2021 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Barbara Bojakowska Sędziowie: Elżbieta Zalewska – Statuch Joanna Składowska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2021 roku w Sieradzu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa R. S. i M. S. wspólników spółki cywilnej (...) .C. R. S. , M. S. przeciwko Powiatowi Ł. – Powiatowemu Zarządowi Dróg w Ł. z udziałem interwenienta ubocznego Towarzystwa (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 6 listopada 2020 roku, sygn. akt I C 790/19

1. oddala apelację;
2. zasądza od powodów R. S. i M. S. wspólników spółki cywilnej (...) .C. R. S. , M. S. solidarnie na rzecz pozwanego Powiatu Ł. – Powiatowego Zarządu Dróg w Ł. 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym;
3. oddala wniosek interwenienta ubocznego Towarzystwa (...) S.A. w W. o zasądzenie od powodów R. S. i M. S. wspólników spółki cywilnej (...) .C. R. S. , M. S. kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt I Ca 522/20 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Łasku, w sprawie z powództwa R. S. i M. S. wspólników spółki cywilnej (...) .C. R. S. , M. S. przeciwko Powiatowi Ł. – Powiatowemu Zarządowi Dróg w Ł. , z udziałem interwenienta ubocznego Towarzystwa (...) i (...) S.A. w W. o zapłatę, oddalił powództwo w całości (pkt 1) oraz zasądził solidarnie od powodów na rzecz pozwanego 3600 zł i interwenienta ubocznego 3882 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 2 a i b). Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia i wnioski, których istotne elementy przedstawiają się następująco: 17 września 2016 roku w M. S. P. , kierując samochodem S. (...) i I. K. , kierująca samochodem R. (...) wjechali jednocześnie na skrzyżowanie, doprowadzając do zderzenia pojazdów. Bezpośrednią przyczyną wypadku drogowego było błędne oznakowanie znakami D-1 – „droga z pierwszeństwem” dróg dochodzących do Placu (...) w M. oraz brak oznakowania pionowego ulicy (...) z ul. (...) i ul. (...) . Za brak właściwego oznakowania odpowiedzialny jest Powiat Ł. – Powiatowy Zarząd Dróg. Powiat Ł. był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie (...) S.A. w W. . Powodowie prowadzą działalność gospodarczą w zakresie najmu pojazdów. 19 września 2016 roku M. P. właścicielka samochodu R. (...) zawarła z powodami umowę najmu samochodu osobowego marki O. (...) . Samochód został wydany 19 września 2016 roku. Równocześnie M. P. przeniosła na powodów wierzytelność o zwrot kosztów najmu samochodu zastępczego. Samochód został zwrócony 2 stycznia 2017 roku. Powodowie wystawili M. P. fakturę za najem samochodu na 28142,40 zł. Przed wypadkiem z samochodu R. (...) oraz w okresie najmu z wynajętego samochodu faktycznie korzystali Ł. K. i I. K. . M. P. 26 lipca 2019 roku zawarła z Ł. K. umowę podnajmu wynajętego samochodu. Powodowie 26 lipca 2019 roku zawarli z Ł. K. umowę cesji wierzytelność o zwrot kosztów najmu samochodu zastępczego. Aneks do tej umowy został zawarty 7 stycznia 2020 roku. W okresie najmu pojazdu zastępczego: M. P. miała zarejestrowane na siebie dwa samochody, oprócz uszkodzonego samochodu R. (...) , mąż M. P. C. P. miał zarejestrowane na siebie 4 samochody, Ł. K. miał zarejestrowane na siebie dwa samochody, w tym jeden osobowy i jeden dostawczy, I. K. nie miała zarejestrowanych na siebie żadnych samochodów. Pełnomocnik powodów wezwał pozwanego do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem. Pozwany odebrał wezwanie przedsądowe 2 września 2019 roku. Pozwany i (...) S.A. w W. nie wypłacili powodom żadnej kwoty z tytułu kosztów najmu samochodu. Stan faktyczny ustalono na podstawach wskazanych w nawiasach. Sąd pominął wnioski dowodowe: pełnomocnika interwenienta