Sad powszechny, VI U 81/13

Sygn. akt VI U 81/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Monika Rosłan - Karasińska Protokolant: stażysta Agnieszka Łumińska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. w Warszawie na rozprawie sprawy L. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy i o ustawowe odsetki – zobowiązanie organu do wypłaty odsetek ustawowych od zwiększonego procentowo jednorazowego odszkodowania na skutek odwołania L. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 31 stycznia 2013 r. znak (...) orzeka: I. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w W. z dnia 31 stycznia 2013 r. znak (...) w ten sposób, że przyznaje odwołującej się L. P. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, który miał miejsce w dniu 4 lutego 2011 roku w łącznej wysokości 13% (trzynaście procent) trwałego uszczerbku na zdrowiu; II. sprawę w zakresie żądania zobowiązania organu do wypłaty odsetek ustawowych od zwiększonego procentowo jednorazowego odszkodowania przekazać Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. . Sygn. akt VI U 81/ 13 UZASADNIENIE L. P. w dniu 5 marca 2013 roku złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń II Oddział w W. dnia 31 stycznia 2013 roku( znak (...) ) przyznającej jednorazowe odszkodowanie z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, będącego skutkiem wypadku przy pracy z dnia 4 lutego 2011 roku. Na mocy wskazanej decyzji, odwołującej się zostało przyznane jednorazowe odszkodowanie w kwocie 6800 złotych, w związku z określeniem długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10 % (Decyzja z dnia 3 sierpnia 2007 roku, k. 38 akt ZUS). Odwołująca się w uzasadnieniu odwołania podkreśla, że w jej opinii decyzja ZUS o określeniu stopnia uszczerbku na zdrowiu jako długotrwały jest błędna i wnosi o przekwalifikowaniu jej na uszczerbek stały. Odwołująca podnosi także, że w jej opinii decyzja lekarzy orzeczników ZUS o zakwalifikowaniu uszczerbku na zdrowiu na poziomie 10% jest określona w sposób nieprecyzyjny i wadliwy. W ocenie odwołującej, należy wziąć pod uwagę uraz polegający na powikłanym złamaniu kości podudzia, który to uraz pozostawał w bezpośrednim związku z wypadkiem przy pracy a nie został wzięty pod uwagę przez lekarzy orzeczników i spowodował nieuwzględnienie znacznego obniżenia wartości faktycznego uszczerbku na zdrowiu. Odwołująca się wniosła również o zobowiązanie organu rentowego do zapłaty odsetek ustawowych od kwoty stanowiącej wartość wyrównanego odszkodowania od daty wydania decyzji tj. od dnia 31 stycznia 2013 r. W toku postępowania, lekarz orzecznik ZUS ustalił u badanej 5% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem( nr akt (...) z

2. 2013r.). Od tego orzeczenia powódka wniosła sprzeciw do komisji lekarskiej, która potwierdziła ustalenia lekarza orzecznika, ustalając długotrwały uszczerbek na zdrowiu na 10 %. Na tej podstawie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję, mocą której przyznał i wypłacił odwołującej się jednorazowe odszkodowanie w wysokości 6800 złotych, w związku z 10 % długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie odwołania, podnosząc, iż komisja lekarska potwierdziła ustalenia lekarza orzecznika, ustalając długotrwały uszczerbek na zdrowiu odwołującej się L. P. na 10 % (odpowiedź na odwołanie- k. 9-10). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 04.02.2011r. L. P. , zatrudniona w (...) na stanowisku specjalisty, przyjechała swoim prywatnym samochodem na parking przy ulicy (...) w W. około godziny 7:
3. Po opuszczeniu pojazdu skierowała się do wejścia do budynku. Po przejściu jednak 3 metrów, poślizgnęła się i upadła. Ból, jaki poczuła w prawej nodze, nie pozwolił jej na wstanie o własnych siłach. Poszkodowana musiała czekać na pomoc ze strony osób trzecich. Taka pomoc nadeszła ze strony innego pracownika (...) , pani E. K. , która podeszła do poszkodowanej, pomogła jej przesunąć się na krawężnik i wezwała pogotowie ratunkowe. Po chwili do poszkodowanej podeszli też inni pracownicy (...) - pan A. D. i pani G. P. . Wezwana karetka przewiozła p. P. na SOR, gdzie lekarz stwierdził złamanie kości piszczelowej prawej nogi z przemieszczeniem . Konieczna okazała się operacja, o czym poszkodowana została powiadomiona (Protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy nr (...) . , Wynik badania USG stawu kolanowego). Powołany przez pracodawcę odwołującego się zespół powypadkowy, po przeprowadzeniu postępowania, ustalił, że zdarzenie z dnia 4 