Sad powszechny, III AUz 464/19

(1)( K. ) przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. o wysokość emerytury policyjnej na skutek zażalenia ubezpieczonego K. K.

(1)na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt XI U 606/19 postanawia:

1. zmienić zaskarżone postanowienie i podjąć zawieszone postępowanie;
2. pozostawić rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego orzeczeniu kończącemu postępowanie w sprawie. /-/ L.Jachimowska /-/ B.Torbus /-/ A.Kolonko Sędzia Przewodniczący Sędzia Sygn. akt IIII AUz 464/19 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 3 lipca 2017r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji od 1 października 2017r. ponownie ustalił wysokość emerytury K. K.

(1), powołując się na art. 15c w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2016r., poz. 708 z późn. zm.) oraz informację z IPN Nr (...) . Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2019r. Sąd Okręgowy w Katowicach zawiesił postępowanie w sprawie z odwołania ubezpieczonego od przedstawionej decyzji, na mocy art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. , mając na uwadze pytanie prawne skierowane przez Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie o sygn. akt XIII U 326/18 uznał, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. 23 września 2019r. ubezpieczony wystąpił z wnioskiem o podjęcie postępowania. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Katowicach odmówił podjęcia postępowania. Powołując się na treść art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd I instancji wskazał, że przyczyna zawieszenia postępowania dotąd nie ustała, gdyż Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o zgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na przedstawione postanowienie wniósł ubezpieczony, zarzucając naruszenie art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, że Sąd ma obowiązek oczekiwania na wydanie wyroku przez Trybunał Konstytucyjny, zważywszy, że zawieszenie postępowania, a więc pozostawanie sprawy w stanie spoczywania, jest wyjątkiem od ogólnego obowiązku sprawnego działania każdej instytucji publicznej, przewidzianego we wstępie do Konstytucji oraz szczególnego obowiązku rozpoznawania spraw sądowych bez nieuzasadnionej zwłoki ( art. 45 Konstytucji ). Wskazując na powyższe ubezpieczony wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez podjęcie zawieszonego postępowania oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Organ rentowy wnosił o oddalenie zażalenia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione. Przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd odwoławczy jest ocena zasadności odmowy przez Sąd I instancji podjęcia postępowania w sprawie, które zostało zawieszone na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. Ustalenie podstawy zawieszenia postępowania ma zasadnicze znaczenie, gdyż wiąże się ściśle z warunkami jego podjęcia określonymi w art. 180-181 k.p.c. Zgodnie z treścią art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym albo Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania, o którym mowa w tym przepisie ma charakter fakultatywny. Może więc do niego dojść, gdy sąd w okolicznościach konkretnej sprawy uzna to za celowe. Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy sąd orzekający ma wątpliwości co do zgodności z Konstytucją normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia i sam wystąpił w tej sprawie do Trybunału Konstytucyjnego lub uczynił to inny sąd. Niewątpliwie Sąd Okręgowy w Warszawie 24 stycznia 2018r. w sprawie XIII 1 U 326/18 skierował do Trybunał Konstytucyjnego pytanie prawne w kwestii zgodności z Konstytucją RP przepisów, na podstawie których wydana została zaskarżona decyzja. Trybunał Konstytucyjny nie wyznaczył jeszcze terminu rozprawy w celu rozpoznania tego pytania. Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni akceptuje pogląd wyrażony przez tut. Sąd w postanowieniach z dnia 4 lipca 2019r., sygn. akt III AUz 292/19, z dnia 8 lipca 2019r„ sygn. akt III AUz 236/19 i sygn. III AUz 222/19 odwołujący się do stanowiska ugruntowanego w orzecznictwie, iż sąd powszechny może odmówić zastosowania przepisów, które są niezgodne (zwłaszcza w sposób oczywisty) z przepisami (wzorcami) Konstytucji RP , na co powołuje się ubezpieczony w odwołaniu. Stosowanie bowiem Konstytucji nie jest zastrzeżone wyłącznie dla Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 ust. 1), ale należy również do sądów, zarówno w przypadku zaistnienia luki w prawie, jak i wówczas, gdy sąd dojdzie do przekonania, że przepis ustawy jest niezgodny z Konstytucją i nie powinien być zastosowany w konkretnej sprawie (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1998r., I PKN 90/98; z dnia 19 kwietnia 2000r., II CKN 272/00; z dnia 29 sierpnia 2001 r.. III RN 189/00; z dnia 8 sierpnia 2017r„ I UK 325/16 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2001r„ III ZP 12/01). Sąd nie ma obowiązku oczekiwania na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Zawieszenie bowiem postępowania, a więc pozostawanie sprawy w stanie spoczywania, jest wyjątkiem od ogólnego obowiązku sprawnego działania każdej instytucji publicznej, przewidzianego we wstępie do Konstytucji oraz szczególnego obowiązku rozpoznawania spraw sądowych bez nieuzasadnionej zwłoki, zagwarantowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszej sprawie nie zachodziła podstawa zawieszenia postępowania w oparciu o art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. , zatem postępowanie zawieszone wcześniej było wadliwie. W orzecznictwie prezentowany jest zaś pogląd, w myśl którego sąd może podjąć postępowanie nie tylko wtedy gdy przyczyna zawieszenia ustała, lecz i wówczas, gdy wbrew swemu poprzedniemu postanowieniu dojdzie do wniosku, że przyczyna taka w ogóle nigdy nie istniała, bądź dlatego, że postanowienie o zawieszeniu oparte było na błędzie co do stanu faktycznego, bądź też na błędzie prawnym. Podjęciu postępowania w takim przypadku nie stoi na przeszkodzie prawomocność postanowienia o zawieszeniu, gdyż postanowienie o podjęciu nie jest równoznaczne z uchyleniem postanowienia o zawieszeniu (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1955r., 4 CZ 185/55 opubl. w "Państwie i Prawie" 1957 nr 3, s. 649; z dnia 3 marca 1977r., I CZ 20/77, OSNCP 1977, poz. 238, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1985r., III CZP 8/85, LEX nr 8708). Mając na uwadze powyższe, odmowa podjęcia postępowania była niezasadna, dlatego na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w z art. 397 § 1 i 2 zd. 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł, jak w pkt. 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego pozostawiono orzeczeniu kończącemu postępowanie w sprawie, stosownie do treści art. 108 § 1 k.p.c. (pkt 2 postanowienia). /-/ L.Jachimowska /-/ B.Torbus /-/ A.Kolonko Sędzia Przewodniczący Sędzia