Sad powszechny, II W 160/13

Sygn. akt II W 160/13 R. (...) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 04 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej Wydział II Karny, w składzie: Przewodniczący: SSR Radosław Gluza Protokolant: Agnieszka Chmielowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 14 lutego 2014r. i 04 kwietnia 2014 r. sprawy 1 . T. K. syna C. i W. z d. K. ur. (...) we W.

1. B. K. z d. B. córki A. i C. z d. B. ur. (...) we W. obwinionych o to, że w dniu 18 kwietnia 2013 roku w godz. 4.00-5.30 w miejscowości C. 2a wspólnie i w porozumieniu zakłócili ciszę nocną A. R. poprzez głośne krzyki i awantury, tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 k.w.; orzeka: I. na podstawie art. 5 § 1 pkt. 2 k.p.w. uniewinnia obwinionego T. K. od zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. uznaje obwiniona B. K. za winną tego, że w dniu 18 kwietnia 2013 roku około godz. 5.00 w miejscowości C. 2a, poprzez głośne krzyki zakłóciła spoczynek nocny A. R. , tj. popełnienia wykroczenia z art. 51 § 1 k.w. i za to na, podstawie art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 39 § 1 i 2 k.w. wymierza jej karę nagany; III. na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania związanymi ze sprawą obwinionego T. K. obciąża Skarb Państwa; IV. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. i art. 17 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. opłatach w sprawach karnych, zwalnia obwinioną B. K. od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE WYROKU Komisariat Policji w K. obwinił B. K. i T. K. o to, że w dniu 18 kwietnia 2013 r. w godz. 04:00-05:30 w miejscowości C. 2a wspólnie i w porozumieniu zakłócali cisze nocną A. R. poprzez głośne krzyki i awantury, tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 k.w. Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Obwinieni - małżonkowie T. K. i B. K. zamieszkują w miejscowości C. 2a wraz z synem i córką. W tym samym budynku mieszka także A. R. wraz z narzeczonym M. S. . Dowód: zeznania świadka A. R. , k. 25v – 26, zeznania świadka M. S. , k. 41v – 42, wyjaśnienia obwinionego T. K. , k. 24v, wyjaśnienia obwinionej B. K. , k. 24v – 25; Rodziny R. i K. pozostają w wieloletnim konflikcie, czego odzwierciedleniem są m.in. sprawy toczące się między nimi w Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej. Dowód: fakt znany z urzędu; W dniu 18 kwietnia 2013r. A. R. spała w swoim mieszaniu, w pokoju znajdującym się na piętrze budynku. W tym czasie, około godz. 5.00 rano, w lokalu obwinionych znajdującym się na parterze, doszło do kłótni pomiędzy B. K. i T. K. . B. K. miała pretensje do męża, dotyczące rozłożenia przez niego bron na posesji. Obwiniona wykrzykiwała głośno do T. K. , zaś ten odpowiadał jej, lecz nie krzyczał. W pewnym momencie córka obwinionych K. K. zaczęła głośno wołać „ratunku”, co zbudziło A. R. . Usłyszała wówczas krzyki B. K. , jak też znacznie cichszy głos T. K. . A. R. obudziła M. S. i zaczęła nagrywać telefonem odgłosy dobiegające do jej mieszkania, po to aby mieć dowód gdy na miejsce przyjedzie wezwana przez nią Policja. Następnie A. R. wraz z M. S. zeszli na parter, w pobliże drzwi lokalu K. i nadal rejestrowali ich kłótnię. Dowód: zeznania świadka A. R. , k. 25v – 26, zeznania świadka M. S. , k. 41v – 42, częściowo wyjaśnienia obwinionego T. K. , k. 24v, częściowo wyjaśnienia obwinionej B. K. , k. 24v – 25, protokół odtworzenia nagrania, k. 42; Po otworzeniu drzwi przez obwinionych, M. S. poinformował ich że wezwał Policję. Patrol który przybył na miejsce nie stwierdził podstaw do interwencji i pouczył A. R. o możliwości złożenia zawiadomienia o wykroczeniu, co ta uczyniła w dniu 19 kwietnia 2013r. Dowód: zeznania świadka A. R. , k. 25v – 26, zeznania świadka M. S. , k. 41v – 42, wyjaśnienia obwinionego T. K. , k. 24v, wyjaśnienia obwinionej B. K. , k. 24v – 25; Obwiniona B. K. ma 53 lata, jest zatrudniona na stanowisku dozorczyni i osiąga miesięcznie 1.200 zł. Obwiniony T. K. ma 56 lat, jest kierowcą zawodowym, uzyskuje miesięcznie około 1400 zł. Obwinieni mają na utrzymaniu 23 – letniego syna i 19 – letnią córkę. Nie byli karani sądownie. Dowód: wyjaśnienia obwinionego T. K. , k. 24v, wyjaśnienia obwinionej B. K. , k. 24v –