lutego 2011 roku, było wypadkiem przy pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30- 10- 2002 o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych . ( znak (...) ). W dniu 29 listopada 2012 roku, pracodawca L. P. , skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o ustalenie procentowego uszczerbku na zdrowiu i przyznanie z tego tytułu jednorazowego odszkodowania. W toku postępowania, L. P. została skierowana do lekarza orzecznika ZUS, który w dniu 07 stycznia 2013 roku wydał orzeczenie stwierdzające 5 % długotrwały uszczerbek na zdrowiu spowodowany skutkami wypadku przy pracy z dnia 04 lutego 2011 roku(Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS nr akt (...) . W związku ze wniesieniem sprzeciwu od wydanej decyzji, sprawa została skierowana do rozpatrzenia przez komisję lekarską ZUS. Komisja uwzględniła w części żądania poszkodowanej, podwyższając z 5 do 10% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. ). W wyniku takiego orzeczenia, Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu 31 stycznia 2013 roku wydał decyzję, przyznającą jednorazowe odszkodowanie z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, będącego skutkiem wypadku przy pracy z dnia 4 lutego 2011 roku, w wysokości 6800 złotych (Decyzja ZUS z dnia 31 stycznia 2013 roku, znak (...) , k. 39 akt ZUS). Od powyższej decyzji, L. P. złożyła odwołanie. W celu ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznała odwołująca się, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza specjalisty z zakresu chirurgii. Po przeprowadzeniu badania biegły lekarz specjalista chirurg ortopeda stwierdził, że w związku z przebytym złamaniem kości piszczelowej prawej, po leczeniu operacyjnym, z ograniczeniem ruchomości i dolegliwościami bólowymi prawego stawu kolanowego i zaburzeniami wydolności chodu decyzja Komisji Lekarskiej ZUS była prawidłowa (opinia biegłego sądowego w dziedzinie ortopedii i traumatologii z 29 maja 2013 roku). Jednocześnie, jak stwierdził biegły dolegliwości bólowe stawu kolanowego nie wynikają z przebytego wypadku. Przewodniczący Komisji Lekarskich przy II Oddziale ZUS w W. z 11 lipca 2013 roku, nie wniósł zastrzeżeń odnośnie treści i wniosków opinii biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii, który ustalił uszczerbek na zdrowiu odwołującej się na 10 %. Z taką opinią nie zgodziła się odwołująca się, która zgłosiła zarzuty do opinii biegłego, podnosząc m. in.: niepoprawne posługiwanie się określeniami zawartymi w tabeli zawartej w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18 grudnia 2002 roku , zaniżenie oszacowanego stopnia uszczerbku zdrowia i zaniechania wykonania dodatkowych badań w sytuacji pojawiających się wątpliwości co do stanu zdrowia powódki. Sąd postanowieniem z dnia 26 lipca 2013 roku uwzględnił wniosek o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego. Zobowiązał biegłego do ustalenia czy odwołująca się doznała stałego, czy długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Na podstawie przeprowadzonych dodatkowych badań z 20 września 2013 roku, biegły uwzględnił roszczenia powódki i podwyższył wysokość uszczerbku na zdrowiu z 10 do 13%. W piśmie z 25 listopada 2013 roku, będącym reakcją na opinie biegłego powołanego przez sąd, Przewodniczący Komisji Lekarskich , poprosił o uzupełnienie opinii. Na posiedzeniu z 11 grudnia 2013 roku, sąd postanowił dopuścić dowód z uzupełniającej pisemnej opinii biegłego ortopedy co do podwyższenia uszczerbku do 13% z załączoną argumentacją. Po zapoznaniu się z opinią biegłego , Przewodniczący przyjął stanowisko potwierdzające argumentację biegłego (Stanowisko PKL z 22 stycznia 2014 roku). Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach rozpoznawanej sprawy, a w szczególności akt Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. , a także w oparciu o dowody z opinii biegłego sądowego w dziedzinie ortopedii i traumatologii. Zgromadzone w niniejszej sprawie dowody, Sąd ocenił jako w pełni wiarygodne. ią. Są one zatem nie tylko spójne wewnętrznie, ale i korespondują ze sobą tworząc logiczną całość, dlatego też stanowiły one podstawę ustalonego przez Sąd stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Podobnie Sąd ocenił opinie biegłego sądowego z zakresu ortopedii. Zdaniem Sądu przedłożone opinie są jasne oraz rzeczowe. W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania ich rzetelności, dlatego też jako nie budzące wątpliwości tak dla stron postępowania jak i Sądu, stanowiły wartościowy materiał dowodowy, na którym Sąd opierał się przy wydawaniu orzeczenia w niniejszej sprawie. Sąd Rejonowy zwarzył, co następuje: Odwołanie L. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 31 stycznia 2011 roku zasługiwało na uwzględnienie. Przesłanki decydujące o uznaniu zdarzenia za wypadek przy pracy, od których zależy przyznanie prawa do świadczeń z tytułu wypadków przy pracy określa ustawa z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2002 roku, nr 199, poz. 1673 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 powołanej wyżej ustawy za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych; 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy nawet bez polecenia; oraz 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy. Za wypadek przy pracy, zgodnie z cytowanym przepisem, uważa się zdarzenie nagłe wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w związku z pracą. W niniejszej sprawie wskazane wyżej przesłanki zaistniały, czego strony procesu nie kwestionowały na żadnym etapie postępowania. Okolicznością sporną w niniejszej sprawie, była wysokość uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznała L. P. w efekcie wypadku. W toku postępowania, lekarz orzecznik ZUS ustalił u badanej 5% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem. Po odwołaniu się do komisji lekarskiej, stopień ten uległ podwyższeniu do 10%, co skutkowało wydaniem decyzji o przyznaniu jednorazowego odszkodowania w wysokości 6800 złotych. Decyzję zakwestionowała powódka, według której orzeczony uszczerbek na zdrowiu powinien być wyższy i kształtować się w górnych granicach określonych zgodnie z pkt. 156 tabeli znajdującej się w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 2002 roku (Dz. U. z 2002 roku, nr 234, poz. 1974). W celu ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu doznanego w wyniku wypadku przy pracy w dniu 4 lutego 2011 roku, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza w dziedzinie ortopedii i transplantologii. Biegły w pierwszej sporządzonej przez siebie opinii uznał wyliczenia organu rentowego za słuszne, jednak po odwołaniu L. P. i dodatkowych badaniach lekarskich, biegły uznał roszczenia badanej za zasadne. Z takim rozwiązaniem nie zgodził się organ rentowy, który zażądał podania argumentacji biegłego, w której zmienił on swoją decyzję. Po ich przedstawieniu, ZUS uznał roszczenia skarżącej za zasadne. Należy nadmienić, że pojawiające się rozbieżności w opinii biegłych są niejako naturalne, mimo, że wypływają z tego samego materiału dowodowego, to jednak wnioski z jego analizy mogą być w pewnym zakresie odmienne. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie uprawdopodobnione jest ponad wszelką wątpliwość, że doznany przez odwołującego się uraz może skutkować uszczerbkiem na zdrowiu określonym w wysokości 13 % trwałego uszczerbku na zdrowiu. Stwierdzić należy, że w przypadku gdyby dopuszczona została w tym zakresie kolejna opinia biegłego sądowego w dziedzinie ortopedii i traumatologii, który orzekłby o braku uszczerbku na zdrowiu, Sąd winien orzec na podstawie opinii stwierdzającej uszczerbek. Wynika to stąd, że Sąd w przypadku wątpliwości powinien wydać swoje orzeczenie na podstawie opinii biegłego, która jest najbardziej prawdopodobna oraz wszechstronna a w niniejszym przypadku, korzystna dla odwołującego się. Biegły bowiem posiadając specjalistyczną wiedzę jest w stanie ocenić posiadane dokumenty, stwierdzając najbardziej prawdopodobną przyczynę zaistnienia zdarzenia, czy odczuwanych dolegliwości. Przeciwny pogląd innego specjalisty opierającego się na tym samym materiale, w żaden sposób nie powoduje, że sprawa pozostaje wolna od wątpliwości, które to przecież Sąd winien rozwiązać. Wobec powyższego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 31 stycznia 2013 roku znak (...) w ten sposób, że przyznał odwołującej się L. P. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, który miał miejsce w dniu 4 lutego 2011 roku w łącznej wysokości 13% (trzynaście procent) trwałego uszczerbku na zdrowiu; sprawę w zakresie żądania zobowiązania organu do wypłaty odsetek ustawowych od zwiększonego procentowo jednorazowego odszkodowania przekazał Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. , albowiem sprawa w tym zakresie nie była przedmiotem zaskarżonej przez stronę odwołującą się decyzji (por. w tym zakresie uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 07 kwietnia 2009 r. I UZP 2/09). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.