ubocznego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego na okoliczność przyczyny wypadku, ponieważ sąd dysponuje już opinią biegłego z zakresu ruchu drogowego w tym przedmiocie wydaną w postępowaniu karnym; pełnomocnika interwenienta ubocznego o dopuszczenie dowodu ze schematu organizacji ruchu w miejscu wypadku, ponieważ sąd dysponuje już opinią biegłego z zakresu ruchu drogowego w tym przedmiocie wydaną w postępowaniu karnym; pełnomocnika powodów o dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej, ponieważ akta bez wyszczególnienia dokumentów w nich zawartych nie mogą stanowić dowodu; pełnomocnika powodów o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego na okoliczność wysokości stawki najmu pojazdu zastępczego, na okoliczność czasu naprawy uszkodzonego pojazdu oraz na okoliczność odpowiedzialności zarządcy drogi, ponieważ wysokość stawki najmu pojazdu zastępczego nie jest w niniejszej sprawie istotne wobec niezasadności powództwa wynikającej z innych przyczyn, przedmiotowy samochód nie był naprawiany i czas jego naprawy nie jest w niniejszej sprawie istotny wobec niezasadności powództwa wynikającej z innych przyczyn, odpowiedzialność zarządcy drogi została ustalona w opinii biegłego, wydanej w postępowaniu karnym. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka Ł. K. w zakresie, w którym zeznał on, że samochód osobowy marki M. , który był zarejestrowany na niego w okresie od lipca 2012 roku do chwili złożenia zeznań, a więc także w okresie najmu pojazdu zastępczego, nie był już jego własnością i świadek nie mógł z niego korzystać, ponieważ sprzedał go swojemu ojcu. Zeznania ww. świadka są w tym zakresie niewiarygodne, ponieważ: świadek jest zainteresowany w korzystnym dla powodów rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, ponieważ to świadek zgodnie z umową podnajmu byłby zobowiązany do zapłaty czynszu najmu, w razie gdyby powodowie nie uzyskali świadczenia od pozwanego; zeznania świadka w ww. zakresie nie są poparte żadnym innym dowodem, np. umową sprzedaży albo zeznaniami jego ojca; okoliczności niniejszej sprawy budzą szereg wątpliwości w związku z: zawarciem umowy podnajmu i cesji wierzytelności od Ł. K. po prawie 3 latach od wypadku, długi okres najmu rzadko spotykany w podobnych sprawach, wysoka wartość czynszu najmu rzadko spotykana w podobnych sprawach. Według sądu Powiat Ł. , jako zarządca drogi, jest odpowiedzialny za prawidłowe oznakowanie skrzyżowania, na którym doszło do wypadku. Pozwany zaniedbał tego obowiązku i dlatego doszło do uszkodzenia samochodu R. (...) . Powołując się na art. 415 k.c. stwierdzono, że w niniejszej sprawie po stronie Ł. K. i I. K. , którzy korzystali z uszkodzonego samochodu przed wypadkiem i którzy korzystali z wynajętego samochodu, taka uzasadniona potrzeba nie powstała, ponieważ Ł. K. w okresie najmu samochodu zastępczego był właścicielem jeszcze dwóch innych samochodów, które mógł wykorzystywać do jazdy zamiast samochodu uszkodzonego i dlatego z powyższych względów powództwo oddalono. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Pozwany i interwenient uboczny wygrali sprawę. Pozwany poniósł następujące koszty procesu: wynagrodzenie pełnomocnika 3600 zł – § 2 punkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Interwenient uboczny poniósł następujące koszty procesu: wynagrodzenie pełnomocnika 3600 zł – § 2 punkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 282 zł – opłata od interwencji ubocznej. Apelację od powyższego wyroku złożyła strona powodowa, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1/ naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a/ art. 233 § 1 k.p.c. poprzez wadliwą ocenę dowodu z zeznań świadka Ł. K. przeprowadzonego