2. B. K. i T. K. nie przyznali się do zarzucanego im czynu. Wyjaśnili, że nie krzyczeli lecz mówili podniesionym głosem, zaś zawiadomienie sąsiadów jest wynikiem złośliwości z ich strony. Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Ustalenia stanu faktycznego sąd poczynił przede wszystkim w oparciu o wiarygodne zeznania świadków A. R. i M. S. , jak też korespondujący z nimi dowód w postaci protokołu odtworzenia nagrania na płycie CD-R. Opierając się na wskazanych dowodach sąd wziął jedynie częściowo pod uwagę wyjaśnienia obwinionych B. K. i T. K. . Sąd dał im wiarę jedynie w takim zakresie w jakim pokrywały się z dowodami stanowiącymi podstawę ustaleń faktycznych w sprawie, uznając je w pozostałej części za wyraz przyjętej przez nich linii obrony. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sąd ustalił sprawstwo i winę B. K. w zakresie wykroczenia z art. 51 § 1 k.w. oraz uniewinnił od tegoż czynu obwinionego T. K. . Przypisując B. K. popełnienie czynu zabronionego z art. 51 § 1 k.w. sąd uznał, że zrealizowała jego znamiona tak w zakresie strony przedmiotowej, jak i podmiotowej. Odnośnie tej pierwszej kwestii, nie budziło wątpliwości sądu to, że B. K. w porze kiedy obowiązuje cisza nocna, swoim krzykiem zakłóciła spoczynek nocny A. R. . Jak wynika bowiem z relacji pokrzywdzonej, po tym jak się przebudziła wskutek krzyku córki obwinionych, wyraźnie słyszała w swoim mieszkaniu donośny głos B. K. , co zakłóciło jej dalszy sen. Powyższe potwierdza jednoznacznie protokół odtworzenia nagrania na płycie CD-R, przedłożonej przez A. R. . Sąd mając na uwadze to, w jaki sposób B. K. wykrzykiwała do męża w dniu 18 kwietnia 2013r. uznał, że było to tak głośno, że niewątpliwie przewidywała i godziła się na to, że może to zakłócić spoczynek nocny sąsiadów. Powyższe spowodowało przypisanie B. K. czynu z art. 51 § 1 k.w. Odmienne stanowisko sąd przyjął w przypadku obwinionego T. K. . Ustalając co prawda, że wziął on udział w kłótni z B. K. , sąd jednocześnie stwierdził, iż jego zachowanie nie wykraczało poza powszechnie przyjęte normy. T. K. mówił wszakże podniesionym głosem, lecz nie krzyczał, tak jak jego małżonka. Powyższe potwierdzili w swoich zeznaniach A. R. i M. S. . Ta pierwsza stwierdziła przy tym wprost, że gdyby nie krzyki córki obwinionych i B. K. , to nie obudziłaby się na słowa wypowiadane przez obwinionego. Tym samym sąd uznał, że zachowanie T. K. nie wyczerpuje znamion ustawowych czynu z art. 51 § 1 k.w. i uniewinnił go od zarzucanego mu czynu. Wymierzając obwinionej B. K. karę za przypisane jej wykroczenie sąd uznał za zasadne zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia i na podstawie art. 39 § 1 i 2 k.w. wymierzył jej naganę. Zdaniem sądu całokształt okoliczności sprawy, tj. czas popełnienia wykroczenia (godz. 5.00 tuż przed godz. 6.00, stanowiącą zwyczajowo koniec ciszy nocnej), to że obwiniona nie działała z zamiarem bezpośrednim zakłócenia spoczynku nocnego sąsiadom, jak również właściwości i warunki osobiste obwinionej, przemawiają za łagodniejszym potraktowaniem jej czynu. Kara nagany stanowi sankcję o charakterze adekwatnym, przez którą realizują się wszelkie dyrektywy wskazane w art. 33 k.w. Orzekając o kosztach sądowych sąd zwolnił B. K. od ich ponoszenia, mając na uwadze niską wysokość jej dochodów. W przypadku T. K. , który został uniewinniony do zarzucanego mu czynu, sąd na podstawie art. 118 § 2 k.w. kosztami postępowania związanymi z jego sprawą obciążył Skarb Państwa.