na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. i błędne uznanie, że: - niewiarygodne jest twierdzenie świadka, że „samochód osobowy marki M. , który był zarejestrowany na niego w okresie od lipca 2012 r. do chwili płożenia zeznań, a więc także w okresie najmu pojazdu następczego, nie był już jego własnością i świadek nie mógł z niego korzystać, ponieważ spadał go swojemu ojcu", podczas gdy zeznania Ł. K. były spójne, logiczne i niebudzące wątpliwości (nagranie zapisu rejestrującego obraz i dźwięk 00:18:20 - 00:22:00). Świadek w sposób jednoznaczny wyjaśnił, że nie znajdował się w posiadaniu pojazdu osobowego marki M. , bowiem pojazd ten został przekazany jego ojcu, który - choć samochód nie został przerejestrowany, a fakt przeniesienia własności nie został zgłoszony w Urzędzie Skarbowym - dysponuje pojazdem jako jego właściciel. Cena za rzeczony pojazd została uiszczona w ramach wzajemnych rozliczeń między Ł. K. i jego ojcem. Pojazd M. był wykorzystywany przez ojca świadka do dojazdów do pracy i choć posiadał on drugie auto, na co dzień wykorzystywała je matka świadka (nagranie zapisu rejestrującego obraz i dźwięk 00:31:15 - 00:32:01); - zeznania świadka są niewiarygodne z tego względu, że „świadek jest Zainteresowany w korzystnym dla powodów rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, ponieważ świadek zgodnie z umową podnajmu byłby zobowiązany do zapłaty czynszu najmu, w razie gdyby powodowie nie uzyskali [odszkodowania]", podczas gdy z treści zeznań w żaden sposób nie wynika, że na Ł. K. spoczywał obowiązek pokrycia na rzecz powodów kosztów najmu w braku odmowy zapłaty odszkodowania przez podmiot odpowiedzialny za szkodę. Rzeczona umowa stanowi o zobowiązaniu spoczywającym na Ł. K. względem M. P. (a nie względem powodów), polegającym na zapłacie czynszu najmu pojazdu zastępczego, który należny jest powodom, przy czym powodowie w drodze umów cesji nabyli wierzytelność wobec podmiotów odpowiedzialnych za szkodę przysługującą zarówno M. P. , jak i Ł. K. ; - zeznania świadka są niewiarygodne z tego względu, że twierdzenia Ł. K. w zakresie braku możliwości korzystania z innego pojazdu w dacie szkody „nie są poparte Radnym innym dowodem, np. umową sprzedaży albo zeznaniami jego ojca", podczas gdy zeznania świadka nie budzą wątpliwości, są pełne i logiczne, świadek zeznał, że nie sporządzał pisemnej umowy sprzedaży z ojcem, a strona przeciwka nie kwestionowała twierdzeń powodów dotyczących niezbędności najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanych; - zeznania świadka są niewiarygodne z tego względu, że okoliczności sprawy budzą szereg wątpliwości dotyczących zawarcia umowy podnajmu i cesji wierzytelności, a także długości czasu trwania najmu i wysokości czynszu, podczas gdy okoliczności zawarcia umowy podnajmu zostały w sposób szczegółowy wyjaśnione zarówno w ramach dowodu z przesłuchania M. S. , jak i dokumentów w postaci umowy najmu i podnajmu, jak i cesji zawartej z M. P. oraz z Ł. K. ; b/ art. 227 k.p.c. w zw. z art. 20512 § 2 k.p.c. w zw. art. 2352 § 1 pkt. 2 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. poprzez pominięcie wniosku dowodowego powodów zgłoszonego w piśmie procesowym z dnia 22 października 2019 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej oraz rekonstrukcji wypadków drogowych na fakt rynkowości zastosowanej przez powodów stawki dobowej za najem pojazdu zastępczego oraz na fakt uzasadnionego czasu najmu w okolicznościach niniejszej sprawy, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie dowodu, w sytuacji, gdy okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wymagając wiedzy specjalnej, podczas gdy Sąd bezpodstawnie uznał okres najmu za długi i „rzadko spotykany w podobnych sprawach", a wartość czynszu ocenił jako wysoką i „rzadko spotykaną w podobnych sprawach"; c/ art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 245 k.p.c. poprzez błędną i sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki ocenę dowodów w postaci dokumentu umowy najmu pojazd zastępczego z dnia 19.09.2016 r., umowy podnajmu pojazdu zastępczego z dnia 26.07.2019 r., umowy cesji wierzytelności z dnia 26.07.2019 r., aneksu do umowy cesji z dnia 12.09.2019 r., aneksu do umowy cesji z dnia 7.01.2020 r. polegającą na uznaniu, że Ł. K. jest zobowiązany do zapłaty czynszu najmu w razie braku uzyskania przez powodów świadczenia od pozwanego, podczas gdy umowa podnajmu stanowi o zobowiązaniu spoczywającym na Ł. K. względem M. P. (a nie względem powodów), polegającym na zapłacie czynszu najmu pojazdu zastępczego, który należny jest powodom, przy czym powodowie w drodze umów cesji nabyli wierzytelność wobec podmiotów odpowiedzialnych za szkodę przysługującą zarówno M. P. , jak i Ł. K. ; 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego: a/ art. 361 § 1 i 2 k.c. poprzez niezrealizowanie zasady pełnego odszkodowania za szkodę; b/ art. 65 § 1 k.c. poprzez dokonanie błędnej wykładni oświadczeń woli stron złożonych w umowie najmu pojazd zastępczego z dnia 19.09.2016 r., umowie podnajmu pojazdu zastępczego z dnia 26.07.2019 r., umowie cesji wierzytelności z dnia 26.07.2019 r., aneksie do umowy cesji z dnia 12.09.2019 r., aneksie do umowy cesji z dnia 7.01.2020 r., polegającej na uznaniu, że Ł. K. jest zobowiązany do zapłaty czynszu najmu w razie braku uzyskania przez powodów świadczenia od pozwanego, podczas gdy umowa podnajmu stanowi o zobowiązaniu spoczywającym na Ł. K. względem M. P. (a nie względem powodów), polegającym na zapłacie czynszu najmu pojazdu zastępczego, który należny jest powodom, przy czym powodowie w drodze umów cesji nabyli wierzytelność wobec podmiotów odpowiedzialnych za szkodę przysługującą zarówno M. P. , jak i Ł. K. . W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący jako fakty ustalone przez Sąd I instancji niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy wskazali na możliwość korzystania przez Ł. K. z innego pojazdu zastępczego, którego był właścicielem, celem zaspokojenia potrzeb, których w związku z uszkodzeniem pojazdu R. (...) został pozbawiony, a co za tym idzie brak niezbędności najmu pojazdu zastępczego oraz brak zawarcia umowy sprzedaży pojazdu osobowego M. przez Ł. K. i jego ojca. Z kolei jako fakty istotne dla rozstrzygnięcia nieustalone przez Sąd I instancji wskazano na brak możliwości korzystania przez Ł. K. w dacie szkody z innego pojazdu, a co zatem idzie niezbędność najmu pojazdu zastępczego. W odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od strony powodowej solidarnie na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania procesowego, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powodów nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola instancyjna nie wykazała zarzucanych apelacją uchybień przepisom prawa. Dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy znajdują odzwierciedlenie w przytoczonych na ich poparcie dowodach. Stąd ustalenia te oraz wyprowadzone na ich podstawie wnioski prawne Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne. Zdaniem Sądu Okręgowego, sformułowane przez skarżącego zarzuty mają wyłącznie charakter polemiczny, będący wyrazem bardzo subiektywnej oceny wyselekcjonowanej przez powoda części zebranego i przeprowadzonego w sprawie materiału dowodowego, który w założeniu miał wykazać, że ocena dowodów w niniejszej sprawie była rażąco wadliwa, co doprowadziło do wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia. Dla porządku przypomnieć jedynie trzeba, że stosownie do art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego uznania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Taka ocena, dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a nadto winna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy, jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i - ważąc ich moc oraz wiarygodność – odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Wymaga także wskazania konkretnego dowodu przeprowadzonego w sprawie, którego zarzut ten dotyczy i podania, w czym skarżący upatruje wadliwą jego ocenę (por. m.in. z wyrokiem SN z dnia 15 kwietnia 2004 r., IV CK 274/03, LEX nr 164852). Nie jest nim inna ocena tych samych dowodów przeprowadzona przez skarżącego. Jeśli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena taka nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów ( art. 233 § 1 k.p.c. ) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (por. z wyrokiem SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906). Skarżący nie wykazał, by ocena dowodów w niniejszej sprawie była wadliwa, sprzeczna z dyrektywami wyrażonymi w art. 233 § 1 k.p.c. W szczególności nie przedstawia konkretnych argumentów – poza własnymi twierdzeniami – przemawiających za tym, że Sąd Rejonowy dokonał swoich ustaleń w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Apelacja strony powodowej zasadniczo opiera się na zarzutach błędnego ustalenia stanu faktycznego wskutek niewłaściwej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności zeznań Ł. K. w zakresie w jakim Sąd I instancji nie dał wiary tym zeznaniom w przedmiocie braku możliwości użytkowania zarejestrowanego na niego pojazdu osobowego marki M. . Należy zgodzić się z poglądem Sądu rejonowego ,że skarżący nie wykazał aby Ł. K. faktycznie sprzedał samochód ojcu i nie mógł go użytkować. Sąd rejonowy wyjaśnił w swym uzasadnieniu z jakich powodów nie daje wiary tym zeznaniom, a Sąd Okręgowy podziela argumentację w nim zawartą. Jak trafnie podnosi strona pozwana w odpowiedzi na apelację cały stan faktyczny zaoferowany przez apelującego budzi wiele wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie pewne jest tylko to, że M. P. była właścicielką uszkodzonego samochodu i wynajęła pojazd zastępczy od powoda. Wszystkie pozostałe okoliczności zmieniały się w zależności od potrzeb. Kiedy okazało się, że poszkodowana posiada jeszcze inne samochody, wtedy zeznała, że R. (...) w okresie poprzedzającym kolizję był w posiadaniu Ł. K. , gdyż przekazała mu to auto, aby mógł wozić dzieci do szkoły. Dodatkowo wskazała, że jej oświadczenie o potrzebie wynajmu pojazdu zastępczego nie było zgodne z prawdą, nie korzystała z pojazdu zastępczego, nie potrzebowała go, gdyż posiadała inny pojazd. Wszystkie formalności związane z najmem miał załatwiać Ł. K. . Już tylko z tego powodu powództwo powinna podlegać oddaleniu. Następnie w sprawie pojawił się, na skutek zeznań E. P. , Ł. K. , który faktycznie miał użytkować uszkodzony pojazd. Na poparcie tych twierdzeń przedłożono umowę podnajmu pojazdu samochodowego O. (...) zawartą w dniu 26 lipca 2019 r. pomiędzy M. P. , a Ł. K. (sporządzoną prawie 2 lata po ustaniu najmu), umowę cesji wierzytelności z dnia 26 lipca 2019 r. zawartą pomiędzy powodami a Ł. K. (obejmującą przelew wierzytelności z tytułu podnajmu pojazdu zastępczego) oraz aneksy do umowy cesji zawarte dnia 12 września 2019 r. i 7 stycznia 2020r. Z uwagi na wskazaną datę ich sporządzenia (umowę podnajmu i cesji wierzytelności) oraz datę złożenia pozwu (20 września 2019 r) zachodzi podejrzenie, że umowy te zostały sporządzone wyłącznie na poczet przedmiotowej sprawy i antydatowane. Zresztą umowy te to tylko potwierdzenie stanu faktycznego, który miał istnieć w przeszłości. Przedłożenie tych dowodów spowodowało całkowitą zamianę faktyczną żądania, ponieważ umowa cesji zawarta rzekomo 26 lipca 2019 r. dotyczyła innego roszczenia, tj. „biorącego w użyczenie" Ł. K. - faktycznego posiadacza pojazdu R. (...) - o zwrot kosztów poniesionych na wynajem pojazdu zastępczego., który stroną umowy o najem pojazdu nie był. Zachodzi zatem wątpliwość czy niekonieczna była zmiana powództwa z wszystkimi wymogami stosownie do art. 193 § 21 k.p.c. , i powinna zostać dokonana w piśmie procesowym, spełniającym wymogi z art. 187 k.p.c. Sąd rejonowy uznał taką zmianę za dopuszczalną i rozpoznał roszczenie powoda w wersji zmienionej. Trafnie jednak uznał., że gdyby nawet przyjąć, że korzystał z uszkodzonego pojazdu, to nie był on osobą poszkodowaną, ponieważ dysponował innym pojazdem mechanicznym. Co więcej jak wynika z jego zeznań korzystałby z pojazdu zastępczego tak długo, jak długo koszty byłyby refundowane przez ubezpieczyciela, a krótko po zwrocie pojazdu zastępczego zakupił C. (...) , co dodatkowo uzasadnia brak wiarygodności jego zeznań. Nadto gdyby nawet przyjąć, że byłby on osobą poszkodowaną, to on powinien zawrzeć umowę najmu pojazdu zastępczego, a nie E. P. , abstrahując już od stawki najmu i czasu korzystania z pojazdu zastępczego. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. polegający na pominięciu dowodu z opinii biegłego, którego zadaniem miałoby być wyliczenie wartości stawki czynszu i okresu trwania umowy najmu, ponieważ jest to dowód zbędny dla rozstrzygnięcia w sytuacji, kiedy prawidłowo sąd rejonowy uznał, że pojazd zastępczy nie był konieczny z uwagi na posiadanie innego pojazdu mechanicznego zarówno przez właścicielkę uszkodzonego samochodu jak i osoby, która go użytkowała. Dlatego też Sąd Okręgowy na podstawie art. 235 2 §1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c. pominął ten wniosek dowodowy zawarty w apelacji. Chybiony jest też zarzut błędnych ustaleń sądu, który miałby polegać na zobowiązaniu się Ł. K. po pokrycia kosztów wynajmu pozjada w przypadku braku wpłat od pozwanego, ponieważ sąd przywołał zawarte umowy cesji wierzytelności , a nie czynił ustaleń, kto ostatecznie ma zapłacić powodowi na najmem pojazdu. Samo sformułowanie „cesja wierzytelności” sugeruje, że stronie przysługuje wierzytelność. Z treści umowy wynika wprost, ze przedmiotem cesji jest przysługująca mu, czyli Ł. K. , wobec TU i R W. wierzytelność pieniężna ( d. umowa k 100 – 101). Nadto ustalenie to nie ma żadnego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Nietrafny jest też zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 65 § 1 k.c. dotyczący błędnej wykładni zawartej umowy przelewu. Sąd jednie argumentując z jakich powodów nie daje wiary zeznaniom Ł. K. , podniósł, że jako korzystający faktycznie z pojazdu może być zobowiązany do zapłaty czynszu najmu samochodu. W związku z nieskutecznym zakwestionowaniem ustaleń sądu pierwszej instancji nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 361 § 1 i 2 k.c. Jak to już wskazano wcześniej już nawet sam powód nie wskazuje aby poszkodowaną była E. P. , a Ł. K. nie wykazał aby nie mógł korzystać ze swojego własnego samochodu, który w dacie szkody posiadał. Nadto trzeba zauważyć, że nie był stroną umowy najmu pojazdu zastępczego, a samo „zawarcie umowy podnajmu” przez osobę której nie przysługiwało prawo do pojazdu zastępczego, nie czyni go automatycznie poszkodowanym. Podsumowując należy stwierdzić że apelacja stanowi tylko polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wnioskami sądu pierwszej instancji i dlatego polega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , obciążając powoda kosztami zastępstw prawnego poniesionymi przez stronę pozwaną.